ตอนที่ 58 พ่อใหญ่ตลอดกาล

ผู้กำกับเรื่อง "เพลิงผลาญ" แซ่จ้าว มีนามว่าจ้าวเหวินซู

ส่วนเหตุผลที่จ้าวเหวินซูยอมส่งบทให้หูไข่หลานดู พูดกันตามตรงก็เพราะถูกตาต้องใจใบหน้าของเสิ่นเหลียน

ความงดงามประณีตจนถึงขั้นเย้ายวนชวนมองนั้น ช่างตรงกับภาพ "ลู่เสี่ยวไค" ในใจเขาเหลือเกิน

เดิมทีตามขั้นตอนจะต้องมีการแคสติ้ง แต่จ้าวเหวินซูกลับได้รับสายที่ไม่คาดคิดจากไต้ถงเสียก่อน

"เสิ่นเหลียนน่ะ คุณใช้เขาไปเถอะ รับรองว่ามีเรื่องให้ประหลาดใจแน่"

ไต้ถงเป็นผู้กำกับรุ่นใหญ่ในวงการ สายตาเฉียบคมมองคนทะลุปรุโปร่ง ในเมื่อเขาบอกว่าใช้ได้ ขอแค่เสิ่นเหลียนพยักหน้าตกลง บทนี้ก็ถือว่าเคาะจบเรียบร้อย

หลังจากนั้น จ้าวเหวินซูก็แว่วข่าวมาว่า กองถ่าย "คืนวันผันผ่านกลางฤดูร้อน" ได้ทาบทามเสิ่นเหลียนไปรับบทพระรองผู้อ่อนโยนซึ่งมีฐานความนิยมสูงลิ่ว

จ้าวเหวินซูถอนหายใจพลางเตรียมใจควานหานักแสดงใหม่อีกรอบ ใครจะไปคิดว่าข้อความตอบกลับจากหูไข่หลานจะบอกว่า เสิ่นเหลียนตกลงรับเล่นเรื่อง "เพลิงผลาญ"

เพื่อให้สมจริงตามบทมากที่สุด สถานที่ถ่ายทำจึงถูกเลือกให้อยู่ในพื้นที่ซึ่งเพิ่งมีน้ำไฟและถนนหนทางตัดผ่านได้ไม่นาน คนทั่วไปอาจจินตนาการไม่ออก แต่บนแผ่นดินอันกว้างใหญ่ไพศาลแห่งนี้ ผู้คนที่เกิด เติบโต และปักหลักใช้ชีวิตอยู่กับความแร้นแค้นเช่นนี้ มีอยู่ไม่น้อยเลยจริง ๆ

เสิ่นเหลียนตรวจดูเส้นทาง หากออกเดินทางจากฉวีตู แค่วิ่งบนทางด่วนก็กินเวลาไปกว่าสี่ชั่วโมงแล้ว ซ้ำยังต้องลัดเลาะคดเคี้ยวไปตามทางอีกยาวไกล หากออกแต่เช้า กว่าจะถึงปลายทางฟ้าก็คงมืดสนิท

ฉู่อี้หลานจ้องแผนที่ที่ถูกขยายบนแท็บเล็ต นิ่งเงียบไม่เอ่ยคำใดออกมาสักคำ

"ไม่ต้องทำงานแล้ว ผมเลี้ยงคุณเอง" ประโยคนี้พูดไม่ยากเลย

แต่ที่ยากคือการพูดคำนี้ต่อหน้าเสิ่นเหลียน

และฉู่อี้หลานเองก็ไม่เคยคิดจะทำแบบนั้นเลยสักนิด

ถึงเสิ่นเหลียนจะไม่เคยป่าวประกาศเป้าหมายในหน้าที่การงานให้ฟังอย่างยิ่งใหญ่ แต่ฉู่อี้หลานมองเห็นประกายไฟที่ลุกโชนอยู่ในแววตาของคนคนนี้

นิสัยของฉู่อี้หลานสุดโต่งอยู่เป็นทุนเดิม แต่พอได้เห็นสีหน้าดีอกดีใจของเสิ่นเหลียนยามได้บทที่ถูกใจ เขาก็ตระหนักได้ในทันที วิธีการ "หักปีกทิ้ง" ไม่อาจนำมาใช้กับเสิ่นเหลียนได้ สิ่งที่เขาต้องทำคือช่วยส่งแรงหนุน เพื่อให้อีกฝ่ายได้สยายปีกทะยานบินไปให้สูงที่สุด

ช่วงนี้เสิ่นเหลียนจึงได้แต่ซดสารพัดน้ำแกงบำรุงที่ป้าเฟินตุ๋นให้ พลางจัดเตรียมกระเป๋าเดินทางไปด้วย ทางฝั่ง "เพลิงผลาญ" เตรียมการเกือบจะพร้อมหมดแล้ว และเพิ่งแจ้งมาว่าจะออกเดินทางในอีกสามวันให้หลัง

คืนก่อนวันออกเดินทาง พอเสียงเปิดประตูดังขึ้นตรงโถงทางเข้า เสิ่นเหลียนก็ดีดตัวลุกจากโซฟาทันที แม้จะอยู่ห่างพอสมควรแต่กลับได้กลิ่นเหล้าโชยมา จึงขมวดคิ้วพลางสวมรองเท้าเดินไปดู

เสิ่นเหลียนเดินเข้าไปรับเสื้อสูทตัวนอกของฉู่อี้หลานมาโยนไว้บนตู้ข้าง ๆ แล้วกอดอกถาม "ดื่มเหล้ามาเหรอ"

สีหน้าท่าทางอันเย็นชาของฉู่อี้หลานพลันคลายลงทันใด ก่อนจะเปี่ยมล้นไปด้วยรอยยิ้ม แล้วตอบกลับด้วยน้ำเสียงยอมจำนนแกมจนใจ "ช่วยไม่ได้จริง ๆ งานบางงานมันเลี่ยงไม่ได้น่ะ"

เรื่องนี้เสิ่นเหลียนเข้าใจดี

"เหมียว~ เหมียว~"

เจ้าก้อนกลมลายขาวดำพุ่งปราดออกมาจากมุมโซฟา

ฉู่อี้หลานก้มลงอุ้มมันขึ้นมา "เห็นไหมจูมี พ่อสองของแกโมโหเข้าให้แล้ว"

เสิ่นเหลียนว่า "ทำไมผมต้องเป็นพ่อสองด้วย"

"เพราะพ่อใหญ่คือผมไงล่ะ" ฉู่อี้หลานชูฉู่จูมีขึ้นมาตรงหน้าเสิ่นเหลียน ก่อนเอ่ยอย่างหนักแน่นว่า "ผมคือพ่อใหญ่ตลอดกาลของมัน"

เสิ่นเหลียน "..." เอาที่สบายใจเถอะ

ขณะเดียวกัน ทีมผู้กำกับทั้งหมดของกองถ่าย "เพลิงผลาญ" รวมไปถึงสปอนเซอร์อีกสองสามราย ต่างพากันเดินเกาะผนังโซซัดโซเซออกมาจากโรงแรม

จ้าวเหวินซูเองก็คิดไม่ถึงว่า จวนจะเปิดกล้องอยู่รอมร่อ จู่ ๆ จะมีเงินลงทุนก้อนโตวิ่งเข้าใส่แบบนี้!

ก้อนใหญ่เบิ้มเสียด้วย!

ประธานเครือเหิงไท่ออกหน้าเป็นเจ้าภาพจัดเลี้ยงด้วยตัวเอง เชิญพวกเขาไปร่วมโต๊ะ ทั้งเปิดเหล้าชั้นเลิศที่บ่มนานถึงเจ็ดสิบปี ทั้งเสิร์ฟอาหารรสเลิศราคาโต๊ะละหกหลัก ต่อให้คนที่นั่งอยู่ตรงนั้นจะเจนโลกแค่ไหน ก็ยังอดตาค้างด้วยความตกตะลึงไม่ได้

ยิ่งตอนที่ประธานฉู่ผู้มีรอยแผลเป็นจาง ๆ บนใบหน้าทว่าแผ่รังสีน่าเกรงขามเอ่ยปากออกมา ตัวเลขเงินลงทุนนั้นก็ทำเอาทุกคนหัวใจแทบวาย

ปกติจ้าวเหวินซูเป็นคนมีความรู้ ชอบพูดจาสำบัดสำนวนจนขึ้นชื่อ แต่พอต้องเผชิญหน้ากับฉู่อี้หลาน เขากลับอึกอักพูดไม่ออกไปพักใหญ่ สุดท้ายจึงกระซิบถามเสียงเบาว่า "ท่านประธานฉู่ครับ... เรื่องที่เราถ่ายทำเป็นแนวสะท้อนสังคม ไม่ใช่แนวไซไฟนะครับ"

ให้ตายเถอะ เงินลงทุนระดับนี้ เอาไปสร้างหนังไซไฟยังเหลือเฟือเลยโว้ย!

"คุณเป็นผู้กำกับฝีมือดี พอถ่ายเรื่องนี้จบ เรื่องหน้าจะลองแนวไซไฟดูก็ได้นี่ครับ" ฉู่อี้หลานตอบกลับอย่างเรียบเฉยไม่สะทกสะท้าน

จ้าวเหวินซูรู้สึกตัวเบาหวิวราวกับลอยได้ ชั่วขณะนั้นคิดคำพูดไม่ออก ได้แต่ยกแก้วขึ้นชนกับฉู่อี้หลาน คนที่ปกติมองว่าแอลกอฮอล์ทำลายสมองอย่างเขา คราวนี้กลับกระดกหมดแก้วรวดเดียวไม่เหลือแม้แต่หยดเดียว

ดื่มกันไปได้สามรอบ ซุนปิ่งเฮ่อก็เชิญจ้าวเหวินซูมานั่งข้างฉู่อี้หลาน ซึ่งฉู่อี้หลานเอ่ยขึ้นเพียงประโยคเดียวว่า "ผู้กำกับจ้าว ยังไงก็ฝากดูแลเสิ่นเหลียนให้มากหน่อยนะครับ ไม่ต้องไปบอกอะไรเขาหรอก"

มาถึงขั้นนี้แล้ว มีหรือที่จ้าวเหวินซูจะไม่เข้าใจ

พองานใกล้เลิก ฉู่อี้หลานก็ขอตัวกลับก่อน ส่วนคนที่เหลือยังเสียดายทั้งกับแกล้มและเหล้าชั้นดี จึงปล่อยตัวเต็มที่ ฟาดเรียบจนเกลี้ยง

"ผู้กำกับจ้าวครับ ถ้าหลังจากนี้มีปัญหาเรื่องเงินทุน ติดต่อผมได้ตลอดเวลาเลยนะครับ" ซุนปิ่งเฮ่อยืนตัวตรงอย่างสง่างาม เอ่ยปากอย่างสุภาพนุ่มนวล

จ้าวเหวินซูพูดอะไรไม่ออก ได้แต่พยักหน้าหงึกๆ

เมื่อส่งกลุ่มคนที่เดินโซเซราวกับตุ๊กตาล้มลุกจากไปแล้ว ซุนปิ่งเฮ่อก็เซไปวูบหนึ่ง แรงฮึดที่ฝืนเกร็งไว้พลันสลายหายไป เขายกนิ้วอันสั่นเทาล้วงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา

รายชื่อผู้ติดต่อของซุนปิ่งเฮ่อยาวเหยียดเป็นหางว่าว มีแต่บรรดาประธาน ผู้จัดการใหญ่ และเหล่านักลงทุนทั้งนั้น เขาเลื่อนหาอยู่นาน สุดท้ายก็กดโทรหาหยางปิน

หยางปินกำลังอยู่ในช่วงพักร้อน พอเห็นชื่อสายเรียกเข้าก็กดรับ "ว่าไงคุณซุนจอมฟาด"

"หน้าโรงแรมติ่งเฟิง มารับที"

หยางปินแปลกใจ "รถนายล่ะ ทำไมต้องให้ฉันไปรับด้วย"

"ขับไม่ไหว" ซุนปิ่งเฮ่อตอบด้วยน้ำเสียงราวกับปลงตกหลุดพ้นจากทางโลก "ประธานฉู่ทุ่มเงินมหาศาลเพื่อยอดดวงใจจริงๆ วันนี้ฉันต้องดื่มเป็นเพื่อนจนแทบจะอ้วกอยู่แล้วเนี่ย"

หยางปินเปลี่ยนเสื้อผ้าไปพลางหัวเราะเยาะอย่างสะใจ "เรียกพ่อบุญธรรมสิ เดี๋ยวอีกสิบนาทีถึง"

ซุนปิ่งเฮ่อ "พูดจริงเหรอครับ พ่อบุญธรรม"

หยางปิน "..." คิดจะให้คนพรรค์นี้รู้จักยางอาย ช่างยากเย็นเสียจริง

เสิ่นเหลียนดูแลจนฉู่อี้หลานเข้านอน จากนั้นก็นั่งอ่านบทต่ออีกพักหนึ่ง แล้วตรวจเช็กสัมภาระในกระเป๋าเดินทางเป็นครั้งสุดท้าย

เช้าวันรุ่งขึ้น เพิ่งจะหกโมงตรง เสิ่นเหลียนก็สะดุ้งตัวคล้ายจะตื่น ฉู่อี้หลานจึงดึงเขาเข้ามากระชับกอดไว้แนบอก "ยังเช้าอยู่เลย"

เสิ่นเหลียนพึมพำงัวเงีย "คุณต้องไปทำงานแล้วไม่ใช่เหรอ"

"ไม่รีบหรอก ขอนอนเป็นเพื่อนเธออีกหน่อย" ฉู่อี้หลานลูบหลังเสิ่นเหลียนเบาๆ ใต้ผ้าห่ม ขาท่อนล่างของทั้งคู่แนบชิดติดกัน

เสิ่นเหลียนพูดไม่ผิดเลย อุ่นสบายจริงๆ

พอถึงเจ็ดโมงครึ่ง ต่อให้ไม่อยากลุกแค่ไหนก็ต้องลุกแล้ว

แต่ยังดีที่จ้าวเหวินซูไม่เหมือนไต้ถง กองนี้ไม่ได้ถ่ายทำแบบปิด ถ้าถ่ายพาร์ตของตัวเองเสร็จแล้ว จะขอแวบออกไปข้างนอกสักพักหรือกลับก่อนก็ทำได้ทั้งนั้น

ทั้งคู่ใช้เวลาด้วยกันตามปกติเหมือนทุกวัน พอกินมื้อเช้าเสร็จ หลี่อี้กับเจียงโย่วก็ขับรถมารับพอดี ที่น่าพูดถึงก็คือรถตู้ส่วนตัวถูกเปลี่ยนเป็นคันใหม่ ซึ่งอุปกรณ์และสิ่งอำนวยความสะดวกภายในดีกว่าคันเดิมมากโข

"ถึงแล้วโทรมานะ" ฉู่อี้หลานกำชับ

เสิ่นเหลียนจูบเขาอย่างดูดดื่มก่อนจะเปิดประตู แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "อื้ม อยู่บ้านรอผมดีๆ นะ"

ฉู่อี้หลานยืนพิงผนังพลางอมยิ้มน้อยๆ

ไม่ต้องรีบร้อนหรอก ฉู่อี้หลานบอกตัวเอง เขายังต้องเรียนรู้ที่จะเป็นคนปกติให้ได้

พอไปถึงจุดนัดหมาย เสิ่นเหลียนก็ได้พบกับจ้าวเหวินซูเสียที ทว่าภาพลักษณ์ผู้กำกับมาดสุขุมเปี่ยมภูมิรู้ตามข้อมูลที่เคยได้ยินมากลับพังทลายลงในพริบตา จ้าวเหวินซูนั่งอยู่ตรงประตูรถ เอนหัวพิงเบาะในสภาพกึ่งเป็นกึ่งตาย เสิ่นเหลียนเหลือบมองเข้าไปข้างในรถ ให้ตายสิ ทีมงานผู้กำกับนอนระเนระนาดหมดสภาพกันทั้งก๊ก

เมื่อคืนไปทำอะไรกันมาเนี่ย

"เสิ่นเหลียนใช่ไหม" จ้าวเหวินซูฝืนลืมตาขึ้นข้างหนึ่ง

"สวัสดีครับผู้กำกับจ้าว ผมเองครับ"

จ้าวเหวินซูเค้นเรี่ยวแรงมองสำรวจเสิ่นเหลียนอย่างละเอียด แล้วก็พึงพอใจกับรูปร่างหน้าตาของอีกฝ่ายเป็นอย่างมาก "เอาละ พวกหลินฟู่คงมาช้าหน่อย พวกเราออกเดินทางกันก่อนเลย"