ตอนที่ 59 ยุคสมัยแห่งการมองหน้าตา

หลินฟู่คือพระเอกของเรื่อง "เพลิงผลาญ" ที่รับบทเป็นเฟิงเจิ้ง ตัวเอกของเรื่อง เขาเป็นหนึ่งในดาวรุ่งสายฝีมือของยุคนี้ ตั้งแต่พ่อแม่ไปจนถึงรุ่นปู่ต่างก็เป็นบุคคลระดับครูในวงการบันเทิง ตัวเขาเองมีพื้นฐานดี พรสวรรค์เปี่ยมล้น หน้าตาก็จัดว่าหล่อเหลา ฐานแฟนคลับจึงเหนียวแน่น ทั้งยังมีภาพลักษณ์ที่ดีต่อสายตามหาชนไม่น้อย

เส้นทางมุ่งหน้าสู่เมืองเล็ก ๆ แห่งนั้นทั้งขรุขระและยาวไกล พอถึงครึ่งทางพวกทีมผู้กำกับก็พากันลงจากรถ ถ้าไม่ซดน้ำเรียกสติก็กอดต้นไม้อ้วกกันระนาว

เสิ่นเหลียนถึงเพิ่งเข้าใจ เมื่อคืนพากันไปก๊งเหล้ามาสินะ?

รู้ทั้งรู้ว่าต้องเดินทางไกลยังกล้าดื่มขนาดนี้ ใจเด็ดชะมัด เสิ่นเหลียนคิดในใจ

อาจเพราะสายตาชื่นชมระคนนับถือของเขาโจ่งแจ้งเกินไป จ้าวเหวินซูหันมาเห็นเข้าจึงอ้าปากเหมือนจะพูดอะไรสักอย่าง แต่สุดท้ายก็กลืนคำพูดลงคอไป

เมื่อคืนฉู่อี้หลานกำชับแค่เขาคนเดียว ซ้ำยังสั่งห้ามไม่ให้เสิ่นเหลียนรู้เด็ดขาด จ้าวเหวินซูจึงสั่งรูดซิปปากพวกคนเขียนบทกับผู้ช่วยผู้กำกับอีกไม่กี่คนนั้นไว้ โดยอ้างว่าเรื่องเงินลงทุนยังไม่ได้ข้อสรุป อย่าเที่ยวเอาไปพูดซี้ซั้วข้างนอก

ลมเย็นพัดหอบฝุ่นคลุ้ง กิ่งหลิวคดงอข้างทางส่ายไหว เสิ่นเหลียนเห็นคนเขียนบทคนหนึ่งแทบจะล้มพับลงไปนอนในคูน้ำข้างทางก็หลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ จ้าวเหวินซูเหลือบมองแวบหนึ่ง พลันรู้สึกว่ามีกลิ่นอายของ "คุณชายลู่" ลอยมาเตะจมูกทันที

ยามพลบค่ำ ขบวนรถของพวกเขาก็เดินทางมาถึงเมืองเล็ก ๆ แห่งนี้

ทันทีที่ก้าวลงจากรถ เสิ่นเหลียนก็ได้กลิ่นซังข้าวโพดไหม้โชยมาตามลม เถ้าแก่ร้านชำริมทางกำลังนั่งล้อมเตาไฟเล็ก ๆ ทำกับข้าว

กวาดสายตามองออกไป ถนนหนทางคดเคี้ยวทอดยาว บ้านเรือนที่ชาวบ้านสร้างเองเรียงรายไปตามเส้นทาง ควันไฟสีจางลอยกรุ่นออกมาจากปล่อง หญิงชรานั่งตรงธรณีประตู สูบยาเส้นพลางจ้องมองพวกเขา แสงอาทิตย์อัสดงฉาบพื้นดินขรุขระจนกล

เจียงโย่วอยากกินไอศกรีม แต่พอพุ่งเข้าไปในร้านโชห่วย ดีที่สุดก็มีแค่น้ำแข็งไสแท่งโบราณธรรมดา ๆ อันหนึ่ง

"ทนเอาหน่อยแล้วกัน" เสิ่นเหลียนขยี้หัวเจียงโย่วทีหนึ่ง "รอถ่ายเสร็จ เดี๋ยวซื้อฮาเก้นดาสให้ลังหนึ่งเลย"

ยังดีที่แถวนี้มีร้านอาหารพอดูได้อยู่ร้านหนึ่ง น่าจะดัดแปลงมาจากโฮมสเตย์เชิงเกษตร พอเงินถึง ไก่ที่เชือดก็เป็นไก่บ้าน ผักก็เป็นผักสด ๆ จากแปลงในรั้วบ้านของตัวเอง

คนเขียนบทพุงพลุ้ยเดินเข้าครัวไป ยกกะละมังใส่น้ำแกงขึ้นมาซดโฮก หวังจะล้างความพะอืดพะอมจากอาการเมาค้างออกไป

พอกับข้าวทุกอย่างยกมาเสิร์ฟจนครบ รอต่ออีกสิบกว่านาที หลินฟู่กับนักแสดงคนอื่น ๆ ก็ทยอยเดินเข้ามา

ปีนี้หลินฟู่อายุยี่สิบเจ็ด สวมเสื้อผ้าแบรนด์เนมทั้งตัว กางเกงคาร์โกสีดำแมตช์กับเสื้อวอร์มสีน้ำเงินเข้ม สวมหมวกใบหนึ่ง พอเดินเข้ามาก็ทัก "ผู้กำกับจ้าว" คำหนึ่ง จากนั้นก็นั่งลงตรงที่ว่างด้านข้าง เงยหน้าขึ้นมาก็สบสายตากับเสิ่นเหลียนพอดี

หลินฟู่ไม่ใช่ผู้ชายหล่อประเภทที่เห็นปุ๊บแล้วสะดุดตาปั๊บ แต่จะพูดยังไงดีล่ะ? บางครั้ง "ความหล่อ" มันคือความรู้สึกอย่างหนึ่ง

พอคนคนนี้ถอดหมวกออก เครื่องหน้าก็ดูหมดจดสะอาดตา รูปหน้าค่อนข้างเล็ก เวลาเขายิ้มมุมปากข้างหนึ่งจะยกสูงขึ้นเล็กน้อย ดูมีความกวนประสาทและแบดบอยอยู่ในที

แม้นี่จะเป็นครั้งแรกที่หลินฟู่ได้ร่วมงานกับเสิ่นเหลียน แต่เมื่ออยู่ในวงการเดียวกัน อย่างไรก็ต้องเคยเห็นหน้าค่าตากันผ่านรูปถ่ายมาบ้าง

หลินฟู่ลุกขึ้นพลางยื่นมือออกไป "ยินดีที่ได้รู้จักครับ เสิ่นเหลียน"

"สวัสดีครับอาจารย์หลิน" เสิ่นเหลียนตอบรับอย่างนอบน้อม

พอนักแสดงคนอื่น ๆ แนะนำตัวกันครบแล้ว จ้าวเหวินซูก็กวักมือเรียกให้ทุกคนลงมือกินข้าว

จะว่าไปแล้ว อาหารมื้อนี้รสชาติดีไม่น้อย ได้รสสัมผัสแบบพื้นบ้านแท้ ๆ นาน ๆ ได้กินสักที ยังรู้สึกอร่อยกว่าอาหารในโรงแรมใหญ่พวกนั้นเสียอีก

จ้าวเหวินซูให้คนติดต่อประสานงานไว้ล่วงหน้าแล้ว นักแสดงหลักได้พักที่โรงแรมเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง ส่วนคนที่เหลือเกือบทั้งหมดแยกย้ายกันไปเช่าห้องว่างของชาวบ้านแถวนั้น แค่จ่ายวันละห้าสิบหยวน ชาวบ้านก็ยินดีต้อนรับขับสู้เป็นอย่างดี

ห้องของเสิ่นเหลียนอยู่บนชั้นสองติดกับห้องของหลินฟู่ ถือว่าค่อนข้างกว้างขวาง ที่สำคัญคือมีห้องน้ำในตัว จึงไม่มีอะไรให้ต้องเรื่องมากนัก เพียงแต่เวลาเหยียบลงบนพื้นไม้เก่าแก่ ทุกย่างก้าวจะมีเสียง "เอี๊ยดอ๊าด" ดังขึ้นมา

ที่นอนมีกลิ่นไอดินจาง ๆ ปนกับกลิ่นผงซักฟอก เจียงโย่วตรวจดูอย่างละเอียดรอบหนึ่ง ก่อนจะปูทับด้วยผ้าปูที่นอนที่ตัวเองเตรียมมา

เสิ่นเหลียนหลุดขำ "ฉันไม่ได้บอบบางขนาดนั้นสักหน่อย"

เจียงโย่วเอ่ยว่า "อุตส่าห์แบกมาแล้ว ก็ใช้ ๆ ไปเถอะค่ะ"

เจียงโย่วจริงจังและรอบคอบกับเรื่องทำความสะอาดมาก กว่าจะเก็บกวาดทุกอย่างเสร็จ ท้องฟ้าก็มืดลงแล้ว ที่พักของเธออยู่ในลานบ้านฝั่งตรงข้าม เสิ่นเหลียนยืนอยู่ริมหน้าต่างก็มองเห็นได้พอดี

พอเห็นเจียงโย่วเดินเข้าห้องไปแล้ว เสิ่นเหลียนจึงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมากดโทรหาฉู่อี้หลาน

"ทุกอย่างเรียบร้อยดี วางใจเถอะ" เสิ่นเหลียนพูดไปพลาง ได้ยินเสียง "เหมียว ๆ" แว่วมาพอดี "ฉู่จูมีอยู่ข้างนายเหรอ"

"อืม" ฉู่อี้หลานตอบ "ใจกล้ามาก เมื่อกี้เพิ่งฉี่รดขาผมไปเอง"

เรื่องนี้เสิ่นเหลียนค่อนข้างจริงจัง "ต้องดัดนิสัยหน่อยนะ อย่าปล่อยให้เคยตัว"

"รู้แล้ว" เมื่อครู่ฉู่อี้หลานรู้สึกอุ่นวาบตรงหัวเข่า ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบ เจ้าฉู่จูมีเงยหน้าสบตากับเขา นัยน์ตาแมวคู่นั้นฉายแววใสซื่อแบบไม่กลัวฟ้ากลัวดิน

แต่คุณชายฉู่ไม่ใช่คนธรรมดา เขาไม่ได้ดุด่าอะไร เพียงแค่จ้องเจ้าฉู่จูมีนิ่ง ๆ ครู่เดียว ลูกแมวก็ทนไม่ไหว กระโดดลงไปส่ายก้นดุ๊กดิ๊กวิ่งแจ้นไปหาป้าเฟิน พออาบน้ำจนตัวหอมฉุยแล้วก็ไปขดตัวอยู่ตรงมุมโซฟา เรียบร้อยขึ้นมาทันตา

"ตอนฉันไม่อยู่ นายก็สูบบุหรี่ให้น้อยลง ดื่มเหล้าให้น้อยลงด้วยล่ะ" เสิ่นเหลียนจิบชาเก๋ากี้ พลางบ่นพึมพำไม่หยุด "คิดถึงฉันก็ส่งข้อความมา เห็นแล้วจะรีบตอบ หรือถ้าอยากได้พวกรูปแถมพิเศษ คลิปวิดีโออะไรเทือกนั้น ก็ระบุความต้องการมาได้เลย ฉันจะพยายามจัดให้ตามคำขอ"

ฉู่อี้หลาน "..."

ตอนนี้ชอบเสิ่นเหลียนมากก็จริง แต่นั่นไม่ได้ขัดขวางความรู้สึกที่ว่า บางครั้งฉู่อี้หลานก็อยากจะเอาอะไรมาอุดปากอีกฝ่ายไว้เหลือเกิน

แสงจันทร์สลัว อากาศในเมืองค่อนข้างร้อน กลางคืนเสิ่นเหลียนเปิดหน้าต่างไม้ไผ่ทิ้งไว้ ฟังเสียงจักจั่นที่แว่วมาเป็นระยะแล้วผล็อยหลับไป

หกโมงเช้า เสียงร้องเร่ขายเต้าหู้ปลุกให้เสิ่นเหลียนลืมตาตื่น พอดูเวลาก็เริ่มหงุดหงิดงัวเงีย เขาตลบผ้าห่มคลุมโปง แล้วนอนต่ออีกร่วมชั่วโมง

จ้าวเหวินซูกลับมากระปรี้กระเปร่ามีแรงแล้ว เขาสั่งงานทีมงานจัดฉากไปพลาง พลิกดูคิวซ้อมที่จะต้องถ่ายในวันนี้ไปพลาง

เสิ่นเหลียนลงมากินมื้อเช้า พลางเอ่ยทักทายจ้าวเหวินซู "ผู้กำกับจ้าว อรุณสวัสดิ์ครับ"

"อรุณสวัสดิ์" จ้าวเหวินซูเอ่ยทัก "นายนี่ใช้ได้แฮะ ไม่นอนตื่นสายเลย"

เสิ่นเหลียนถามอย่างแปลกใจ "มีคนนอนตื่นสายด้วยเหรอครับ"

"ก็หลินฟู่น่ะสิ" จ้าวเหวินซูหัวเราะ "ดีไปหมดทุกอย่าง ยกเว้นเรื่องตื่นนอน ถ้ายังไม่ถึงสิบเอ็ดโมงอย่าหวังว่าจะยอมลุก"

เสิ่นเหลียนพยักหน้ารับ จัดการโจ๊กหนึ่งชามกับซาลาเปาสองลูกลงกระเพาะเรียบร้อย ก็ไปเปลี่ยนเสื้อผ้า แต่งหน้า และทบทวนบทไปพลาง ๆ

จ้าวเหวินซูคงคาดไม่ถึงว่า เสิ่นเหลียนทำการบ้านกับบทเรื่องนี้ติดต่อกันมาหลายวัน จนตอนนี้จำบทพูดของ "ลู่เสี่ยวไค" ได้ขึ้นใจหมดแล้ว

"อาจารย์เสิ่น รับโค้กแช่เย็นไหมครับ" มีคนเอ่ยถามขึ้นมา

เสิ่นเหลียนโบกมือปฏิเสธ "ไม่ล่ะครับ ผมขอน้ำอุ่นก็พอ"

"แหม อายุยังน้อยแท้ ๆ เริ่มรักสุขภาพซะแล้วเหรอเนี่ย"

เสิ่นเหลียนเพียงยิ้มรับบาง ๆ

ไม่ได้เรียกว่ารักสุขภาพสักหน่อย แต่รักชีวิตตัวเองต่างหาก เมื่อก่อนไม่รู้ก็แล้วไป แต่ตอนนี้รู้แก่ใจแล้วว่าร่างกายนี้มีปัญหา ขืนยังไม่ดูแลตัวเองอีก ก็เท่ากับรนหาที่ตายชัด ๆ

"เสิ่นเหลียน นายขี่จักรยานเป็นใช่ไหม" จ้าวเหวินซูเดินเข้ามาถาม

เสิ่นเหลียนตอบ "เป็นสิครับ จะให้ยกล้อหลังหมุนตัวกลับรถอยู่กับที่ยังได้เลย ผู้กำกับอยากให้ผมโชว์กายกรรมอะไรทำนองนั้นด้วยไหมครับ"

จ้าวเหวินซู "คงไม่ต้องถึงขั้นนั้นหรอก..."

ระหว่างที่หลินฟู่ยังไม่ออกมา จ้าวเหวินซูจึงให้เสิ่นเหลียนลองซ้อมฉากเปิดตัวฉากแรกของ "ลู่เสี่ยวไค" ดูก่อน

"กริ๊ง ๆ~"

เสียงกระดิ่งจักรยานดังแว่วมาจากก้นซอย ในเลนส์กล้อง เด็กหนุ่มจับแฮนด์จักรยาน สวมเสื้อยืดกับกางเกงยีนที่ซักจนสีซีด ใบหน้าเปี่ยมรอยยิ้มสดใสไร้เดียงสาและเปี่ยมสุข ราวกับเด็กหนุ่มที่ไม่ประสีประสาต่อโลกภายนอก

เมื่อนักแสดงร่วมยังไม่เข้าฉาก "ลู่เสี่ยวไค" จึงเบรกจักรยานอย่างคล่องแคล่ว ขาข้างหนึ่งยันพื้นไว้ แล้วตะโกนบอกไปทางผู้กำกับจ้าวเสียงดัง "ลุงชุย วิทยุของลุงผมซ่อมเสร็จแล้วนะ กฎเดิม ยี่สิบหยวน ตอนนี้ผมจะไปช่วยหูเอ้อร์หม่ายกน้ำก่อน เดี๋ยวบ่าย ๆ เอามาส่งให้นะครับ"

น้ำเสียงและบทพูดลื่นไหลเป็นธรรมชาติ ชวนให้คนดูรู้สึกคล้อยตามได้อย่างง่ายดาย

จ้าวเหวินซูเชื่อคำพูดของไต้ถงสนิทใจแล้ว เขายกมือทำสัญญาณ "โอเค" ส่งให้เสิ่นเหลียน

รอยยิ้มของเสิ่นเหลียนจางหายไป เขาดึงตัวเองออกจากบท "ลู่เสี่ยวไค" ทันที ยามที่ใบหน้าหล่อเหลาหมดจดไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ ก็แฝงความเย็นชาเหินห่างออกมาอยู่สามส่วน

จังหวะนั้นเอง หญิงชราคนหนึ่งก็ก้าวเข้ามาในเฟรมกล้อง ปรี่ตรงเข้าหาเสิ่นเหลียนด้วยดวงตาเป็นประกาย คว้าแขนเขาไว้แล้วเอ่ยถามด้วยสำเนียงจีนกลางแปร่ง ๆ อย่างกระตือรือร้น "อุ๊ยตาย พ่อหนุ่มบ้านไหนกันเนี่ย"

นักแสดงรุ่นใหญ่เหรอ เสิ่นเหลียนประหลาดใจ ปูบทมาเข้าท่าดีแฮะ

ไม่สิ เดี๋ยวก่อน ในบทไม่มีฉากนี้นี่นา

วินาทีต่อมาก็ได้ยินหญิงชราถามต่อ "แต่งงานหรือยังล่ะ"

"คุณยายครับ!" ทีมงานรีบปรี่เข้ามาห้ามทันที "คนนี้ไม่ได้นะยาย! พวกเรามาทำงานกันครับ!"

"ก็ทำงานมันไม่เกี่ยวกับการหาแฟนนี่นา..."

พอคุณยายถูกประคองเดินออกไปไกลแล้ว เสิ่นเหลียนถึงเพิ่งได้สติกลับมา

ไม่รู้ใครเป็นคนเริ่มหัวเราะก่อน จากนั้นคนรอบข้างก็พากันหัวเราะครืนขึ้นมา

"อาจารย์เสิ่นครับ คุณยายคนนี้ตาถึงจริง ๆ นะเนี่ย เมื่อวานเด็กหนุ่มฝ่ายซัพพอร์ตของพวกเรายังไม่เข้าตาแกเลย แต่วันนี้กลับมาทาบทามหาคู่ให้คุณซะงั้น!"

เสิ่นเหลียนได้แต่ยิ้มพลางโบกมือปฏิเสธ

ถึงคุณยายจะแก่แล้ว แต่สติปัญญายังแจ่มใสดี แกพอจะเข้าใจว่า "ดารา" หมายถึงอะไร มิน่าล่ะ ถึงได้หน้าตาหล่อเหลาหมดจดขนาดนี้

คุณยายจึงไม่เซ้าซี้จะจับคู่ให้เสิ่นเหลียนอีก แต่ไปยกม้านั่งพับตัวเล็กมานั่งดูเขาถ่ายละครอยู่ไม่ไกลแทน

หล่อเหลาจริง ๆ เชียว คุณยายคิดในใจ พอถึงตอนเที่ยง แกก็ผ่าแตงโมจานใหญ่ยกมาให้

กลิ่นแตงโมหอมหวานสดชื่นโชยมา จ้าวเหวินซูจึงลุกขึ้นทันที "ขอบคุณนะครับคุณยาย!"

"เอ๊ะ?" คุณยายเบี่ยงตัวหลบอย่างว่องไว แล้วยกไปยื่นตรงหน้าเสิ่นเหลียนแทน "พ่อหนุ่ม ยายให้เธอนะ"

เสิ่นเหลียนได้รับความเอ็นดูจนแทบทำตัวไม่ถูก

น้ำเย็นไม่ให้ดื่ม แต่แตงโมนี่คงกินได้ใช่ไหมล่ะ?!

จ้าวเหวินซูได้แต่ตบเข่าถอนหายใจอย่างเจ็บใจ "ไอ้ยุคสมัยตัดสินคนที่หน้าตาเวรตะไลนี่จริงๆ เลย!"