ตอนที่ 60 รนหาที่ตาย

ตอนที่หลินฟู่ตื่นนอน เสิ่นเหลียนก็ถ่ายฉากด้านนอกผ่านไปแล้วถึงสามเทก

"กระปรี้กระเปร่าหน่อยสิ" จ้าวเหวินซูอารมณ์ดีเป็นพิเศษ "ระวังเถอะ คลื่นลูกใหม่จะซัดคลื่นลูกเก่าจนไม่มีที่ยืนเอานะ"

หลินฟู่แปลกใจเล็กน้อย ก่อนจะรู้ว่าผู้กำกับจ้าวกำลังถูกอกถูกใจเสิ่นเหลียนเอามาก ๆ

พอกินอะไรเรียบร้อย หลินฟู่ก็กลับมากระฉับกระเฉงอีกครั้ง

จ้าวเหวินซูไม่รอช้า รีบจัดฉากเข้าคู่ของทั้งสองคนทันที

ด้านการวางคาแรกเตอร์ เมื่อเทียบกับลู่เสี่ยวไคที่คิดอะไรก็พูดและแสดงอารมณ์ออกทางสีหน้าอย่างชัดเจนแล้ว เฟิงเจิ้งซึ่งเป็นตัวเอกของเรื่องจะเงียบขรึมและเก็บความรู้สึกมากกว่า ในช่วงแรกเขามักดูมีเรื่องให้คิดหนักตลอดเวลา สายตามักทอดมองออกไปนอกเมืองเล็ก ๆ แห่งนี้เสมอ

ส่วนลู่เสี่ยวไค แค่ได้รับงานซ่อมเครื่องใช้ไฟฟ้าสักชิ้นสองชิ้นก็ดีใจแล้ว หาเงินได้มากก็เก็บออม ได้น้อยก็ประหยัด แถมยังคอยซื้อบุหรี่ให้เฟิงเจิ้งอยู่เรื่อย ทั้งสองคนเสียพ่อแม่ไปตั้งแต่เด็ก ถือว่าช่วยกันประคับประคองมาโดยตลอด ความผูกพันจึงลึกซึ้งเป็นพิเศษ

ลู่เสี่ยวไคที่เพิ่งจะบรรลุนิติภาวะมีใบหน้าเปี่ยมด้วยความไร้เดียงสา เขาตบไหล่เฟิงเจิ้งจากด้านหลัง ก่อนจะเดินอ้อมไปนั่งลงอีกฝั่ง แล้วล้วงบุหรี่ซองหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อ "ให้"

เฟิงเจิ้งรับมาอย่างไม่เกรงใจ ใบหน้าซีดเซียวเย็นชาปรากฏรอยยิ้มอย่างจริงใจ "วันนี้ได้มาเท่าไหร่ล่ะ"

"ร้อยกว่าหยวน" ลู่เสี่ยวไคดูเคอะเขินเล็กน้อย "พรุ่งนี้มีงานอีก รอทำเสร็จแล้ว ฉันจะซื้อเนื้อหัวหมูกลับมานะ"

"เก่งนี่ เสี่ยวไค!"

ลู่เสี่ยวไคเกาหัว "ยังห่างชั้นกับพี่เฟิงอีกเยอะครับ"

ก็จริง ลู่เสี่ยวไคหาได้แค่เศษเงินเล็กๆ น้อยๆ แต่โอกาสทำเงินที่ผ่านเข้ามาในเมืองเล็กแห่งนี้ ไม่ว่าจะมากี่หน เฟิงเจิ้งก็คว้าเอาไว้ได้หมด เขาแอบเก็บเงินเงียบๆ ได้หลายหมื่น กะจะใช้เป็นทุนตั้งตัว และกับลู่เสี่ยวไค เฟิงเจิ้งก็ใจกว้างเสมอ ก่อนหน้านี้ตอนที่ลู่เสี่ยวไคผ่าตัดไส้ติ่ง ก็ได้เฟิงเจิ้งนี่แหละที่ออกค่ารักษาให้ทั้งหมด

"พี่เฟิง ตรงนั้นมีผีเสื้อเต็มเลย" ลู่เสี่ยวไคอุทาน

เฟิงเจิ้งส่งเสียง "อืม" รับคำหนึ่ง ทว่าสายตากลับจับจ้องไปที่เหยี่ยวบนท้องฟ้า

สายลมกรรโชกพัดขึ้นจากด้านหลัง หอบผ่านร่างของทั้งคู่แล้วพุ่งทะยานสู่ท้องฟ้าในชั่วพริบตา เมืองเล็กถูกทิ้งไว้เบื้องหลังจนเหลือเพียงจุดเดียว ความฝันของเด็กหนุ่มทั้งสอง เริ่มต้นแยกทางและชัดเจนขึ้นนับจากตรงนี้

"คัต!"

จ้าวเหวินซูลุกขึ้นยืน "ดี ผ่าน!"

ฉากแรกก็เทกเดียวผ่านฉลุย

เสิ่นเหลียนกะพริบตา แววตาใสซื่อขวยเขินจางหายไป เขาอดทึ่งในใจไม่ได้ หลินฟู่ฝีมือไม่เลวเลย เมื่อครู่พวกเขารับส่งบทกันได้อย่างลื่นไหลเป็นเนื้อเดียว ไม่มีสะดุดเลยสักนิด

และก็เหมือนกับทุกคนที่เคยร่วมงานกับเขา หลินฟู่อดอุทานในใจไม่ได้ว่า นี่น่ะหรือแจกันดอกไม้ไร้ฝีมือการแสดง?!

หลินฟู่เป็นคนพูดน้อย ประกอบกับหน้าตาดูเย็นชา จึงให้ความรู้สึกว่าหยิ่งยโส แต่แท้จริงแล้วนิสัยดีมาก เสิ่นเหลียนชวนคุยเล่นไม่กี่ประโยคก็สนิทสนมกันได้อย่างรวดเร็ว

มื้อเที่ยงเริ่มตอนบ่ายโมง เสิ่นเหลียนซดน้ำแกงไก่ไปหนึ่งคำ จากนั้นจึงกินกับข้าวบนโต๊ะที่มีทั้งเนื้อทั้งผักอย่างลงตัว

"ชอบกินฟองเต้าหู้เหรอ" หลินฟู่ถามอย่างแปลกใจ

"เฉย ๆ ครับ" เสิ่นเหลียนตอบ "กินเสริมโปรตีนน่ะ"

"ดูแลตัวเองดีจังนะนายเนี่ย"

เสิ่นเหลียนเพียงยิ้มรับ

พอกินข้าวเสร็จก็เป็นเวลาพัก เสิ่นเหลียนจึงปลีกตัวออกไปคุยโทรศัพท์อยู่ข้าง ๆ

ฉู่อี้หลานเพิ่งกินเสร็จเหมือนกัน เสิ่นเหลียนยืนพิงเสาประตูเก่าดำคล้ำ ยิ้มกริ่มอย่างอารมณ์ดี

"ไม่ใช่สิ เลิกตามฉันได้แล้ว!" เสียงผู้หญิงตวาดแหวด้วยความโมโห ที่แท้ก็คือเจียงโย่วนั่นเอง เธอเดินจ้ำอ้าวมาจากไกล ๆ พลางสะบัดมือไล่คนข้างหลังเหมือนปัดแมลงวัน "ไปให้พ้นเลยนะ!"

"รอเดี๋ยวนะครับ" เสิ่นเหลียนบอกปลายสายแล้วขมวดคิ้วมองไปข้างหลังเจียงโย่ว ถึงได้เห็นว่ามีผู้ชายคนหนึ่งเดินตามมา หมอนั่นอายุราวสามสิบกว่า เสื้อผ้าเนื้อตัวดูมอมแมม ยิ่งบวกกับรอยยิ้มลามกน่ารังเกียจแล้ว ทรงนี้มันพวกขี้แพ้สันดานเสียชัด ๆ

"คุณชายฉู่ เดี๋ยวผมโทรกลับนะ" เสิ่นเหลียนพูดจบก็ตัดสายแล้วสาวเท้ายาว ๆ เข้าไป เจียงโย่วพอเห็นเขาก็รีบวิ่งเหยาะ ๆ เข้ามาหา แต่ใครจะนึกว่าไอ้หมอนั่นจะวิ่งไล่ตามมาด้วย

เสิ่นเหลียนดึงตัวเธอมาหลบด้านหลังได้ทันก่อนที่มือนั้นจะแตะโดนไหล่เจียงโย่ว แล้วปัดมือสกปรกนั่นทิ้งอย่างแรง "แกคิดจะทำอะไร"

สิ้นเสียงของเสิ่นเหลียน บวกกับความชุลมุนเมื่อครู่ ทำให้ทีมงานหลายคนรีบกรูเข้ามาล้อมดู

ชายคนนั้นสะดุ้งโหยง ไม่กล้าขยับทำอะไรอีก ได้แต่แผดเสียงขู่กลบเกลื่อนความกลัว "พะ...พวกแกจะทำอะไรวะ?!"

เสิ่นเหลียนไม่สนใจเขา แต่หันไปถามเจียงโย่วที่ขอบตาเริ่มแดงเรื่อ "ไม่ต้องกลัว เล่ามาซิ"

"ฉันเดินถ่ายรูปไปตามริมแม่น้ำตรงปากทางเข้าเมือง ไม่รู้เขาโผล่มาจากไหน พอรู้สึกท่าไม่ดีก็รีบวิ่งกลับ ใครจะรู้ว่าเขาจะตามมาตลอดทาง แถมยังถามฉันอีกว่า...จะยอมไปเป็นเมียเขาไหม"

"คางคกอยากกินเนื้อหงส์ชัด ๆ" หลินฟู่แค่นหัวเราะเยาะ

ชายคนนั้นทั้งอับอายทั้งโมโหจนหน้าดำหน้าแดง "เกี่ยวอะไรกับพวกแกวะ!"

"ไสหัวไป! ถ้ารังควานผู้ช่วยผมอีก ผมแจ้งตำรวจแน่" เสิ่นเหลียนเอ่ยเสียงเย็น

ชายคนนั้นนึกว่าเจียงโย่วเป็นแค่นักท่องเที่ยวสาว ไม่คิดว่าจะมีกองถ่ายปักหลักอยู่ที่นี่ พอเห็นคนเยอะขนาดนี้ก็ไม่กล้าห้าว ได้แต่ถลึงตาอาฆาตใส่เจียงโย่วทีหนึ่ง แล้วหันหลังวิ่งเตลิดไป

คุณยายที่เอาแตงโมมาให้เสิ่นเหลียนเมื่อเช้าเห็นเหตุการณ์ตั้งแต่ต้น จึงกระซิบเตือนเสียงเบา "นั่นมันอันธพาลตัวแสบแถวนี้ พ่อแม่ยังเอาไม่อยู่ สองสามวันก็โดนลากเข้าคุกที ตำรวจจับจนชินชาไปหมดแล้ว แม่หนูเอ๋ย วันหลังไปต่างถิ่น ไม่ว่าจะกลางวันหรือกลางคืนก็อย่าไปคนเดียวเชียวนะ"

เจียงโย่วตกใจจนต้องรีบพยักหน้ารัว ๆ

เสิ่นเหลียนมองเจียงโย่วพลางถอนหายใจยาว "ฉันนึกว่าเธอจะพอมีสัญชาตญาณระวังตัวเรื่องพวกนี้อยู่บ้างซะอีก"

"ขอโทษค่ะ..." เจียงโย่วพูดเสียงอ่อย เธอเป็นลูกสาวคนเดียวของบ้าน นอกจากตอนเรียนจบใหม่ ๆ แล้วไปฝึกงานที่ซิงถูเอ็นเตอร์เทนเมนต์จนโดนความจริงของสังคมสั่งสอนมาบ้าง เธอก็แทบไม่ประสีประสาเรื่องด้านมืดอันตรายในโลกภายนอกเลยสักนิด

ยิ่งพอได้มาติดตามอยู่ข้างกายเสิ่นเหลียน ทุกอย่างก็ยิ่งราบรื่นขึ้นไปอีก

สถานที่ธรรมชาติป่าเขาแบบนี้เจียงโย่วไม่ค่อยได้มา พอถ่ายรูปเพลินจนติดลม ก็เลยลืมคิดไปสนิทว่าอาจมีอันตรายแอบแฝงอยู่

"ไม่ได้จะดุ แค่เป็นห่วง" เสิ่นเหลียนกำชับ "ต่อไปนี้ไม่ว่าจะไปไหนต้องให้หลี่อี้ไปด้วย เข้าใจไหม"

เจียงโย่วพยักหน้าหงึก ๆ "เข้าใจแล้วค่ะ!"

เจียงโย่วมีข้อดีอยู่อย่างคือเจ็บแล้วจำ! หรืออาจเพราะพฤติกรรมสะกดรอยตามอันน่าขยะแขยงของชายคนนั้นสร้างแผลใจให้เธอเข้าจริง ๆ ไม่ว่าจะอย่างไร สองสามวันหลังจากนั้น เธอก็ยอมอยู่แต่ในกองถ่ายอย่างว่าง่าย นานทีปีหนจะออกไปซื้อไอติมแท่ง ก็ยังลากหลี่อี้ไปด้วยตลอด ซื้อเสร็จก็รีบแจ้นกลับทันที ไม่เถลไถลแม้แต่วินาทีเดียว

ระหว่างนั้นมีทีมงานวิ่งมาบอกเสิ่นเหลียนว่า เห็นชายคนนั้นมาเดินป้วนเปี้ยนอยู่แถวนี้อีกแล้ว ทว่าในเมื่ออีกฝ่ายยังไม่ได้ลงมือทำอะไร ซ้ำยังโผล่มาในที่สาธารณะ นอกจากคอยระแวดระวังให้มากขึ้นแล้ว ก็ทำอะไรไม่ได้เลย

คนพาลสันดานเสียที่หน้าด้านไร้ยางอายแบบนี้ ถ้าจะเอาเรื่องให้ถึงที่สุดก็รังแต่จะเสียเวลาและเปลืองแรงเปล่า แต่พอเผลอผ่อนปรนให้แค่นิดเดียว มันก็กล้ากลับมาทำเรื่องน่าสะอิดสะเอียนไม่หยุดหย่อน

เจียงโย่วเอาเครื่องนอนที่ผึ่งแดดจนแห้งสนิทมาเปลี่ยนให้ในห้องของเสิ่นเหลียนอย่างพิถีพิถัน แล้วรีบกลับเรือนพักของตัวเองก่อนฟ้ามืด รอบห้องเธอมีทีมงานพักอยู่ขนาบข้าง จึงไม่ได้หวาดกลัวเท่าไรนัก

ตามธรรมเนียมเดิม หลังจากเสิ่นเหลียนคุยโทรศัพท์หวานแหววกับฉู่อี้หลานเสร็จก็ปิดไฟนอน ส่วนเรื่องที่เกิดขึ้นตอนกลางวัน เขาก็แค่เอ่ยปากเล่าเปรย ๆ ผ่านไปประโยคเดียว

ท่ามกลางภวังค์สะลึมสะลือ คล้ายจะล่วงเข้าสู่ช่วงดึกสงัด เสิ่นเหลียนได้ยินเสียงงัดแงะกลอนประตูดังแว่วมาเบา ๆ ติดต่อกันหลายครั้ง จากนั้นก็เงียบไป ก่อนจะดังขึ้นอีกในไม่กี่วินาทีต่อมา

เสิ่นเหลียนลืมตาโพลงขึ้นมาในทันใด

วินาทีถัดมา ประตูไม้แบบโบราณก็เปิดออกพร้อมเสียงดัง "เอี๊ยด"

มันฟังดูชวนขนลุกพิลึกท่ามกลางค่ำคืนอันเงียบงัน

ฝีเท้าของอีกฝ่ายเบากริบ มีเพียงเสียงพื้นไม้ลั่นเอี๊ยดอ๊าดแผ่วเบา เสิ่นเหลียนตื่นตัวระวังภัยเต็มที่ ประสาทสัมผัสไวพอจะจับได้แม้กระทั่งแรงกระเพื่อมเพียงน้อยนิดในอากาศ

ไม่นานนัก กลิ่นสาบชวนสะอิดสะเอียนก็ลอยโชยเข้ามาแตะจมูก

"มึงนี่รนหาที่ตายจริง ๆ นะ" เสิ่นเหลียนเดาออกแล้วว่าเป็นใคร

พอได้ยินเสียงผู้ชายดังขึ้น อีกฝ่ายก็ชะงักตัวแข็งทื่อ ก่อนจะรีบหันหลังเตรียมเผ่นหนี

แต่เสิ่นเหลียนไวกว่า เขาดีดตัวลุกขึ้นสะบัดผ้าห่มคลุมหัวเงานั้นได้อย่างแม่นยำ อีกฝ่ายลนลานจนเหยียบชายผ้าสะดุดเซ และจังหวะที่เข่ากำลังจะทรุดลงพื้น เสิ่นเหลียนก็ถีบเข้ากลางหลังเต็มแรงจนล้มคว่ำคะมำ

"โครม!" เสียงกระแทกพื้นดังสนั่น