ตอนที่ 61 คุณชายฉู่มาเยี่ยมกองถ่ายแล้วนะ

ตอนที่หลินฟู่วิ่งพรวดพราดออกมา ทั้งตัวมีแค่กางเกงขาสั้นลายดอกกับเสื้อเชิ้ตแขนสั้นที่ยังไม่ได้ติดกระดุมเลยสักเม็ด

โคมไฟตรงทางเดินเป็นแบบเซนเซอร์ แสงค่อนข้างสลัว แต่มันก็สว่างพอให้หลินฟู่เห็นเสิ่นเหลียนเงื้อหมัดขึ้นสูง แล้วซัดเปรี้ยงเข้าใส่ใบหน้าของใครคนหนึ่ง

หลินฟู่ที่ยังไม่ทันตื่นดีถึงกับตาค้างด้วยความตกตะลึง

ก็ภาพตรงหน้ามันชวนช็อกน้อยเสียเมื่อไหร่

เสิ่นเหลียนเหลือบเห็นหลินฟู่เข้าพอดี ซ้ำยังเอ่ยด้วยความเกรงอกเกรงใจเป็นพิเศษว่า "ไม่มีเรื่องใหญ่อะไรหรอก นายกลับไปนอนต่อเถอะ"

หลินฟู่ "?"

สภาพนี้เนี่ยนะบอกไม่มีเรื่องใหญ่อะไร?!

ในที่สุดหลินฟู่ก็จำได้ว่าผู้ชายที่นอนร้องโอดโอยอยู่บนพื้นคือใคร เขารีบหมุนตัววิ่งไปเคาะประตูห้องของจ้าวเหวินซูที่อยู่สุดทางเดินทันที

ไม่นานนัก ไฟทั่วทั้งโรงแรมก็สว่างพรึ่บ

จ้าวเหวินซูฟังหลินฟู่เล่ายังไม่ทันจบก็เข้าใจเรื่องราวทั้งหมด เขาสั่งการอย่างเฉียบขาดแล้วต่อสายโทรศัพท์ทันที ครั้งนี้ทีมรักษาความปลอดภัยไม่ได้พาคนมาเยอะ มีแค่เจ็ดคนเท่านั้น แต่การจะจัดการกับผู้ชายท่าทางกะล่อนที่เนื้อตัวเหลาะแหละคนเดียว ไม่ใช่เรื่องยากเลยสักนิด

ซึ่งก็คือไอ้กุ๊ยคนที่เคยตามรังควานเจียงโย่วนั่นแหละ

ทีแรกมันยังร้องแรกแหกกระเชอโวยวายว่าจะแจ้งตำรวจ จะเรียกคนมาช่วย แต่พอจ้าวเหวินซูสั่งให้เอาผ้าอุดปากแล้วรุมซ้อมซ้ำไปอีกยก มันก็นอนครางหงิง ๆ จมกองอยู่กับพื้น ไม่กล้าซ่าอีกเลย

ชายคนนั้นนอนขดตัวคุดคู้อยู่บนพื้น หน้าตาบวมช้ำเขียวคล้ำ เสียงหายใจหอบหนักขึ้นเรื่อย ๆ

เสิ่นเหลียนถูกหลินฟู่ดึงให้ไปยืนอยู่ด้านหลังจ้าวเหวินซู เขามองผู้กำกับจ้าวที่นั่งนิ่งขึงอยู่บนเก้าอี้แปดเซียนตัวเก่าซอมซ่อด้วยสีหน้าเย็นชา

เสิ่นเหลียน "..." ออร่าคุณเนี่ย เหมาะจะไปเล่นเป็นหัวหน้ามาเฟียเหมือนกันนะ

"เอาผ้าขนหนูออก ฉันจะถามว่ามันเรื่องอะไรกันแน่" จ้าวเหวินซูเอ่ยเสียงเรียบ

เจ้าอันธพาลถูกซ้อมจนขวัญหนีดีฝ่อ จึงยอมคายทุกอย่างออกมาจนหมดเปลือก

สันดานโจรของมันยังไม่สิ้นลายจริง ๆ ประกอบกับชำนาญทางแถวนี้ดี จึงปีนขึ้นไปบนหลังคาบ้านร้างหลังหนึ่งแล้วแอบส่องเจียงโย่วอยู่นาน มันเห็นเจียงโย่วขึ้นมาชั้นสองของโรงแรมนี้ แต่ตอนเจียงโย่วออกไปข้างนอกดันคลาดสายตาไป เลยคิดเอาเองว่าอีกฝ่ายพักอยู่ที่นี่ พอตกดึกจึงอาศัยความมืดลอบปีนเข้าทางประตูด้านข้างที่ถูกทิ้งร้างของโรงแรม

ใครจะไปคิดว่าจะถูกเสิ่นเหลียนจับได้คาหนังคาเขา

เกือบทำนายทุนใหญ่ของฉันเจ็บตัวแล้วไหมล่ะ จ้าวเหวินซูคิดในใจ

ถึงจ้าวเหวินซูจะเป็นผู้กำกับ แต่ผลงานของเขามักเป็นแนวสะท้อนความจริงและปัญหาสังคม ช่วงแรก ๆ เคยไปแฉพวกโรงงานเถื่อนกับขบวนการแชร์ลูกโซ่จนโดนไล่ตีมาแล้ว แต่เขาเป็นคนใจสู้ กัดฟันใช้หนังนอกกระแสสองเรื่องฝ่าฟันจนคว้ารางวัลจากเวทีประกวดต่าง ๆ มาได้ เรื่องวิธีรับมือกับพวกกุ๊ยข้างถนนพรรค์นี้ อย่าว่าแต่ไม่มีเลย เขามีสารพัดวิธีเสียด้วยซ้ำ

"แกจะแจ้งตำรวจก็ได้นะ แต่เชื่อเถอะว่าแกไม่มีหลักฐานหรอก" จ้าวเหวินซูหัวเราะหึ "แถวนี้มีกล้องวงจรปิดซะที่ไหน ใครจะเป็นพยานให้แกว่าพวกฉันลงมือ?"

"แล้ววันข้างหน้าก็อย่าหวังเลยว่าจะได้อยู่อย่างสงบสุข" จ้าวเหวินซูพูดต่อ "ถ้าโดนซ้อมแบบนี้ทุกวัน คิดว่าจะยังซ่าออกอยู่อีกไหม?"

แววตาของอันธพาลฉายความหวาดกลัวออกมาวูบหนึ่ง

"เมื่อกลางวันไม่แตะต้องแกเพราะเห็นว่าคนเยอะ ทำไมไม่รู้จักดีชั่วบ้างนะ?" จ้าวเหวินซูว่า "ถ้าฉันยังเห็นแกโผล่หน้ามาแถวกองถ่ายอีกล่ะก็ เจอที่ไหนจะซ้อมที่นั่น!"

กับคนพาลก็ต้องใช้วิธีของคนพาล เรื่องพรรค์นี้จ้าวเหวินซูเจนจัดอยู่แล้ว

อันธพาลคนนี้เป็นพวกข่มคนอ่อนแต่กลัวคนจริงโดยแท้ ความจริงตอนถูกเสิ่นเหลียนต่อยตีก็ลนลานอยู่แล้ว พอโดนจ้าวเหวินซูข่มขู่ซ้ำเข้าไปอีกก็ไม่กล้าหืออะไรทั้งนั้น

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายคนลากตัวอันธพาลลงไปข้างล่าง ต้อนเข้ามุมแล้วข่มขู่สำทับไปอีกยก ถึงค่อยยอมปล่อยตัวไป

แถบชนบทห่างไกลเช่นนี้ มักมีพวกแมลงวันหนอนบอนโผล่มากวนใจอยู่เรื่อย

รอบด้านกลับสู่ความเงียบสงบ จ้าวเหวินซูหันกลับมามองเสิ่นเหลียน

เสิ่นเหลียนรีบยืนตรงทันที "ผู้กำกับจ้าว มันเป็นฝ่ายเริ่มทำร้ายผมก่อนนะครับ"

"ฉันรู้" สายตาของจ้าวเหวินซูกวาดมองสำรวจไปมา "นายบาดเจ็บหรือเปล่า?"

"ไม่ครับ" เสิ่นเหลียนส่ายหน้า "หมอนั่นร่างกายไม่ได้เรื่องเลย"

จ้าวเหวินซูถอนหายใจอย่างโล่งอก "ทำเอาฉันตกใจแทบแย่"

เสิ่นเหลียนกับหลินฟู่สบตากันเลิ่กลั่ก พลางคิดในใจว่าคุณจะตกใจอะไรกัน ท่าทางดุดันของคุณเมื่อกี้นี้ต่างหากที่ทำเอาพวกเราตกใจแทบตาย

พวกเขาไม่เข้าใจหรอก เพราะจ้าวเหวินซูน่ะจินตนาการเตลิดไปไกลถึงพล็อตหนังไซไฟโน่นแล้ว

เรื่องนี้ไม่ได้เอิกเกริกอะไรมาก จ้าวเหวินซูยังสั่งกำชับให้ทุกคนรูดซิปปากด้วย แต่ในเมื่อเกิดเรื่องขึ้นแล้ว หลังจากไตร่ตรองอย่างรอบคอบ เช้าวันรุ่งขึ้นเธอก็ยังตัดสินใจแจ้งเรื่องนี้แก่ซุนปิ่งเฮ่อ

เป็นไปตามคาด น้ำเสียงของซุนปิ่งเฮ่อเครียดขึ้นมาทันที และเอ่ยปากถามถึงความปลอดภัยของเสิ่นเหลียนเป็นสิ่งแรก

"ปลอดภัยดี ไม่ได้รับบาดเจ็บอะไร จัดการไล่มันไปเรียบร้อยแล้ว" จ้าวเหวินซูกล่าวเน้นย้ำซ้ำ ๆ

พอวางสาย ซุนปิ่งเฮ่อก็ไม่รอช้าแม้แต่วินาทีเดียว รีบไปรายงานฉู่อี้หลานทันที

อันที่จริงสองวันนี้ผู้ช่วยพิเศษซุนค่อนข้างเหนื่อยล้า สาเหตุก็เพราะอาการเมาค้างจากคืนนั้นยังไม่สร่างดี แถมงานยังรัดตัวจนไม่มีเวลาได้พักผ่อน แต่พอเป็นเรื่องของเสิ่นเหลียน ซุนปิ่งเฮ่อกลับมีไฟขึ้นมาเป็นพิเศษ

"ตารางงานตั้งแต่ช่วงบ่ายไปจนถึงวันพรุ่งนี้ ยกเลิกให้หมด" ฉู่อี้หลานสั่ง

ซุนปิ่งเฮ่อกอดแฟ้มเอกสารไว้อย่างมืออาชีพ "รับทราบครับ ผมจะรีบไปเตรียมรถเดี๋ยวนี้"

ฉู่อี้หลานหรี่ตาลงเล็กน้อย "นายรู้เหรอว่าจะต้องไปไหน"

"ไม่ได้ไปหาอาจารย์เสิ่นเหรอครับ"

ฉู่อี้หลานหัวเราะในลำคอเบา ๆ "ไปสิ รีบไปจัดการให้เรียบร้อย"

พอไม่ต้องทนเห็นหน้าไอ้นักเลงนั่น เจียงโย่วก็อารมณ์ดีขึ้นเป็นกอง เป็นบ้าอะไรของมัน เจอผู้หญิงคนไหนก็พร่ำแต่ "มาเป็นเมียฉันเถอะ"

แดดเปรี้ยงจนแสบผิว พอถ่ายจบไปฉากหนึ่ง เสิ่นเหลียนก็เดินหน้าแดงก่ำลงมา เจียงโย่วรีบปรี่เข้าไปส่งน้ำให้ทันที

น้ำต้มสุกทิ้งไว้จนเย็น ลอยก้อนน้ำแข็งไว้สองก้อน อุณหภูมิกำลังพอดีดื่ม

ผิดกับหลินฟู่ที่อยู่ข้าง ๆ ซึ่งคว้าโค้กเย็นเจี๊ยบจนไอขาวลอยฟุ้งมากระดกอึก ๆ ล่อไปครึ่งขวด เห็นแล้วเสิ่นเหลียนยังอดรู้สึกเย็นจี๊ดขึ้นสมองแทนไม่ได้

ระหว่างมื้อเย็น จ้าวเหวินซูก้มมองมือถือแวบหนึ่ง สีหน้าเปลี่ยนไปชั่วครู่ก่อนจะปรับเป็นปกติ เขากระแอมเบา ๆ สองทีแล้วเอ่ยขึ้น "เอ่อ หลินฟู่ คืนนี้นายย้ายไปนอนที่เรือนพักของพวกคนเขียนบทจางกับฉันนะ"

หลินฟู่ "ทำไมล่ะครับ"

"อ๋อ เรือนพักของพวกเราสองคนหนูชุมน่ะ ต้องให้เจ้าของเขาจัดการสักหน่อย"

"มีหนูด้วยเหรอครับ ผมไม่เห็นเจอเลย"

จ้าวเหวินซูตัดบททันควัน "งั้นฉันไปคนเดียว นายก็นอนกับหนูไปสักคืนแล้วกัน"

"อย่าเลยครับ ผมไปด้วยดีกว่า" หลินฟู่ไม่ได้กลัวหนู แต่ขยะแขยงมากกว่า

เสิ่นเหลียนชะโงกหน้ามาถามบ้าง "ห้องพวกเราสามคนติดกันหมด ห้องผมไม่มีหนูเหรอครับ"

"ไม่มี" จ้าวเหวินซูตีหน้าตาย "เจ้าของตรวจดูแล้ว ห้องนายสะอาดมาก"

"โอเคครับ" เสิ่นเหลียนพยักหน้ารับ

พอกินข้าวเสร็จ จ้าวเหวินซูก็ดูรีบร้อนผิดปกติ เอ่ยปากไล่ให้ทุกคนแยกย้ายกลับไปพักผ่อน เสิ่นเหลียนไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่การได้เลิกงานเร็วขึ้น ใครล่ะจะไม่ชอบ

ท้องฟ้าเริ่มมืดสลัว เสียงจักจั่นด้านนอกกรีดร้องระงมไม่หยุด

เสิ่นเหลียนนอนอยู่บนเตียง หน้าต่างไม้ไผ่เปิดแง้มไว้ เดิมทีเขาตั้งใจจะงีบแค่สามนาที ใครจะคิดว่าเผลอหลับไปจริง ๆ

เสียงรถแล่นเข้ามาจอด แม้จะไม่ดังเท่าไร แต่ท่ามกลางความเงียบสงัดกลับได้ยินชัดเจน หมาบ้านแถวนั้นเห่าขึ้นมาสองสามเสียง เสิ่นเหลียนพลันตาสว่างหายง่วงเป็นปลิดทิ้ง เขาพลิกตัวลุกขึ้น ไม่รู้นึกอะไรดลใจถึงได้ชะโงกหน้าออกไปมองนอกหน้าต่าง

สบเข้ากับฉู่อี้หลานที่เงยหน้าขึ้นมาพอดี

เสิ่นเหลียนเบิกตากว้างทันที เขานึกว่าตัวเองตาฝาดจนเห็นภาพหลอน จึงยิ่งชะโงกตัวออกไปข้างหน้าอีก

สีหน้าของฉู่อี้หลานเปลี่ยนไปทันควัน "อยากตายหรือไง!"

เสิ่นเหลียนไม่ได้ตอบอะไร ผลุบหัวกลับเข้าไปอย่างรวดเร็ว ซุนปิ่งเฮ่อแอบนับเลขในใจ

พอนับถึงห้า เสียงฝีเท้า "ตึก ๆ ๆ" ก็ดังรัวเร็วลงมาจากชั้นบน เสิ่นเหลียนไม่ทันได้ใส่รองเท้าด้วยซ้ำ เขากระโจนไปข้างหน้าแล้วโผเข้ากอดฉู่อี้หลานเต็มรัก

ฉู่อี้หลานรับร่างนั้นไว้ได้ทัน สองมือช้อนรองบั้นท้ายของเสิ่นเหลียนเอาไว้

ท่านี้แทบไม่ต่างจากการอุ้มเด็กเลยสักนิด แต่ฉู่อี้หลานกลับไม่ปริปากพูดอะไรสักคำ ยังคงอุ้มเสิ่นเหลียนเดินขึ้นบันไดไปหน้าตาเฉย

ซุนปิ่งเฮ่อยืนนิ่งอยู่ตรงชั้นหนึ่ง พลางคิดในใจว่า พรุ่งนี้เขาคงได้นอนพักผ่อนให้ฉ่ำปอดสักวันแล้วสิ