ตอนที่ 62 เรื่องปกติ ก็นายคือผู้ชายนี่

เมื่อกลับมาถึงห้อง เสิ่นเหลียนยังคงกอดเกี่ยวอยู่บนตัวฉู่อี้หลานแน่นราวกับตัวสลอธ

"ทำไมถึงมาได้ล่ะครับ" เสิ่นเหลียนทิ้งตัวลงบนเตียงพลางเอียงศีรษะคลอเคลียติ่งหูของชายหนุ่มเบาๆ

"ว่างพอดีน่ะ" ฉู่อี้หลานขยับถอยหลังเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าอ้อมกอดของเสิ่นเหลียนไม่ได้คลายลงเลยจึงลูบหลังเขาเบาๆ "นายล่ะ สองวันนี้ถ่ายทำราบรื่นดีไหม"

"ราบรื่นดีครับ" เสิ่นเหลียนตอบเสียงเบา "ผมยังคิดอยู่เลยว่าถ้าถ่ายไปได้เกินครึ่งเมื่อไหร่จะกลับฉวีตูไปหานาย"

ฉู่อี้หลาน "ถึงตอนนั้นฉันคงรอไม่ไหวหรอก"

เสิ่นเหลียนหลุดหัวเราะหึ "ไม่เบาเลยนี่ คุณชายฉู่รู้จักพูดจาหวานหูกับเขาแล้วแฮะ"

ฉู่อี้หลานคลอเคลียปลายจมูกกับเสิ่นเหลียนเบาๆ วินาทีนั้นเขาก็ไม่อยากอดทนอดกลั้นอีกต่อไป

เขาประคองเอวเสิ่นเหลียนกดร่างลงบนเตียง ยามสัมผัสได้ว่าเอวคอดนั้นบางลงกว่าเดิม อารมณ์รุนแรงและความปรารถนาที่จะทำลายล้างอันแปลกประหลาดก็พลันผุดขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ ยิ่งเสิ่นเหลียนต้องแต่งตัวเข้าฉากจนดูอ่อนเยาว์เป็นพิเศษในเสื้อผ้าเรียบง่ายซอมซ่อ ก็ยิ่งดูเหมือนดอกไม้ขาวบริสุทธิ์ที่กำลังสั่นไหวลู่ลมเหลือเกิน

ในแววตาของเสิ่นเหลียนทอประกายคลื่นอารมณ์รักใคร่ที่ซัดสาดจนฉายความมีชีวิตชีวาออกมาอย่างเปี่ยมล้น ทว่าพอฉู่อี้หลานหยุดชะงักไป เขาก็ขมวดคิ้วแสดงความไม่พอใจ หากแต่ใบหน้านั้นกลับดุไม่ลงเลยแม้แต่น้อย

"ทำไมทำท่าน่าสงสารขนาดนี้ล่ะ" ฉู่อี้หลานเอ่ยถามกลั้วยิ้ม

"แต่น่าสงสารก็ดีแล้ว" ฉู่อี้หลานพูดต่อ "เพราะยังไงนายก็น่าสงสารแบบนี้ให้ฉันเห็นแค่คนเดียวอยู่แล้ว"

เสิ่นเหลียนเพิ่งซาบซึ้งถึงความหมายของคำว่า ห่างกันสักพักรักยิ่งหวานชื่น ก็คราวนี้เอง

ซุนปิ่งเฮ่อฮัมเพลงเบา ๆ ในลำคอ แม้แต่กะละมังพลาสติกราคาถูกในมือยังดูเจริญตาขึ้นมาได้ หลังจากล้างหน้าแปรงฟันอย่างว่องไว เขาก็กลับเข้าห้อง ทิ้งตัวลงนอนเล่นมือถืออยู่ครู่หนึ่ง แล้วผล็อยหลับไปอย่างสบายใจ

ตอนเดินทางมาบอสบอกแล้วว่าพรุ่งนี้ไม่ต้องรีบทำงาน สามารถนอนตื่นสายได้เต็มที่

เขาถึงขั้นเปิดโหมดเงียบมือถือไว้ หากโลกยังไม่ถึงคราวแตกดับ ก็ไม่มีอะไรจำเป็นต้องให้เขาลืมตาตื่นทั้งนั้น

เสิ่นเหลียนนอนเบียดแนบชิดกับฉู่อี้หลานตลอดทั้งคืน ตื่นเช้ามาอีกทีเหงื่อก็ท่วมตัวไปหมด

เสียงขยับตัวกุกกักทำให้ฉู่อี้หลานคว้าแขนของเสิ่นเหลียนไว้ เขาขมวดคิ้วถาม "เช้าขนาดนี้เลยเหรอ"

"นาฬิกาชีวิตนายหยุดทำงานกะทันหันต่างหาก" เสิ่นเหลียนตอบเสียงแหบพร่า "ผมต้องไปถ่ายละครแล้ว นายนอนต่อให้สบายเถอะ เดี๋ยวผมให้หลี่อี้เอาข้าวมาส่งให้"

เสื้อสูทราคาแพงถูกโยนทิ้งไว้ตรงปลายเตียง ฉู่อี้หลานรู้สึกง่วงมากจริง ๆ ยามที่เสิ่นเหลียนไม่อยู่ข้างกายเขาแทบไม่ได้นอน ต้องหาอะไรทำอยู่ตลอดเวลา พอตอนนี้ได้จมอยู่ท่ามกลางกลิ่นอายอันคุ้นเคย ร่างกายจึงคล้ายอยากจะชดเชยพลังงานที่ใช้เกินขีดจำกัดไปทั้งหมด

ผ้าม่านปิดไว้เพียงชั้นโปร่งบาง แสงแดดสดใสกำลังดี ฉู่อี้หลานนอนอยู่ท่ามกลางความสว่างไสว คิ้วและดวงตาผ่อนคลายแลดูสงบ

แบบนี้สิถึงจะถูก เสิ่นเหลียนคิดในใจ คนที่ต้องเดินเดียวดายในความมืดมิดและแบกรับความบอบช้ำจากลมฝนมาตลอด ไม่ควรเป็นฉู่อี้หลานเลยสักนิด

บอกว่าเป็นตัวร้าย แต่ที่เขาทำเรื่องชั่วช้าจริง ๆ ก็เพราะถูกเจิ้งเกอกับโจวถังซือปั่นหัวและคอยหาเรื่องใส่ตัวไม่หยุดหย่อน สองคนนั้นรู้ดีว่าฉู่อี้หลานแคร์อะไร ขาดอะไร จึงแกล้งปั่นหัวเหมือนจูงหมาเล่น โดยให้เจิ้งเกอคอยหย่อนเหยื่อล่อครั้งแล้วครั้งเล่า เพื่อล่อให้ฉู่อี้หลานเข้ามาเป็นเครื่องปรุงแต่งเติมเต็มความรักอันยิ่งใหญ่ของพวกเขา พอต้อนจนมุมจนเขาคลั่งขึ้นมา ก็ตอกกลับว่า "แกมันปีศาจชัด ๆ" สุดท้ายก็อาศัยรัศมีตัวเอกกำจัดทิ้งได้อย่างชอบธรรม

เสิ่นเหลียนนึกถึงเรื่องนี้ทีไรก็รู้สึกขยะแขยงขึ้นมาทุกที

"นายนอนเถอะ" เสิ่นเหลียนกระซิบแผ่วเบา

ฉู่อี้หลานส่งเสียง "อืม" ตอบรับเบา ๆ

คนตาไวต่างสังเกตเห็นว่าหน้าโรงแรมมีบอดี้การ์ดชุดดำเพิ่มมาสี่คน ดูท่าเมื่อคืนจะมีบุคคลสำคัญระดับไม่ธรรมดาเข้ามาพัก ส่วนจ้าวเหวินซูก็เพียงแต่กำชับทุกคนให้ตั้งใจทำงาน ไม่ได้ปริปากพูดถึงเรื่องนี้ให้มากความ

เริ่มงานตอนแปดโมงเช้า อาศัยช่วงที่แดดยังไม่แรงรีบถ่ายซ่อมเพิ่มอีกสองสามฉาก

จ้าวเหวินซูพบว่าเสิ่นเหลียนไม่มีอารมณ์เอาแต่ใจเรื่องงานถ่ายทำเลยสักนิด ขอเพียงเป็นข้อเรียกร้องที่สมเหตุสมผล ต่อให้เข้มงวดแค่ไหนก็ไม่เกี่ยง ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากผ่านการปรับจูนกันรอบแล้วรอบเล่า ผลงานที่ออกมาก็ทำให้จ้าวเหวินซูพึงพอใจเป็นอย่างยิ่ง

"เอาขึ้นไปส่งแล้วเหรอ" เสิ่นเหลียนหาจังหวะว่างถามหลี่อี้ที่เพิ่งลงมาจากโรงแรม

ขาของหลี่อี้ยังคงสั่นพั่บ ๆ ไม่หาย "ครับ พี่เสิ่น..."

พอเห็นอีกฝ่ายมีท่าทีอึกอักเหมือนอยากพูดแต่ไม่กล้า เสิ่นเหลียนก็หัวเราะเบา ๆ "เขาไม่ได้ด่านายใช่ไหม"

"เปล่าครับ..."

หลี่อี้นึกถึงตอนเคาะห้องเมื่อครู่ ชายหนุ่มที่ยืนอยู่หน้าประตูรูปร่างสูงโปร่งจนศีรษะแทบชนขอบวงกบด้านบน ยามมองในระยะประชิด เครื่องหน้าคมคายดูน่าเกรงขามจนสะกดสายตา แต่กลับเย็นชาไร้ความรู้สึก ราวกับกำลังจ้องมองเหยื่อ ก่อนจะเอ่ยเรียบๆ ออกมาคำเดียวว่า "วางไว้บนโต๊ะ"

เสิ่นเหลียนรอจนผ่านไปชั่วโมงกว่าๆ ถึงค่อยให้หลี่อี้เอาข้าวไปส่ง ฉู่อี้หลานตื่นแล้ว และจะว่าไปนี่นับเป็นครั้งแรกที่เขาได้เผชิญหน้ากับหลี่อี้ตรงๆ เพราะที่ผ่านมาถ้าหลี่อี้ไม่คอยขับรถตามอยู่ข้างหลัง ก็มักถูกสั่งให้ไปทำอย่างอื่น ไม่เคยได้เจอตัวจริงของฉู่อี้หลานเลยสักครั้ง

ส่วนเรื่องที่เสิ่นเหลียนดูเหมือนจะไปพัวพันกับบิ๊กบอสสักคน หลี่อี้เป็นคนปากหนัก จึงไม่เคยซักไซ้ไล่เลียง

"คือว่า คนที่อยู่ในห้องพี่ ดูเหมือนจะไม่ค่อยชอบขี้หน้าผมเท่าไหร่หรือเปล่าครับ"

"เรื่องปกติ นายเป็นผู้ชายนี่"

หลี่อี้: "?"

"สัญชาตญาณหวงคู่ของเพศผู้ เข้าใจไหม" เสิ่นเหลียนอธิบาย "การที่นายรอดกลับมาได้อย่างปลอดภัย ก็แปลว่าเขาประเมินแล้วว่านาย 'ไร้พิษภัย' ไงล่ะ"

"ฟังดูแทงใจดำชะมัดเลยครับพี่เสิ่น"

เสิ่นเหลียนหลุดขำออกมา

เสิ่นเหลียนยุ่งจนหัวหมุนตลอดช่วงเช้า คิดจะแวบกลับห้องไปดูสักหน่อยยังไม่มีเวลา ผิดกับฉู่อี้หลานที่สบายอารมณ์ เขานั่งพิงหัวเตียงพลิกดูบทละครที่เสิ่นเหลียนเขียนโน้ตกำกับไว้อย่างเพลิดเพลิน

กระทั่งสิบเอ็ดโมงครึ่ง ห้องข้างๆ ถึงเริ่มมีความเคลื่อนไหว

ฉู่อี้หลานเปิดประตูออกไป ก็เห็นซุนปิ่งเฮ่อในสภาพสะลึมสะลือตายังปรือ และในมือยังคงถือกะละมังพลาสติกใบเดิมอยู่

"ห้องน้ำในบ้านใช้ไม่ได้เหรอ"

"แคบเกินไปครับ" ซุนปิ่งเฮ่อตอบ "ข้างนอกกว้างขวางกว่า"

"ผู้ช่วยพิเศษซุน ที่นี่ร้อนมาก" ฉู่อี้หลานเอ่ยขึ้น "เหมือนเราจะไม่ได้เตรียมเสื้อผ้ามานะ"

ซุนปิ่งเฮ่อตื่นเต็มตาในพริบตา "ไว้ใจผมได้เลยครับบอส"

แต่ผู้ช่วยพิเศษซุนประเมินความกันดารของที่นี่ต่ำไปหน่อย เขาเดินหาจนทั่วตำบล แม้จะเจอร้านเสื้อผ้าผู้ชายอยู่สองร้าน ทว่าไม่ว่าจะเป็นยี่ห้อหรือดีไซน์ ล้วนชวนให้สิ้นหวังเหลือเกิน

ตอนที่ซุนปิ่งเฮ่อหิ้วถุงพลาสติกสีขาวสองใบกลับมา เสิ่นเหลียนกำลังกางโต๊ะจัดกับข้าวอยู่พอดี "เร็วเข้าๆ กำลังร้อนๆ เลย"

ฉู่อี้หลานจ้องถุงพลาสติกสองใบนั้น "นี่คือเสื้อผ้าที่นายเตรียมมาเหรอ"

ซุนปิ่งเฮ่อไม่อยากจะยอมรับเลย "ผม..."

"ขอดูหน่อย" เสิ่นเหลียนรับมาเปิดดู ข้างในเป็นกางเกงขาสั้นโพลีเอสเตอร์สีน้ำตาลกับเสื้อยืดแขนสั้นสีขาวเนื้อผ้าคล้ายคอตตอน "ดีเลย บ่ายนี้ใส่ชุดนี้แหละ เดี๋ยวฉันพานายไปจับปลา"

ฉู่อี้หลานเลิกคิ้ว "ไม่ถ่ายละครแล้วเหรอ"

"ฉันออกจะขยันขันแข็ง ขอหยุดแค่ครึ่งวันไม่เกินไปหรอกน่า"

ความจริงพอเสิ่นเหลียนเอ่ยปาก จ้าวเหวินซูก็ตอบตกลงทันที ไม่ใช่แค่เพราะเขาแสดงดีอย่างเดียว แต่ยังเป็นเพราะ "เงินลงทุนก้อนโต" ของเขาด้วย

แม้ฉู่อี้หลานจะดูไม่ค่อยแยแสสิ่งใด แต่ถึงอย่างไรเขาก็เกิดในตระกูลสูงส่ง ไม่เคยสวมเสื้อผ้าราคาถูกขนาดนี้มาก่อน ทว่าเมื่อคิดว่าบ่ายนี้เสิ่นเหลียนจะอยู่เป็นเพื่อน ก็พอจะหยวนๆ ให้ได้

เสิ่นเหลียนพาฉู่อี้หลานออกทางประตูด้านหลัง จึงไม่เจอกับทีมงานเลยแม้แต่คนเดียว

ผู้กำกับจ้าวเคยประกาศกร้าวไว้แล้วว่า ให้พวกนายไปเที่ยวเล่นกันให้สบายใจได้เลย ถ้าเจอแม้แต่เงาของคนในกองถ่ายถือว่าฉันแพ้

ยามบ่ายของตำบลเล็กๆ ค่อนข้างเงียบสงบ เสิ่นเหลียนสืบข้อมูลไว้ล่วงหน้าแล้วว่า จากที่นี่มุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออกสามกิโลเมตร จะเป็นจุดบรรจบของลำธารสองสาย ซึ่งมีกุ้งหอยปูปลาอยู่ชุกชุม

เสิ่นเหลียนถึงขั้นเตรียมสวิงช้อนปลากับถังใบเล็กไว้พร้อมสรรพ

ซุนปิ่งเฮ่อที่เดินตามอยู่ห่างๆ รู้สึกว่าภาพตรงหน้าช่างดูเหนือจริงเหลือเกิน

บอสผู้กุมบังเหียนในแวดวงธุรกิจ ผู้แสนเย็นชาและเด็ดขาดเฉียบคมคนนั้น กำลังใส่เสื้อยืดกางเกงขาสั้น เดินจับมือกับเสิ่นเหลียน ย่ำไปบนพื้นหญ้าที่เหี่ยวเฉาเพราะแดดเผา เพื่อจะไปจับปลาเนี่ยนะ

พอมาถึงริมลำธาร ซุนปิ่งเฮ่อก็สั่งให้บอดี้การ์ดกางร่มกันแดด ตอนแรกฉู่อี้หลานยังลังเลอยู่บ้าง แต่พอโดนเสิ่นเหลียนออกแรงดึงทีเดียว ก็ยอมก้าวลงน้ำตามไปแต่โดยดี