ตอนที่ 63 ความหมายมันไม่เหมือนกัน

ในความทรงจำของฉู่อี้หลาน ครั้งเดียวที่เขาเคยเล่นอะไรแบบนี้ คือตอนเด็กมากที่ตามคุณตาไปฟาร์มแถบชานเมือง อากาศดีแบบนี้เหมือนกัน และแม่ก็นั่งยิ้มมองเขาอยู่ไม่ไกล

เสิ่นเหลียนเดินขึ้นมาดื่มน้ำ พอหันกลับไปเห็นฉู่อี้หลานกำลังช้อนกุ้งอย่างขะมักเขม้น ก็อดไม่ได้ที่จะหยิบมือถือขึ้นมากดถ่ายไปสองรูป จากนั้นก็อัดคลิปวิดีโอส่งเข้ากลุ่ม

เฝิงเย่ว์ซานเป็นคนที่ตอบกลับไวเสมอ: [เพื่อนกูโดนผีเข้าสิงร่างเหรอวะ?]

เสิ่นเหลียน: [นายจะไปเข้าใจอะไรเรื่องการใช้ชีวิต]

เฝิงเย่ว์ซาน: [เชี่ย ช่วยด้วย เรื่องสยองขวัญชัด ๆ ซือเสียน มึงช่วยนัดจิตแพทย์ให้กูคนหนึ่งทีดิ แล้วนั่นเพื่อนกูใส่ชุดอะไรวะน่ะ?]

เสิ่นเหลียน: [ของมีจำกัด ซื้อมาลวก ๆ หล่อดีออก]

หนิงซือเสียน: [เป็นบ้าไปแล้ว]

โจวหยวนหลิน: [เป็นบ้าไปแล้ว]

เสิ่นเหลียนส่งเสียงฮึเบา ๆ ในลำคอ

แม้ประสบการณ์จริงของฉู่อี้หลานจะมีไม่มาก แต่ฝีมือกลับคล่องแคล่วขึ้นเรื่อย ๆ จนฉุดไม่อยู่ ปลาจับแทบไม่ได้ แต่กุ้งกลับได้มาครึ่งถังเล็ก เสิ่นเหลียนมองปราดเดียวก็รู้ มื้อเย็นนี้จัดเมนูผัดสักจานได้สบาย ๆ ใส่ต้นกระเทียมกับกุยช่ายลงไปนิด อร่อยหอมจนแทบขาดใจตาย

ตอนที่ฉู่อี้หลานขึ้นฝั่งมา บนใบหน้ามีรอยยิ้มบาง ๆ น่องขาเปื้อนคราบโคลนทราย แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจ

"ถ้าชอบ วันหลังผมจะพานายมาเที่ยวบ่อย ๆ" เสิ่นเหลียนบอก "ไปเก็บของป่าก็น่าสนุกนะ นายคงไม่เคยลองเหมือนกันล่ะสิ"

วันข้างหน้ายังมีเวลาอีกยาวไกล ฉู่อี้หลานคิดในใจ ในเมื่อเสิ่นเหลียนเป็นฝ่ายเอ่ยปากตกลงแล้ว

มื้อค่ำมีเมนูกุ้งแม่น้ำผัดฉ่าเพิ่มมาอีกจานจริง ๆ ฉู่อี้หลาน เสิ่นเหลียน และซุนปิ่งเฮ่อ ทั้งสามคนช่วยกันกวาดเสียเรียบเกลี้ยง

ซุนปิ่งเฮ่อรู้สึกว่าตัวเสิ่นเหลียนมีพลังงานบางอย่างที่แสนวิเศษ คนคนนี้แทบไม่มีอารมณ์ด้านลบเลย พลอยทำให้คนที่อยู่ด้วยนาน ๆ รู้สึกผ่อนคลายทั้งกายใจราวกับได้มาพักร้อน

"พรุ่งนี้ออกกี่โมงครับ?" เสิ่นเหลียนถาม

"ตีห้า" ฉู่อี้หลานตอบ "ตอนบ่ายมีประชุมสำคัญ"

"โอเคครับ" แค่ได้เจอกันสักครั้งเสิ่นเหลียนก็พอใจแล้ว "หลินฟู่เก่งกว่าพวกเจิ้งเกอตั้งไม่รู้กี่เท่า กองเราถ่ายทำกันไวมาก พอถ่ายส่วนของที่นี่เสร็จหมดผมก็จะกลับฉวีตู ถึงตอนนั้นแล้วผมจะโทรหานะ"

"อืม"

ตกกลางคืนทั้งคู่ยังคงคลอเคลียกันต่อ ถามคำตอบคำประโยคหนึ่งต้องทิ้งช่วงไปตั้งหลายนาที อย่าถามว่าทำไม เพราะคำตอบคือถ้าไม่ได้จูบสักทีสองทีแล้วมันรู้สึกขาดทุน

เสิ่นเหลียนไม่รู้ว่าตัวเองเผลอหลับไปตอนไหน พอตื่นขึ้นมาอีกที ฟ้าก็สว่างโร่ และข้างกายก็ว่างเปล่าไปแล้ว

พอล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ เสิ่นเหลียนก็ก้มดมแถวคอเสื้อตัวเอง ก่อนจะกวาดสายตามองหาไปรอบห้อง

ไม่มี

เขาส่งข้อความไปหาฉู่อี้หลาน: [เสื้อยืดกับกางเกงขาสั้นที่นายใส่เมื่อวานล่ะ?]

ฉู่อี้หลาน: [เอาไปด้วยแล้ว]

[จะเอาชุดนั้นไปด้วยทำไมเนี่ย?]

[ความหมายมันไม่เหมือนกัน]

เสิ่นเหลียนชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหลุดหัวเราะหึ จะน่ารักเกินไปแล้วมั้ง

กะว่าจะเก็บไว้ใส่เปลี่ยนเสียหน่อย คราวนี้เลยไม่เหลือแล้ว

ช่วงที่ร้อนที่สุดของฤดูร้อนมาเยือนอย่างดุดัน

ฉากหลังของ "เพลิงผลาญ" ส่วนใหญ่เกิดขึ้นในฤดูร้อนและฤดูใบไม้ร่วง ต่อให้ร้อนแค่ไหนก็ต้องทน

ฉากสุดท้ายของลู่เสี่ยวไคถูกถ่ายทำรวดเดียวจนจบ

เด็กหนุ่มกลับสู่บ้านเกิด แผ่นหลังยังคงเหยียดตรง เขายังมีรอยยิ้มประดับใบหน้า แต่ก้นบึ้งดวงตากลับเพิ่มความสุขุมกร้านโลกจากการผ่านลมหนาวกรำหิมะ

"ลุงหวัง" ลู่เสี่ยวไคเอ่ยทักเจ้าของร้านขายของชำ ทั้งยังเอ่ยขอส้มมากินลูกหนึ่ง

เขาไม่ลุกลี้ลุกลนอีกต่อไป ท่าทางสงบนิ่งมั่นคง ราวกับเด็กหนุ่มช่างพูดคนเดิมได้เลือนหายไปแล้ว

แต่เพียงเสี้ยววินาทีต่อมา ลู่เสี่ยวไคก็เงยหน้าขึ้น แววตาสะท้อนภาพท้องฟ้าสีครามสดใส บางคนวิ่งตามความฝัน บางคนปักหลักปกป้องบ้านเกิด ขอแค่ไม่ลืมความตั้งใจแรกเริ่ม ตัวตนก็จะไม่เปลี่ยนไป

ลู่เสี่ยวไคบิดขี้เกียจอย่างผ่อนคลาย กล้องค่อย ๆ ดึงภาพกว้างออกไป จนเมืองเล็ก ๆ กลายเป็นเพียงจุดหนึ่งอีกครั้ง

"คัต!" จ้าวเหวินซูลุกขึ้นยืน "ผ่าน! เทกนี้ดีกว่าเทกก่อนหน้าทั้งหมดเลย! การแสดงทางสายตายอดเยี่ยมมากนะเสิ่นเหลียน"

เสิ่นเหลียนผ่อนคลายความตึงเครียดลง เขารู้สึกหน้ามืดตาลายเพราะโดนแดดแผดเผา

เจียงโย่วรีบปรี่เข้ามากางร่มและส่งน้ำให้ทันที "พี่เสิ่น เป็นอะไรไหมคะ?"

"ยังไหวอยู่" ความจริงตรงหน้าเสิ่นเหลียนตาลายจนเห็นดาวระยิบระยับอยู่แล้ว "วันนี้กี่องศากันเนี่ย ร้อนจนแทบสุกเลย"

"สามสิบเก้าองศาแล้วค่ะ"

"มิน่าล่ะ" เสิ่นเหลียนทิ้งตัวนั่งบนเก้าอี้ สีหน้าอิดโรยไร้เรี่ยวแรง

จ้าวเหวินซูเดินเข้ามาถามเสียงเบา "เป็นลมแดดเหรอ?"

"เปล่าครับ แค่แดดแรงไปหน่อย" เสิ่นเหลียนยิ้มออกมา "ผู้กำกับจ้าว ผมถ่ายเสร็จหมดแล้ว ขอกลับฉวีตูเลยได้ไหมครับ?"

"ได้สิ" จ้าวเหวินซูบอก "พาร์ตของเธอจบ ทางฝั่งเราก็ใกล้เสร็จเต็มทีเหมือนกัน"

เสิ่นเหลียนพยักหน้า "พรุ่งนี้เช้าอากาศเย็นหน่อยผมคงชิ่งเลย ฉากในเมืองถึงเวลาคุณค่อยเรียกผมนะครับ"

"ไม่มีปัญหา!" นาทีนี้จ้าวเหวินซูไม่กังขาในความเป็นมืออาชีพของเสิ่นเหลียนอีกต่อไปแล้ว

สำหรับ "ลู่เสี่ยวไค" แล้ว ฉากในเมืองยังคงเน้นไปที่โศกนาฏกรรมมากกว่าการดิ้นรนต่อสู้ แอร์ไทม์จึงมีไม่มากนัก เพราะท้ายที่สุดแล้ว หนังเรื่องนี้ก็เน้นเล่าชีวิตอันเด็ดขาดเฉียบคมและสะใจของเฟิงเจิ้งเป็นหลัก

เสิ่นเหลียนโทรบอกฉู่อี้หลานล่วงหน้า พลางวางสายไป เฝิงเย่ว์ซานก็โทรเข้ามาทันที "พรุ่งนี้เย็นจัดงานเลี้ยงต้อนรับให้สักมื้อดีไหม?"

"คุณชายเฝิง อยากเที่ยวก็เที่ยวไปเถอะ ยังจะเอาผมมาเป็นข้ออ้างอีก ผมแค่มาถ่ายหนังไม่ได้หายไปสามปีห้าปีเสียหน่อย ต้องถึงขั้นจัดเลี้ยงต้อนรับกันเลยเหรอ?"

"เอาเป็นว่าจะมาหรือไม่มาล่ะ"

เสิ่นเหลียนตอบทันควัน "ไปสิครับ"

"น้องรัก เดี๋ยวพี่จัดโต๊ะใหญ่ที่สุดให้เลย!"

เสิ่นเหลียนหัวเราะเบาๆ ช่างพลังล้นเหลือจริงๆ คนอย่างเฝิงเย่ว์ซานดูเหมือนจะเที่ยวเท่าไรก็ไม่มีวันเหนื่อย

เช้าวันรุ่งขึ้น หลังบอกลาทุกคนเรียบร้อย เสิ่นเหลียนก็นั่งรถตู้แล่นออกไป

วิ่งบนทางด่วนไปได้ครึ่งทาง ฉู่อี้หลานก็แชร์พิกัดมา เสิ่นเหลียนจึงกดตอบรับ

สองชั่วโมงต่อมา ฉู่อี้หลานก็มารอรับเสิ่นเหลียนตรงทางออกมอเตอร์เวย์

เสิ่นเหลียนหันไปกำชับเจียงโย่วกับหลี่อี้ "พวกเธอสองคนเข้าเมืองไปหาอะไรอร่อยๆ กินกันนะ อยากกินอะไรก็สั่งเลย เดี๋ยวพี่จ่ายให้ มีอะไรค่อยโทรมา"

"ได้เลยครับพี่เสิ่น"

ฉู่อี้หลานนั่งอยู่ตรงเบาะหลัง บนตักมีโน้ตบุ๊กวางอยู่เครื่องหนึ่ง

เสิ่นเหลียนก้าวขึ้นรถมาได้ก็ทิ้งตัวพิงทันที ฉู่อี้หลานรีบวางคอมพิวเตอร์ไว้ข้างตัวแล้วโอบรับร่างอีกฝ่ายไว้มั่น พลางขมวดคิ้ว "ทำไมผอมลงอีกแล้ว?"

"แค่นี้ก็ดูออกด้วยเหรอครับ" เสิ่นเหลียนใช้ทั้งแขนทั้งขาเกาะคุณชายฉู่ไว้แน่นเป็นปลาหมึกยักษ์ "คงเพราะอากาศร้อนเกินไปน่ะ"

คนขับรถเป็นคนของฉู่อี้หลาน มองไม่เห็นแม้แต่เงาของซุนปิ่งเฮ่อ

"ผู้ช่วยพิเศษซุนล่ะครับ?"

"ไปคุยงาน" ฉู่อี้หลานบอก "เขาไม่ได้อยู่ข้างตัวผมตลอดเวลาหรอก"

เสิ่นเหลียนได้งีบหลับบนรถมาแล้ว ตอนนี้จึงยังกระปรี้กระเปร่า ทั้งสองคนมุ่งหน้าไปยังงานของเฝิงเย่ว์ซาน ตลอดทางนั้นฉากกั้นในรถไม่เคยถูกเลื่อนลงเลยแม้แต่ครั้งเดียว

"คุณชายฉู่" หางตาของเสิ่นเหลียนแดงเรื่อ ลมหายใจหอบเบาๆ "เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ไหวแน่ ถ้าคุณยังไม่ทำอะไรสักอย่าง ผมคงอึดอัดตายพอดี"

ฉู่อี้หลานมีเครื่องหมายคำถามผุดขึ้นเต็มหัว "คิดว่าผมไม่อยากหรือไง?"

เสิ่นเหลียนพิงกระจกหน้าต่างรถอย่างเกียจคร้าน ได้ยินดังนั้นสายตาก็เจือแววหยอกเย้า พลางปรายตามองไปยังจุดนั้นของฉู่อี้หลาน "คุณชายฉู่ ผมหวังว่าทุกด้านของคุณจะยอดเยี่ยมพอกันนะ"

สมองของฉู่อี้หลานส่งเสียงวิ้ง คราวนี้ทนต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว ยื่นมือไปปิดปากเสิ่นเหลียนทันที

พอถึงที่หมาย ทั้งสองคนยังต้องนั่งสงบสติอารมณ์อยู่บนรถสักพัก ขืนลงไปสภาพนี้คงไม่มีหน้าไปพบใครแน่

เสิ่นเหลียนพูดไว้ไม่ผิดเลย คราวหน้าถ้าจุดติดอีก มีหวังได้ระเบิดขึ้นมาจริง ๆ

ที่เฝิงเย่ว์ซานบอกว่าจะจัดใหญ่ ก็ใหญ่โตสมราคาคุยจริง ๆ กวาดตามองไปกว่าแปดสิบเปอร์เซ็นต์เสิ่นเหลียนไม่รู้จักใครเลยสักคน แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้บรรยากาศอันครึกครื้นกร่อยลงแต่อย่างใด

เสิ่นเหลียนหาที่ว่างนั่งลง ขอแค่น้ำมะนาวจากบริกรแก้วเดียว ของพรรค์เหล้า เลี่ยงได้ก็ควรเลี่ยง

เมื่อกี้บนรถ มือของฉู่อี้หลานลูบเอวเขาไม่ยอมปล่อย สรุปคืออีกฝ่ายไม่สบอารมณ์ที่เขาผอมลง ถ้าไปตรวจสุขภาพซ้ำกับหนิงซือเสียนรอบหน้าแล้วผลไม่ผ่าน มีหวังได้โดนสั่งกักบริเวณแหง ๆ