ตอนที่ 64 ยั่วยุ

พอดื่มน้ำมะนาวหมดแก้ว เสิ่นเหลียนก็ถูกเฝิงเย่ว์ซานกวักมือเรียกไปร่วมวงไพ่นกกระจอก

"นายเล่นไพ่เก่ง แล้วไพ่นกกระจอกล่ะเป็นไงบ้าง" เฝิงเย่ว์ซานยิ้มจนตาหยี

เสิ่นเหลียนตอบ "ผมเกิดมาเพื่อเป็นเทพไพ่นกกระจอกเลยครับ"

"มาๆๆ!"

ฉู่อี้หลานนั่งอยู่ด้านหลังเสิ่นเหลียน เห็นอีกฝ่ายคุยโวอย่างมั่นใจ แต่พอลงมือเล่นจริงกลับเละเทะไม่เป็นท่า

หยางปินตามมาสมทบช้าไปก้าว รีบเดินเข้ามาโน้มตัวกระซิบข้างฉู่อี้หลาน "คุยเรียบร้อยแล้วครับ พรุ่งนี้เช้าจะส่งสัญญาคืนมา"

ฉู่อี้หลานส่งเสียง "อืม" ในลำคอ "อยากเล่นอะไรดื่มอะไรก็สั่งตามสบาย วันนี้คุณชายเฝิงเลี้ยง"

"ไม่ต้องเกรงใจนะ" เฝิงเย่ว์ซานเอ่ยขึ้นขณะกำลังง่วนกับการสับไพ่

หยางปินกล่าว "ขอบคุณครับคุณชายเฝิง" แล้วยืนประจำที่อยู่ด้านหลังฉู่อี้หลานอย่างเรียบร้อย

ซุนปิ่งเฮ่อเคยเตือนเขาไว้ข้อหนึ่งว่า "ถ้าอาจารย์เสิ่นอยู่ในงาน แกเกาะติดบอสไว้จะดีที่สุด"

"ทำไมเหรอครับ"

"เพราะจะมีเซอร์ไพรส์น่ะสิ"

ผู้ช่วยพิเศษหยางอยากรู้อยากเห็นจนเนื้อเต้น

พอแพ้ติดกันสามตา เสิ่นเหลียนก็เริ่มขมวดคิ้วนิดๆ

"ท่านเทพ สแกนจ่ายตังค์ด้วย" เฝิงเย่ว์ซานยื่นคิวอาร์โค้ดมาตรงหน้า

เสิ่นเหลียนกำลังจะล้วงมือถือ เสียง "ติ๊ด" ก็ดังขึ้น ฉู่อี้หลานสแกนจ่ายเกินไปสิบเท่าแล้วเอ่ยเรียบๆ "เล่นไปเถอะ ตามสบาย"

เฝิงเย่ว์ซานถึงกับสำลัก พูดตามตรงนะ บางทีฉันก็อยากจะเตะพวกแกสองคนออกไปให้พ้นๆ ชะมัด

ระหว่างที่เครื่องล้างไพ่อัตโนมัติกำลังทำงาน เสิ่นเหลียนก็หมุนข้อมือ ตาต่อไปต้องเอาคืนให้ได้แน่

"ทำไมไม่ให้พวกเราเข้า!" เสียงเอะอะโวยวายดังมาจากหน้าประตู "พวกเราก็จองไว้เหมือนกัน อะไรกัน คิดจะเบี้ยวก็เบี้ยวง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอ รู้ไหมว่าพวกเราเป็นใคร!"

เสิ่นเหลียนรู้สึกว่าเสียงนี้คุ้นหูชอบกล

ทุกคนหันไปมองตามเสียง เห็นคนกลุ่มหนึ่งยืนออกันอยู่ที่หน้าประตู แม้แสงไฟสลัวจะเห็นเพียงเงารางๆ แต่ก็พอมองออกว่ามีคนหนึ่งถือกล่องเค้กอยู่ เสิ่นเหลียนฉุกคิดอะไรขึ้นมาได้ จึงหันไปถามเฝิงเย่ว์ซาน "วันนี้วันที่เท่าไรนะ"

"สิบเอ็ดกรกฎา" เฝิงเย่ว์ซานสูดหายใจเบาๆ เดี๋ยวนะ ตอนนี้มันใช่เวลามาสนใจเรื่องนี้ไหมเนี่ย

ใช่สิ เสิ่นเหลียนจำได้แล้วว่าวันนี้เป็นวันเกิดของเจิ้งเกอนี่นา

ถนนสายหลักสายรองในฉวีตูมีตั้งเป็นร้อย ผับบาร์หรูหราขึ้นชื่อก็มีเจ็ดแปดแห่ง แต่ช่างบังเอิญเหลือเกินที่กลุ่มของเจิ้งเกอดันดั้นด้นมาโผล่ที่นี่จนได้

แล้วคนที่เพิ่งเอะอะโวยวายเมื่อครู่ก็ไม่ใช่ใครอื่น นอกจากเว่ยฝานเฉิน

คนประเภทเดียวกันย่อมเข้าพวกกันสินะ เสิ่นเหลียนคิดในใจ ขนาดไม่มีเขาเป็นตัวเปรียบเทียบ สองคนนี้ก็ยังวนเวียนมาคบกันได้อยู่ดี

เจิ้งเกอมองฝ่ากลุ่มคนเข้ามา ปราดเดียวก็เห็นฉู่อี้หลานทันที

เขาเผลอตีสีหน้าไร้เดียงสาบริสุทธิ์ออกมาตามความเคยชิน สายตามีแววเหมือนอยากจะพูดอะไรแต่ก็ยั้งไว้ ประหนึ่งละอองธุลีใดในโลกหล้าก็มิอาจแปดเปื้อนเขาได้

เสิ่นเหลียนเอนตัวพิงไปด้านหลัง "คุณชายฉู่"

"หืม" ฉู่อี้หลานโน้มตัวเข้ามาหา

เสิ่นเหลียนเอื้อมมือไปด้านหลัง ปลายนิ้วเรียวยาวแตะลงบนเรือนผมและข้างแก้มของฉู่อี้หลาน ก่อนเลื่อนลงมาใช้หัวแม่มือลูบไล้ริมฝีปากเขาเบาๆ สองที ราวกับกำลังลูบสิงโตหนุ่มที่เชื่องสนิท ท่าทางเป็นธรรมชาติและแฝงความยั่วยวนอย่างลึกซึ้ง ขณะเดียวกันก็ปรายตามองเจิ้งเกอด้วยรอยยิ้มกึ่งไม่ยิ้ม แววตาเต็มไปด้วยการเย้ยหยันและท้าทาย

"เมื่อกี้คุณมองเขาเหรอ" เสิ่นเหลียนถาม

ฉู่อี้หลาน "มองใคร"

"เจิ้งเกอไง"

"คนที่ยืนอยู่หน้าประตูคือเจิ้งเกอเหรอ"

คำพูดนี้ฉู่อี้หลานไม่ได้เสแสร้งแม้แต่น้อย ม่านหมอกในใจถูกเสิ่นเหลียนฉีกกระชากจนทำให้มองเห็นแก่นแท้ของคำว่า 'ชอบ' ได้อย่างกระจ่างแจ้ง เมล็ดพันธุ์ที่เจิ้งเกอเคยหว่านไว้จึงถูกถอนรากถอนโคน ฟิลเตอร์ที่เคยมีให้อีกฝ่ายพังทลายลง ใบหน้าของเจิ้งเกอจึงเลือนรางไปจากความทรงจำโดยสิ้นเชิง

ฉู่อี้หลานจำไม่ได้แล้วจริง ๆ เขารู้สึกแค่ว่าสายตาที่มองมานั้นน่ารำคาญสิ้นดี

"ผมชอบคำนี้จัง" เสิ่นเหลียนหันกลับมา แสงเงาที่ตกกระทบขับเน้นให้ใบหน้าดูมีเสน่ห์ร้ายกาจจนชวนใจสั่น แววตาที่ฉายความรู้สึกอยากครอบครองชัดเจนนั้นทำให้หัวใจของฉู่อี้หลานเต้นระรัว

ฉู่อี้หลานอดใจไม่ไหวจนต้องยื่นหน้าเข้าไปจูบทีหนึ่ง

เฝิงเย่ว์ซาน "......"

เชี่ยเอ๊ย! พวกมึงแม่งของจริงว่ะ ให้ตายเหอะ

เฝิงเย่ว์ซานทั้งช็อกทั้งตื่นเต้น ในหัวมีแต่คำสบถดังก้องรัว ๆ

ผู้ช่วยพิเศษหยางที่ยืนอยู่ตรงมุมห้องสูดหายใจเข้าลึก

คนอื่น ๆ เพิ่งดึงสติตัวเองกลับมาได้ ต่างพากันส่งเสียงหวีดร้องแซวดังกึกก้อง

"เฮ้ย เจิ้งเกอ ทำไมประธานฉู่ถึง..." เว่ยฝานเฉินตกตะลึงจนตาค้าง

"หุบปาก!" เจิ้งเกอเอ่ยขัดด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ

การกระทำของฉู่อี้หลานทำให้เขาตระหนักได้ทันทีว่า มีบางสิ่งบางอย่างกำลังหลุดลอยจากการควบคุมไปอย่างรวดเร็ว

แสงไฟสลัวช่วยซ่อนแววตามืดมนชวนขนลุกของเจิ้งเกอเอาไว้

สายตาของเสิ่นเหลียนเมื่อครู่บอกชัดเจนว่า แกมันไม่มีค่าอะไรเลยสักนิด

ผู้จัดการที่คอยยืนขวางอยู่รับโทรศัพท์สายหนึ่ง พอคุยเสร็จสีหน้าก็กลืนไม่เข้าคายไม่ออกขึ้นมาทันที เขายืนถือสายลังเลอยู่ครู่ใหญ่ สุดท้ายก็กัดฟันเดินเข้ามาหาเฝิงเย่ว์ซาน

"คุณชายเฝิงครับ ต้องขออภัยจริงๆ ครับ ลูกน้องผมทำงานพลาดเลยทำให้เกิดเรื่องกระทบกระทั่งกัน ทางประธานโจวก็โทรจิกผมไม่หยุด แล้วรอบนี้ทางคุณก็ไม่ได้เหมาทั้งร้านไว้จริงๆ ผมเลยคิดว่าในเมื่อต่างฝ่ายต่างก็รู้จักกัน ถ้าอย่างนั้นอีกฝั่ง..."

เฝิงเย่ว์ซานแค่นหัวเราะ "ทำไม แกจะให้ฉันไว้หน้ามันงั้นเหรอ คนของโจวถังซือจะจัดวันเกิด มันเกี่ยวเหี้ยอะไรกับฉันวะ"

ผู้จัดการยืนนิ่งงัน เหงื่อกาฬผุดซึมเต็มหน้าผาก

"ให้เข้ามาเถอะครับ" เสิ่นเหลียนเอ่ยแทรกขึ้นมา "พวกคุณไม่อยากดูเรื่องสนุกๆ กันเหรอ"

เฝิงเย่ว์ซานเงยหน้าขึ้น "เรื่องสนุกอะไร"

"การฝึกฝนตนเองของดอกบัวขาวน่ะสิ"

สีหน้าของเฝิงเย่ว์ซานเปลี่ยนไปเล็กน้อย นึกอยากดูเรื่องสนุกแต่ก็ยังเกรงใจฉู่อี้หลานอยู่

ฉู่อี้หลานรับรู้ถึงสายตาของเขา จึงเอ่ยเสียงเรียบ "ฉันยังไงก็ได้"

พวกเจิ้งเกอเดินเข้ามาแล้วตรงไปยังอีกฝั่ง ระหว่างทางยังมีคนที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวทักทายเขาอยู่บ้าง ไม่ใช่เพราะสนิทกัน แต่เพราะเมืองฉวีตูจะว่ากว้างก็กว้าง จะว่าแคบก็แคบ คนที่มีอำนาจในแวดวงชนชั้นสูงมีอยู่แค่นั้น โจวถังซือเป็นหนึ่งในนั้นที่มีธุรกิจกว้างขวาง และเจิ้งเกอในฐานะแฟนหนุ่ม ย่อมได้รับความเกรงใจอยู่หลายส่วนเป็นธรรมดา

ฉู่อี้หลานไม่แม้แต่จะปรายตามองเจิ้งเกอตั้งแต่ต้นจนจบ เขาวางคางเกยบนไหล่เสิ่นเหลียนเบาๆ มองจากด้านข้างดูแทบไม่ต่างจากท่าโอบกอด มือข้างหนึ่งทาบลงบนหน้าท้องน้อยของเสิ่นเหลียนผ่านเนื้อผ้าพลางเอ่ยถาม "หิวหรือยัง"

เสิ่นเหลียนเป็นพวกยอมแพ้ไม่เป็น ในใจคิดแต่จะชนะให้ได้สักตา "รอผมเล่นตานี้เสร็จก่อน"

เขาไม่กังวลเรื่องเจิ้งเกอเลยสักนิด คนเยอะขนาดนี้อีกฝ่ายไม่กล้าเดินมาหาฉู่อี้หลานหรอก ไม่อย่างนั้นถ้ามีใครเอาไปเติมสีใส่ไข่เล่าให้โจวถังซือฟัง คงได้ทะเลาะกันบ้านแตกแน่

เสิ่นเหลียนแทบไม่ต้องไปสืบดูให้เสียเวลา แค่เห็นสีหน้าของเจิ้งเกอก็รู้แล้วว่าช่วงนี้อีกฝ่ายกับโจวถังซือคงมีเรื่องระหองระแหงกันไม่น้อย

เพราะตามเนื้อเรื่องในนิยาย ทุกครั้งที่ถึงวันเกิดเจิ้งเกอ โจวถังซือจะให้ความสำคัญประหนึ่งวาระแห่งชาติ คอยประกบติดไม่ห่างตลอดทั้งงาน ไหนจะของขวัญและเค้กสั่งทำพิเศษ แต่วันนี้กลับมีแค่เพื่อนคนหนึ่งถือเค้กขนาดธรรมดาๆ มากล่องเดียว ส่วนโจวถังซือน่ะเหรอ แม้แต่เงาก็ยังไม่เห็น

"ฮูแล้ว!" เสิ่นเหลียนล้มไพ่เสียงดัง "เพียะ" ส่งเสียงฮึ่มฮัมในลำคออย่างอารมณ์ดี ค่อยรู้สึกสบายใจขึ้นมาหน่อย

เฝิงเย่ว์ซานหัวเราะลั่น "โธ่พี่ชาย ตั้งแต่เข้ามาจนถึงตอนนี้พี่เพิ่งชนะแค่ตาเดียวเองนะ"

เสิ่นเหลียน "หึๆ"

ไม่สำคัญหรอก แค่จบสวยก็พอแล้ว

ฉู่อี้หลานเอ่ยถามเสียงทุ้ม "อยากกินอะไร"

"กว้านทังเปา"

ผู้ช่วยพิเศษหยางโผล่มาทันควัน "ที่นี่ไม่มีครับ เดี๋ยวผมให้คนรีบไปซื้อมาให้เดี๋ยวนี้"

พอสบสายตาชื่นชมของฉู่อี้หลาน หยางปินก็อดรู้สึกตัวลอยขึ้นมาไม่ได้ แต่เดี๋ยวนะ ปกติเวลาช่วยเจรจาปิดดีลระดับร้อยล้านสำเร็จ ประธานฉู่เคยส่งสายตาแบบนี้ให้เขาบ้างไหม

ไม่เคยเลยสักครั้ง

มิน่าล่ะ ทุกครั้งที่ซุนปิ่งเฮ่อไปเจอเสิ่นเหลียนถึงได้อารมณ์ดีนัก ก็เล่นซัปพอร์ตความรู้สึกให้เต็มคาราเบลขนาดนี้

เอาใจคุณเสิ่นให้ดี ก็เท่ากับเอาใจประธานฉู่

ใช่แล้ว ผมบรรลุแล้ว