ตอนที่ 65 แท็กทีมซัดคน

ซาลาเปาน้ำซุปมาส่งเร็วมาก ไม่ถึงยี่สิบนาทีก็ยกมาเสิร์ฟตรงหน้าเสิ่นเหลียน

"คุณไปสนุกเถอะ ผมกินเสร็จแล้วค่อยไปหา" เสิ่นเหลียนเลือกมุมสงบได้มุมหนึ่ง จึงไม่จำเป็นต้องให้ฉู่อี้หลานคอยอยู่เป็นเพื่อน

ฉู่อี้หลานเงยหน้าขึ้นสบสายตาลึกล้ำของเจิ้งเกอพอดี สีหน้าของเขาเรียบเฉยเย็นชา ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป

เมื่อก่อนฉันตาบอดไปแล้วหรือไง คุณชายฉู่นึกทบทวนตัวเองในใจ

ปลายนิ้วของเจิ้งเกอเย็นเฉียบ เขาไม่ได้เจอฉู่อี้หลานมาพักใหญ่ และในที่สุดก็ได้เห็นความเปลี่ยนแปลงของอีกฝ่ายกับตา

ไอดำมืดและแววดุดันตรงหว่างคิ้วของฉู่อี้หลานจางหายไป เหลือเพียงความสุขุมเยือกเย็นตามเนื้อแท้ ขับให้ความหล่อเหลาสูงศักดิ์ดั่งฟ้าประทานโดดเด่นสะดุดตา อีกทั้งเขายังปฏิบัติต่อเสิ่นเหลียนดีมาก ไม่ใช่การแสร้งทำสร้างภาพให้คนอื่นดู แต่เป็นการทะนุถนอมเอาใจใส่ตลอดเวลา นี่ต่างหากคือสิ่งที่ทำให้เจิ้งเกอเสียศูนย์

เพราะต่อให้เป็นช่วงที่เขาคุมฉู่อี้หลานไว้ได้อยู่หมัด ชายหนุ่มก็ไม่เคยทำแบบนี้กับเขาเลยสักครั้ง

เสิ่นเหลียนเดาไม่ผิดเลย วันเกิดของเจิ้งเกอในครั้งนี้เรียกได้ว่ากร่อยสนิทถึงขีดสุด

สาเหตุใหญ่ส่วนหนึ่งมาจากคุณย่าของโจวถังซือเพิ่งกลับประเทศ สมัยสาวๆ หญิงชราไม่ใช่คนธรรมดา ปราดตามองเจิ้งเกอแวบแรกก็ไม่ชอบหน้าอย่างยิ่ง แสดงออกชัดเจนว่าถ้าคบเล่นๆ พอไหว แต่จะพาเข้าตระกูลโจวนั้นไม่มีทางเด็ดขาด ส่วนเจิ้งเกอก็เป็นพวกขาดความมั่นคงในใจ ยิ่งคุณย่าโจวทำแบบนี้ เขาก็ยิ่งบีบคั้นให้โจวถังซือพิสูจน์ตัวเอง

ในค่ำคืนงานเลี้ยงของตระกูลโจวเมื่อวันก่อน เจิ้งเกอโผล่ไปทั้งที่ไม่ได้รับเชิญ ทำเอาคุณย่าโจวโมโหจนต้องเข้าโรงพยาบาลกลางดึก อุปสรรคชิ้นโตที่ขวางกั้นอยู่ตรงหน้า ผนวกกับการทะเลาะเบาะแว้งไม่เว้นแต่ละวัน ทำให้ทั้งคู่เหนื่อยล้าทั้งกายและใจ

ถ้าเป็นเมื่อก่อน เจิ้งเกอยังพอจะมาหาที่พึ่งทางใจจากฉู่อี้หลานได้ แต่ตอนนี้เสิ่นเหลียนตัดทางสายนี้ขาดสะบั้นไปนานแล้ว

คิดจะใช้พวกเขาเป็นเครื่องมือเยียวยาจิตใจงั้นเหรอ? ฝันไปเถอะ

ไฟโทสะในใจของเจิ้งเกอคุกรุ่นจนข่มไม่อยู่

โดยเฉพาะเมื่อเห็นเสิ่นเหลียนยังทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น นั่งเล่นโทรศัพท์มือถือไปกินซาลาเปาน้ำซุปไปอย่างสบายอารมณ์อยู่ตรงนั้น

เจิ้งเกอลุกขึ้นยืน

"ฉันคิดไม่ถึงเลยว่าพวกนายจะคบกันจริงๆ"

เสิ่นเหลียนได้ยินก็ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมาแม้แต่น้อย เขายังคงพิมพ์ตอบหูไข่หลานไปอีกสองประโยค

"เสิ่นเหลียน นายทำแบบนี้เรียกว่าประชดชีวิตหรือเปล่า"

ในที่สุดเสิ่นเหลียนก็ยอมเงยหน้าขึ้นมา

เมื่อสายตาประสานกัน รอยยิ้มบนใบหน้าของเจิ้งเกอก็ค่อยๆ แข็งค้างและตึงเครียดขึ้นมาทีละน้อย

"ทำไมไม่อิจฉาจนอกแตกตายไปเลยล่ะ" เสิ่นเหลียนอ้าปากก็แทงใจดำทันที "พอเห็นฉู่อี้หลานในตอนนี้แล้วเริ่มรู้สึกเสียดายขึ้นมาใช่ไหมล่ะ เผลอๆ ในใจยังแอบคิดด้วยซ้ำว่าฐานะก็พอๆ กันแท้ๆ ถ้าเป็นฉู่อี้หลานคงยอมรับข้อเรียกร้องของนายทุกอย่างอย่างไร้เงื่อนไขไปแล้ว ไม่เหมือนโจวถังซือที่ต้องคอยพะวงหน้าพะวงหลังมากเกินไป"

สีหน้าของเจิ้งเกอบิดเบี้ยวจนไม่อาจควบคุมได้อีกต่อไป

"คนเราคงไม่ตาบอดไปตลอดชีวิตหรอกนะ" เสิ่นเหลียนเอ่ยต่อ "ถ้านายฉลาดพอก็ฟังคำเตือนฉันไว้ เกาะโจวถังซือไว้ให้แน่นเถอะ ไม่อย่างนั้นถ้าเสียเขาไปเมื่อไหร่ นายก็ไม่เหลือค่าอะไรแล้ว การแสดงก็ห่วย ความสามารถก็ไม่มี จะร่วงลงไปเป็นดาราอันดับสิบแปดก็แค่เรื่องของเวลาเท่านั้นแหละ"

"นาย..." เจิ้งเกอโกรธจนอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง

"นายอย่าให้มันเกินไปนักนะ" จู่ ๆ เว่ยฝานเฉินก็โพล่งแทรกขึ้นมา

กับคนคนนี้ เสิ่นเหลียนยิ่งไม่ไว้หน้าเข้าไปใหญ่ "เป็นหมาให้โจวถังซือไม่พอยังจะมาเป็นหมาให้เจิ้งเกออีกเหรอ ถามจริง มีประโยชน์อะไร คนกับสัตว์มันต่างกันนะ ขนาดเจิ้งเกอยังคุมโจวถังซือไม่ได้เต็มร้อยเลย แล้วแกมีสิทธิ์อะไร อาศัยว่าฝีมือการแสดงแกห่วยกว่ามันงั้นสิ"

เสิ่นเหลียนกินซาลาเปาน้ำซุปคำสุดท้ายอย่างไม่รีบร้อน อารมณ์แจ่มใสปลอดโปร่ง "ไสหัวไปได้แล้ว"

ท่ามกลางความเงียบงัน จู่ ๆ เจิ้งเกอก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงพิลึกพิลั่น "เสิ่นเหลียน นายคิดว่าฉันไม่มีปัญญาจัดการนายจริง ๆ เหรอ"

กระทั่งเว่ยฝานเฉินยังอดประหลาดใจจนต้องหันไปมองไม่ได้

จะอธิบายอย่างไรดีล่ะ ราวกับเสิ่นเหลียนลงมีดได้แม่นยำเหลือเกิน กรีดลอกหน้ากากที่เจิ้งเกอสวมไว้ออกจนเกลี้ยง เผยให้เห็นธาตุแท้ดำมืดเน่าเฟะข้างใต้ที่ทะลักออกมา และเริ่มแว้งกัดคนอื่นอย่างน่าสะอิดสะเอียน

"เสิ่นเหลียน" เจิ้งเกอแค่นยิ้ม "นายคอยดูเถอะ"

สิ้นเสียง พีระมิดแก้วแชมเปญบนโต๊ะก็ถูกปัดกระเด็นร่วงลงมา ท่ามกลางเสียงแก้วแตกกระจายดังสนั่น เจิ้งเกอล้มลงไปกองอยู่ท่ามกลางเศษแก้วเหล่านั้นพลางร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด

บรรยากาศรอบข้างพลันชะงักงันราวกับถูกกดปุ่มหยุดเวลา

เจิ้งเกอดูหมดรูปอย่างน่าเวทนา ขณะที่เสิ่นเหลียนยังคงนั่งนิ่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

เว่ยฝานเฉินตกใจจนถอยหลังไปสองก้าว ก่อนจะรับส่งอารมณ์กับเจิ้งเกอได้อย่างเหมาะเจาะ แผดเสียงร้องลั่น "เสิ่นเหลียน นายทำบ้าอะไรน่ะ!"

เสิ่นเหลียนมองเว่ยฝานเฉิน "ว่ากันตามตรงนะ นี่เป็นครั้งที่นายส่งบทได้ดีที่สุดแล้ว"

พูดจบ เขาก็เบนสายตากลับมาที่เจิ้งเกอ ไร้ร่องรอยความตื่นตระหนกหรือกระอักกระอ่วน ซ้ำยังขยับเปลี่ยนท่านั่งให้สบายขึ้น แววตาฉายแววสนใจใคร่รู้ ราวกับกำลังเพลิดเพลินกับการชมการแสดงอย่างออกรส

ความฮึกเหิมที่เจิ้งเกอสั่งสมไว้แต่แรก พลันถูกสายตาของเสิ่นเหลียนสูบกลืนไปทีละน้อยจนแทบเหือดแห้ง

เจ้าของร่างเดิมอาจเคยถูกเจิ้งเกอรังแกข่มเหง แต่สำหรับเสิ่นเหลียนไม่มีทาง เพราะพวกเขาไม่เคยอยู่ระดับเดียวกันมาตั้งแต่แรก

"นายรออะไรอยู่เหรอ" น้ำเสียงของเสิ่นเหลียนเฉื่อยชาเจือแววเยาะเย้ย ประหนึ่งกำลังมองดูตัวตลก "ลงทุนเล่นละครฉากใหญ่ในงานวันเกิดตัวเองแบบนี้ ฉันว่านายควรไปเช็กแผนกจิตเวชหน่อยแล้วล่ะ"

เจิ้งเกอหันกลับไปมองตามสัญชาตญาณ เห็นฉู่อี้หลานยืนนิ่งสง่า ไม่มีทีท่าว่าจะก้าวเข้ามาช่วยแม้แต่น้อย

"การกระทำของฉู่อี้หลานขึ้นอยู่กับว่าฉันเจ็บตัวหรือเปล่า ไม่เกี่ยวกับนายสักนิด" เสิ่นเหลียนลุกขึ้นยืน เดินอ้อมมาตรงหน้าเจิ้งเกอแล้วโน้มตัวลงพูดว่า "นายทำให้ฉันผิดหวังชะมัด อั้นมาตั้งนาน ที่แท้ก็ตดออกมาได้แค่นี้เอง"

สิ้นเสียง เขาก็บีบเข้าที่ท้ายทอยของเจิ้งเกอ ออกแรงกดศีรษะอีกฝ่ายพุ่งตรงลงไปยังเศษแก้วแตกบนพื้นทันที

ม่านตาของเจิ้งเกอหดลีบลงด้วยความหวาดกลัว "ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!"

สำหรับคนเป็นนักแสดง หากต้องเสียโฉมไป อนาคตก็แทบจะพังพินาศย่อยยับลงตรงนั้น

"ฉันเคยบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่ามาหาเรื่องฉันอีก" เสิ่นเหลียนเอ่ยเสียงเย็น ไอ้นี่คิดจะเล่นมุกจัดฉากใส่ร้าย ปัญญาอ่อนเสียจนเขาแทบหลุดขำ ชาติก่อนละครปาหี่พรรค์นี้เขาเห็นมานับไม่ถ้วน แต่โง่เง่าไร้ชั้นเชิงระดับเจิ้งเกอนี่ถือว่าหาดูยากจริง ๆ

"เสิ่นเหลียน มึงปล่อยเดี๋ยวนี้!" เสียงตวาดลั่นอย่างเดือดดาลดังขึ้น โจวถังซือพุ่งพรวดเข้ามาทางประตูด้วยท่าทางดุดันเหี้ยมเกรียม พลางคว้าขวดเหล้าติดมือมาด้วย

เสิ่นเหลียนเงยหน้าขึ้น ยิ้มเยาะอยู่อย่างนั้น ไม่มีทีท่าว่าจะหลบเลี่ยงเลยสักนิด

ร่างของฉู่อี้หลานพลันเคลื่อนไหว

โจวถังซือมัวแต่เพ่งความสนใจไปที่เจิ้งเกอกับเสิ่นเหลียน จึงไม่ได้สังเกตเลยว่าฉู่อี้หลานพุ่งเข้ามาตั้งแต่ตอนไหน

ฉู่อี้หลานรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ เขาปราดเข้าขวางหน้าโจวถังซือโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง แล้วยกเท้าถีบเข้าใส่ทันที!

โจวถังซือไม่ทันตั้งตัว ประกอบกับแรงถีบหนักหน่วงมหาศาล ใบหน้าพลันเขียวคล้ำจนตาแทบถลน ร่างกระเด็นหงายหลังลอยละลิ่วไปตามแรงปะทะ

"เชี่ย!" เฝิงเย่ว์ซานเอี้ยวตัวหลบด้วยความเร็วแสง ปล่อยให้โจวถังซือร่วงกระแทกลงบนโต๊ะไพ่นกกระจอกเต็มแรง ก่อนจะหันไปตะโกนด่าซ้ำ "มึงดูทางบ้างสิวะ เกือบชนกูแล้วเนี่ย!"

บอดี้การ์ดเจ็ดแปดคนกรูกันเข้ามาจากนอกประตู รอยยิ้มของเฝิงเย่ว์ซานเลือนหายไปทันที "อ๋อ กูเข้าใจละ วันนี้ตั้งใจมาพังร้านกูสินะ ได้เลย" น้ำเสียงของเขาเข้มขึ้นทันควัน "ใครแม่งกล้าขยับก็ลองดู!"

"เห็นหรือยัง" เสิ่นเหลียนไม่รีบร้อนจะเอาเศษแก้วกรีดหน้าเจิ้งเกอแล้ว เพียงกดหัวอีกฝ่ายไว้ บังคับให้ดูสภาพน่าอนาถของโจวถังซือที่นอนกองระเกะระกะอยู่บนพื้นจนลุกไม่ขึ้น "นายเป็นคนก่อเรื่องเอง พอใจไหมล่ะ"

น้ำตาของเจิ้งเกอไหลพรากจนควบคุมไม่อยู่ คราวนี้ไม่ได้แกล้งบีบน้ำตา แต่เป็นเพราะความหวาดกลัวเข้ากระดูกดำจริง ๆ

ฉู่อี้หลานก้าวเท้าช้า ๆ มาหยุดอยู่ตรงหน้าโจวถังซือ หลุบตามองอีกฝ่ายจากมุมสูง สวะสองตัวนี้นี่เองที่เคยลากเขาลงน้ำตอนที่จิตใจเปราะบางที่สุด และเปิดฉากเรื่องราววิปริตไร้สาระพวกนั้นขึ้นมาไม่หยุดหย่อน

"ฉะ...ฉู่อี้หลาน..." โจวถังซือกัดฟันกรอด

สิ่งที่ตอบกลับมาคือฝ่าเท้าของฉู่อี้หลานที่เหยียบลงบนใบหน้าของเขา

หยางปินที่อยู่นอกวงวิวาท ปลายนิ้วสั่นระริกด้วยความตื่นเต้น จัดไปเลย ฉากใหญ่ชะมัด!

เป็นฉากที่เล่นใหญ่จริง ๆ!