ตอนที่ 66 นึกออกแล้ว

ไม่แปลกที่เจิ้งเกอจะใช้วิธีตื้นเขินแบบนี้ เพราะมันเคยได้ผลมาก่อน ขอแค่วันนี้คนที่ตกเป็นเป้าไม่ใช่เสิ่นเหลียน แต่เป็นคนอื่น ป่านนี้คงซวยไปแล้ว

ยิ่งในสถานที่แบบนี้ด้วยแล้ว เพราะพวกคนรวยบางกลุ่มชอบเล่นอะไรเลยเถิด เพื่อรักษาความเป็นส่วนตัวของลูกค้า นอกจากบอดี้การ์ดที่คอยตรวจตรา ก็แทบจะไม่มีกล้องวงจรปิดติดตั้งไว้เลย

ทว่าเจิ้งเกอกลับนึกไม่ถึงว่า เสิ่นเหลียนจะไม่แคร์สักนิด ฉู่อี้หลานก็ยืนอยู่ข้างอีกฝ่าย ส่วนโจวถังซือที่คิดจะสวมบทอัศวินขี่ม้าขาวช่วยคนงาม ตอนนี้กลับนอนคว่ำหน้ากองกับพื้นจนลุกไม่ขึ้น

"ประธานฉู่! ประธานฉู่ครับ!" คนกลางที่รู้จักทั้งสองฝ่ายรีบก้าวออกมาหวังจะห้ามทัพอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ ภาพที่ฉู่อี้หลานเหยียบหน้าโจวถังซือมันชวนช็อกเกินไป ถ้าไม่รีบทำอะไรสักอย่าง พรุ่งนี้คนในแวดวงคงได้แตกตื่นกันโกลาหลแน่

โจวถังซือไม่ได้หวาดกลัว แต่เขากำลังช็อกจนทำอะไรไม่ถูกต่างหาก

ตัวเขาเองก็เคยได้ประโยชน์จากการที่เจิ้งเกอ "ปั่นหัว" ฉู่อี้หลานสำเร็จมาก่อน อย่างหลาย ๆ ครั้งที่เขากับอีกฝ่ายมีเรื่องขัดแย้งกัน เจิ้งเกอมักจะออกโรงช่วยพูดให้เขาอย่างไร้เงื่อนไข และทำให้ฉู่อี้หลานยอมนิ่งเงียบได้เสมอ นานวันเข้า โจวถังซือจึงหลงคิดไปเองว่าตนเป็นฝ่ายถือไพ่เหนือกว่า

แต่ตอนนี้ฉู่อี้หลานได้ใช้การกระทำตอกหน้าให้รู้แล้วว่า ที่ผ่านมามันก็แค่ฟลุก ไม่ใช่เพราะความสามารถเลยสักนิด

และต่อให้ตาย โจวถังซือก็คิดไม่ถึงว่า ฉู่อี้หลานจะกล้าทำเรื่องเหยียดหยามศักดิ์ศรีกันถึงขั้นเอาเท้าเหยียบหน้าเขาแบบนี้

ไม่ได้พูดเกินจริงเลยแม้แต่น้อย ดวงตาของโจวถังซือแดงก่ำด้วยเส้นเลือดฝอยที่แตกกระจาย เขาโกรธจัดจนแทบคลั่ง คำรามลั่นพร้อมเค้นแรงฮึดผุดลุกขึ้นจากพื้น ยืดตัวตรงแล้วซัดหมัดเข้าใส่ฉู่อี้หลานอย่างดุดัน ลมหมัดแหวกอากาศหวีดหวิว แทบไม่ต้องจินตนาการเลยว่าจะหนักหน่วงแค่ไหนหากซัดโดนตัวคน

ฉู่อี้หลานไม่เคยสงสัยในพลังที่ปะทุขึ้นมาของมนุษย์ยามจนตรอก แต่นั่นก็ไม่ได้ขัดขวางการหลบหลีกอย่างพลิ้วไหวของเขาแม้แต่น้อย

"โอ๊ยโย่ว" เฝิงเย่ว์ซานรีบถอยกรูด กลัวอยู่ตลอดว่าจะโดนลูกหลงเข้าให้ ขณะเดียวกันก็ไม่ลืมสั่งคนของตัวเองให้ขวางพวกบอดี้การ์ดของโจวถังซือไว้ "ขวางไว้ให้ดี! อย่าปล่อยให้เข้ามาแม้แต่คนเดียว!"

โจวถังซือบ้าคลั่งถึงขีดสุด มาดสุภาพสง่างามในยามปกติอันตรธานหายไปจนหมดสิ้น ข้าวของทุกชิ้นที่เขาเฉียดโดนแหลกหักพังพาบเสียงดังบาดหู ในใจเขามีเพียงความคิดเดียว หากวันนี้ล้มฉู่อี้หลานไม่ได้ ต่อไปคงไม่มีหน้าไปเงยคอสู้ใครอีกแล้ว

"ลองทายดูสิ" เสิ่นเหลียนยืนชมอย่างสบายอารมณ์ พอสบโอกาสก็เอ่ยถามเจิ้งเกอ "โจวถังซือขายหน้าขนาดนี้ ถ้าเขารู้ต้นสายปลายเหตุทั้งหมด จะแค้นนายไหมนะ"

ม่านตาของเจิ้งเกอสั่นระริกอย่างรุนแรง

เสิ่นเหลียนปักใจเชื่อแต่แรกแล้วว่าโจวถังซือสู้ฉู่อี้หลานไม่ได้

แล้วความจริงก็เป็นเช่นนั้น ฉู่อี้หลานสุขุมเยือกเย็นเกินไป แม้แต่ตอนที่เบี่ยงตัวหลบ คิ้วของเขายังไม่ขมวดเลยสักนิด เมื่อเทียบกับโจวถังซือที่กำลังสับสนกระวนกระวาย ฉู่อี้หลานเพียงแค่รอจังหวะอยู่เท่านั้น

วินาทีต่อมา โจวถังซือเหยียบโดนคราบเหล้าจนเสียหลักซวนเซ ฉู่อี้หลานคว้าหมับเข้าที่ลำคออีกฝ่ายราวสายฟ้าแลบ ออกแรงบีบฉับพลันจนโจวถังซือหน้ามืดตาลาย ก่อนจะเตะเปรี้ยงเข้าที่ข้อพับเข่าอย่างจังจนอีกฝ่ายทรุดฮวบลงกับพื้น จากนั้นฉู่อี้หลานก็เอื้อมไปหยิบขวดเหล้าเปล่าข้างตัวขึ้นมาอย่างเป็นธรรมชาติ

แม้แต่เฝิงเย่ว์ซานเอง นี่ก็เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นฉู่อี้หลานเดือดดาลได้อย่างเยือกเย็นถึงเพียงนี้

"เฮ้ย ๆ ๆ !" เฝิงเย่ว์ซานรีบถลันตัวเข้าไปขวาง จะปล่อยให้โจวถังซือเป็นกระสอบทรายให้เพื่อนซัดเล่นระบายอารมณ์สักยกสองยกก็คงไม่เป็นไร แต่ถ้าถึงขั้นฟาดจนหัวร้างข้างแตกขึ้นมาจริง ๆ ละก็ ด้วยความที่ตระกูลโจวประคบประหงมโจวถังซือขนาดนั้น คงได้เปิดศึกใหญ่กันแน่ เฝิงเย่ว์ซานชั่งน้ำหนักดูแล้วเห็นว่ายังไม่คุ้มที่จะแลก และในที่นี้ก็ไม่มีใครกล้าออกหน้าห้ามปรามนอกจากเขาอีกแล้ว

"พอแล้ว ๆ" เฝิงเย่ว์ซานดึงตัวฉู่อี้หลานถอยออกมา เปิดโอกาสให้โจวถังซือได้พักหายใจไอโขลก ๆ จากนั้นก็หันไปขยิบตาให้เสิ่นเหลียนอยู่นานสองนาน แต่อีกฝ่ายกลับไม่รับมุกเลยสักนิด

เสิ่นเหลียนหัวเราะ "ถ้าฉู่อี้หลานสู้ไม่ไหวผมถึงจะช่วย แต่ถ้าเขารับมือไหวก็ไม่จำเป็นต้องพึ่งผมแล้วล่ะ"

คู่มารพิฆาต! คำสองคำนี้ผุดขึ้นมาในหัวของเฝิงเย่ว์ซานทันที

ในการต่อสู้เมื่อครู่ โจวถังซือโดนซัดไปหลายที ตอนนี้ระบมไปหมดตั้งแต่หัวจรดเท้า ยิ่งถูกฉู่อี้หลานเหยียบย่ำให้อับอายขายหน้าต่อหน้าธารกำนัล ความฮึดสู้ที่มีก็มลายหายไปจนสิ้น ไม่อาจฝืนลุกขึ้นมาได้อีก

"มาเร็ว ช่วยหามประธานโจวของพวกนายออกไปที" เฝิงเย่ว์ซานกวักมือเรียกพวกบอดี้การ์ดเหล่านั้น

"นายก็ไปด้วยสิ" เสิ่นเหลียนพูดจบก็โน้มตัวเข้าไปใกล้หูเจิ้งเกอ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "สุขสันต์วันเกิดนะ"

หยางปินถึงกับขนหัวลุกซู่ไปทั้งแถบ

ความจริงหยางปินอยากซัดเจิ้งเกอกับโจวถังซือมาตั้งนานแล้ว คนหนึ่งก็ใช้เจ้านายเขาเป็นเครื่องมือ อีกคนก็นึกว่าตัวเองวิเศษมาจากไหน ทำเรื่องระยำตำบอนอยู่เรื่อย แต่อารมณ์ของคุณชายฉู่มักไม่ปกติ ส่วนหยางปินก็เป็นแค่ผู้ช่วยคนหนึ่ง ไม่มีอำนาจบารมีอะไร ได้แต่แอบไประบายกับซุนปิ่งเฮ่อลับหลังสารพัด

แต่ต่อให้ปล่อยให้หยางปินเพ้อฝันกลางวัน เขาก็ยังไม่กล้าคิดเลยว่าจะสะใจได้ถึงขนาดนี้!

เสิ่นเหลียนผลักเจิ้งเกอไปข้างหน้าเบา ๆ คิดว่าการราดน้ำมันลงกองไฟรอบนี้น่าจะพอแล้ว ถ้าโจวถังซือกลับไปแล้วยังประคองหน้าเจิ้งเกอพร้อมบอกว่า "ที่รัก ฉันไม่โทษนายหรอก" ได้อีกล่ะก็ เสิ่นเหลียนก็ขอยอมรับเลยว่าพลังรักของคู่พระนายในโลกใบนี้มันยิ่งใหญ่จริง ๆ

จากนั้นเสิ่นเหลียนก็ล้วงกระเป๋ากางเกงข้างหนึ่ง เดินไปหยุดข้างกายฉู่อี้หลาน แววตาพลันเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนลงทันที

"โล่งขึ้นไหมครับ" เสิ่นเหลียนเอ่ยถาม

คนรอบข้างต่างไม่ค่อยเข้าใจว่าประโยคนี้หมายความว่าอย่างไร

แต่ฉู่อี้หลานกลับหันมามองเสิ่นเหลียน สีหน้าที่เคยเย็นยะเยือกดั่งน้ำแข็งพลันเจือแววอบอุ่น ดูเหมือนเขาจะได้เปิดประตูสู่โลกใบใหม่ รู้สึกปลอดโปร่งโล่งสบายไปทั้งตัว "อืม"

ก็แน่สิ เจิ้งเกอคิดจะใช้คำพูดเพียงไม่กี่คำหลอกให้ฉู่อี้หลานยอมพลีชีพให้ แล้วเสิ่นเหลียนต้องพยายามมากแค่ไหนกว่าจะเปิดใจชายคนนี้ได้ เจิ้งเกอนี่ฝันกลางวันแท้ ๆ

เจิ้งเกอโซซัดโซเซตามโจวถังซือไป ส่วนเว่ยฝานเฉินที่อยู่อีกฝั่ง พอเห็นท่าไม่ดีก็คิดจะหันหลังชิ่งหนีเหมือนกัน

คนอย่างเขานี่ใจปลาซิวสิ้นดี พอเจอสถานการณ์ที่ควบคุมไม่ได้เข้าหน่อย ก็ทำตาล่อกแล่กเผยพิรุธเหมือนหนูทันที

แสงไฟเหนือศีรษะเปลี่ยนสี ลำแสงสีแดงสายหนึ่งทอดลงบนใบหน้าของเว่ยฝานเฉิน หมอนั่นเหลียวหลังกลับมามองด้วยแววตาตื่นตระหนกลนลาน

เสิ่นเหลียนขี้เกียจจะเอาเรื่อง แต่ภาพในจังหวะนั้นกลับตอกตรึงลึกเข้าไปในสมองราวกับตะปู ภาพเหตุการณ์ขาด ๆ หาย ๆ ผุดวาบขึ้นมาในหัว ขมับปวดแปลบแทบระเบิดขึ้นมาอีกครั้ง

เสิ่นเหลียนตาพร่ามืดดับไปชั่วขณะ

สองขาอ่อนยวบลงตามสัญชาตญาณ คล้ายกับหลุดเข้าไปอยู่ในอีกมิติหนึ่ง พอลืมตาขึ้น ภาพรอบตัวสั่นไหวไปมา แต่คราวนี้เสิ่นเหลียนกลับมองเห็นได้ชัดเจนแจ่มแจ้ง มีใครบางคนอาศัยช่วงที่เปลวไฟเริ่มลุกโชน ล็อกประตูบานหนึ่งไว้จากด้านนอก

"นายกำลังทำอะไรน่ะ?!" เสิ่นเหลียนไม่ได้อ้าปาก แต่เป็นร่างกายนี้ที่ส่งเสียงออกไป

เจ้าของร่างเดิม... เสิ่นเหลียนเข้าใจได้ในทันที

เว่ยฝานเฉินดึงปกเสื้อขึ้นมาบังใบหน้าไปครึ่งหนึ่ง พอได้ยินเสียงก็หันขวับกลับมา ความบ้าคลั่งและเจตนาร้ายในแววตายังไม่ทันจางหาย

อีกฝ่ายไม่พูดอะไรสักคำ หันหลังวิ่งหนีทันที เจ้าของร่างเดิมรีบวิ่งไล่ตาม แต่กลับถูกของตกแต่งทำจากปูนพลาสเตอร์ที่หมอนั่นซ่อนไว้ในมือฟาดเข้าศีรษะอย่างจัง และจุดที่ล้มลงก็ตรงกับหน้าห้องของเจิ้งเกอพอดี

ภาพตรงหน้าเอียงกระเท่เร่ เจ้าของร่างเดิมสิ้นเรี่ยวแรงจะขยับ เลือดไหลรินเข้าตา ท่ามกลางเงาเพลิงที่ลามเลียบนกำแพง เว่ยฝานเฉินเหลียวหลังกลับมามองแวบหนึ่ง สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกลนลาน

เชี่ยเอ๊ย ไอ้ระยำนี่จริง ๆ ด้วย เสิ่นเหลียนสบถในใจ

และเพราะเจ้าของร่างเดิมบาดเจ็บที่ศีรษะ พอฟื้นขึ้นมาถึงจำเรื่องช่วงนี้ไม่ได้ น่าจะเป็นอาการความจำเสื่อมชั่วคราว แต่ต่อให้พูดไปก็คงไม่มีใครเชื่ออยู่ดี

ตอนแรกเว่ยฝานเฉินเองก็หวาดระแวงอยู่เหมือนกัน เพราะไม่แน่ใจว่าเสิ่นเหลียนเห็นหน้าตนชัดหรือเปล่า แต่ใครจะคิดว่าพอเสิ่นเหลียนฟื้นขึ้นมาที่โรงพยาบาลกลับจำอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง แผนสำรองที่เตรียมไว้จึงไม่จำเป็นต้องงัดออกมาใช้ หมอนั่นถึงได้วางใจไปเปลาะใหญ่

ภาพตรงหน้าหมุนคว้างบิดเบี้ยวลายตาไปหมด ทำเอาเสิ่นเหลียนพะอืดพะอมจนแทบจะอาเจียน

"เสิ่นเหลียน! เสิ่นเหลียน!!"

เสียงของฉู่อี้หลานแว่วมาจากที่ไกลลิบราวกับลอยข้ามขุนเขามานับพันลูก ก่อนจะค่อย ๆ ชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ เสิ่นเหลียนพยายามฝืนลืมตาขึ้น ก็พบว่าตัวเองกำลังซบอกของฉู่อี้หลานอยู่ ใบหน้าของอีกฝ่ายเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกที่ไม่อาจซ่อนเร้น

"เว่ยฝานเฉิน" เสิ่นเหลียนเพิ่งจะอ้าปากก็รู้สึกเวียนหัวจนคลื่นไส้ น้ำเสียงของเขาแผ่วเบาแทบไม่ได้ยิน "ไฟไหม้วิลล่าคราวนั้น ฝีมือมันครับ"