ตอนที่ 67 เล่ามาสิเว้ย!!!

ประโยคนี้มีคนได้ยินแค่ไม่กี่คน และหยางปินก็เป็นหนึ่งในนั้น

ผู้ช่วยพิเศษหยางรู้สึกเหมือนเลือดในกายตีกลับพุ่งขึ้นสมองในพริบตา เขาหันขวับแล้วสาวเท้ายาวๆ ปรี่เข้าไปกดตัวเว่ยฝานเฉินไว้ทันที

"พวกคุณจะทำอะไรกันน่ะ?!" เว่ยฝานเฉินแทบจะแผดเสียงกรีดร้อง

หยางปินกวักมือเรียกคนของตัวเอง "เอาตัวไป!"

คราวนี้ต่อให้เว่ยฝานเฉินติดปีกก็บินหนีไม่รอด

เฝิงเย่ว์ซานตกใจกับอาการกะทันหันของเสิ่นเหลียนจนหน้าถอดสี "เป็นอะไรไปน่ะ?"

เสิ่นเหลียนโบกมือไปมา แต่ไม่มีเรี่ยวแรงพอจะอ้าปากพูด

บ้าจริง การฟื้นความทรงจำมันทรมานขนาดนี้เลยเหรอวะ?

"ไปโรงพยาบาล" ฉู่อี้หลานเอ่ยเสียงขรึม

เสิ่นเหลียนไม่คัดค้าน เหงื่อกาฬผุดท่วมร่าง สองขาอ่อนเปลี้ย ได้แต่ฝืนพยุงตัวเดินมาจนถึงหน้าลิฟต์ พอเห็นว่าแทบไม่มีคนแล้ว ถึงยอมทิ้งน้ำหนักตัวทั้งหมดลงบนร่างฉู่อี้หลานอย่างวางใจ

ฉู่อี้หลานช้อนตัวอีกฝ่ายขึ้นอุ้ม โดยมีหยางปินวิ่งนำหน้าเปิดทางให้ตลอดเวลา

รถแล่นไปได้ครึ่งทาง สายลมเย็นพัดผ่านรอยแง้มของกระจกหน้าต่างเข้ามา เสิ่นเหลียนค่อยๆ ลืมตาขึ้น กุมมือฉู่อี้หลานไว้พลางเอ่ยเสียงแผ่ว "ผมไม่เป็นไรแล้ว"

"ไม่สบายตัวมากี่วันแล้ว?"

เสิ่นเหลียนเงยหน้าขึ้น เห็นอีกฝ่ายตีหน้าเคร่งขรึมจึงรีบอธิบาย "แค่แวบเดียวเมื่อกี้นี้จริงๆ ครับ ก่อนหน้านี้ผมจำไม่ได้เลย"

ฉู่อี้หลานไม่อยากนึกย้อนถึงภาพเมื่อครู่ ตอนที่เสิ่นเหลียนหลับตาแล้วหงายหลังล้มพับลงมาในอ้อมแขนเขาโดยไร้การตอบสนองใดๆ วินาทีนั้นเลือดในกายแทบจะเย็นเฉียบ จนถึงตอนนี้กล้ามเนื้อทุกมัดก็ยังเกร็งแน่นอยู่

"พอแล้ว ไม่ต้องพูดแล้ว" น้ำเสียงของฉู่อี้หลานอ่อนลง

แม้หนิงซือเสียนจะไม่ได้อยู่ที่โรงพยาบาล แต่แค่เขากำชับไว้คำเดียวทุกอย่างก็เรียบร้อย หลังตรวจเช็กอย่างละเอียดรอบหนึ่งก็ไม่พบความผิดปกติร้ายแรง แพทย์เจ้าของไข้บอกว่าอาจเป็นปฏิกิริยาตอบสนองเฉียบพลันหลังสมองถูกกระตุ้นอย่างกะทันหัน

เสิ่นเหลียนเอนกายพิงหัวเตียงให้ออกซิเจน โดยมีฉู่อี้หลานนั่งเฝ้าอยู่ข้างๆ

หยางปินจัดการทุกอย่างเรียบร้อยก็เลี่ยงไปหามุมสงบที่ปลอดคน เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา

สัญญาณปลายสายดังอยู่นานกว่าจะมีคนกดรับ

"นายดูเวลาไว้หรือไง?" น้ำเสียงของซุนปิ่งเฮ่อฟังดูเย็นชา "เพิ่งพักเบรก ฉันกำลังจะไปเข้าห้องน้ำพอดี"

หยางปินกระแอมเบาๆ ทีหนึ่ง

ซุนปิ่งเฮ่อรออยู่สองวินาทีก็ยังไม่มีเสียงตอบกลับมา เขาหยุดฝีเท้าลงทันใด สีหน้าเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นจริงจัง "เกิดเรื่องอะไรขึ้น?"

ในแง่การทำงานหยางปินเก่งกว่าซุนปิ่งเฮ่อ ตอนที่ซุนปิ่งเฮ่อยังเป็นแค่ผู้ช่วยต๊อกต๋อยก็ได้หยางปินคอยจับมือประกบสอนงานมาตลอด แต่ถ้าเป็นเรื่องอื่นนอกเหนือจากงาน ซุนปิ่งเฮ่อถึงจะเป็นตัวตึงไร้เทียมทานของจริง

หยางปินกดเสียงต่ำลง "วันนี้นายน้อยเฝิงจัดเลี้ยง นายก็รู้นี่ แต่ดันประจวบเหมาะตรงกับวันเกิดเจิ้งเกอพอดี หมอนั่นเลยมาแย่งห้องจัดเลี้ยงกับพวกเรา"

แค่ได้ยินชื่อ "เจิ้งเกอ" ซุนปิ่งเฮ่อก็หงุดหงิดขึ้นมาทันควัน "หมอนั่นก่อเรื่องอะไรอีกล่ะ? ตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จไปฟ้องบอสเพื่อระบายว่าช่วงนี้ตัวเองลำบากแค่ไหนงั้นเหรอ?"

"ไม่มีโอกาสหรอก" หยางปินบอก "เจิ้งเกอคุยกับคุณเสิ่นไม่ลงรอย เลยกะจะเล่นละครจัดฉากแกล้งล้มใส่ร้ายคนอื่น แต่สุดท้ายละครดันเล่นต่อไม่ได้ เพราะคุณเสิ่นไม่ยอมเล่นด้วย แถมยังเกือบจะซัดเจิ้งเกอคว่ำเข้าให้อีก!"

สมองที่เคยเซ็งเป็ดของซุนปิ่งเฮ่อพลันตื่นตัวขึ้นมาทันที

"จากนั้นโจวถังซือก็โผล่มา ทั้งเอะอะทั้งโวยวาย แต่ไม่มีประโยชน์เลยสักนิด!" น้ำเสียงของหยางปินเริ่มตื่นเต้นขึ้นเรื่อย ๆ "จอมฟาด นายลองทายซิว่าเกิดอะไรขึ้น? นายไม่มีทางทายถูกแน่!"

ซุนปิ่งเฮ่อคันไม้คันมืออยากต่อยคนขึ้นมาตงิด ๆ "รีบเล่ามาสิวะ!!!"

"บอสฉู่ซัดโจวถังซือจนน่วมเลยโว้ย! ถีบเปรี้ยงเดียวลอยกระเด็น แถมยังเอาเท้าเหยียบซ้ำลงไปบนหน้าโจวถังซืออีก!" แค่นึกย้อนไปถึงภาพเหตุการณ์ตอนนั้น หยางปินก็ตื่นเต้นจนขนลุกซู่ "โจวถังซือไม่ยอมสยบ บอสฉู่ก็เลยจัดหนักต่อ ซัดจนมันยอมหมอบราบคาบ! เสียดายที่นายไม่ได้เห็นสภาพตอนมันโดนบอดี้การ์ดหิ้วปีกออกไป โคตรสะใจเลยว่ะ!"

ซุนปิ่งเฮ่อตื่นเต้นจนเผลอแกะมุมกันกระแทกของกรอบรูปประดับผนังข้างตัวหลุดติดมือออกมาเฉย

"ยังไม่หมดแค่นี้นะ!" หยางปินเล่าต่อ "คุณเสิ่นยังจำได้อีกว่า คนที่วางเพลิงวิลล่าตากอากาศตอนนั้นก็คือเว่ยฝานเฉิน!"

ซุนปิ่งเฮ่อ "นายรอเดี๋ยวนะ ขอฉันเชือดพวกในห้องประชุมนี้ให้หมดก่อน แล้วจะรีบไปคิดบัญชีกับเว่ยฝานเฉินพร้อมนาย"

หยางปิน "?"

"เรื่องสัญญาน่ะ" ซุนปิ่งเฮ่อนวดคลึงหว่างคิ้วตัวเอง "รอให้ฉันเจรจาสัญญานี้เสร็จก่อน"

พอกลับเข้าไปในห้องประชุมได้แค่สามนาที ฝั่งตรงข้ามก็เริ่มหัวเราะไม่ออก เพราะซุนปิ่งเฮ่อไม่มีรอยยิ้มหลงเหลืออยู่อีกต่อไปแล้ว

ท่าทางของเขาราวกับรีบไปเกิดใหม่ ทั้งยังแผ่รังสีทำนอง 'เห็นอยู่ว่าเหิงไท่ไม่ได้ขาดดีลนี้แค่ดีลเดียว ถ้าพวกคุณอยากร่วมงานด้วยก็รีบเข้า ไม่อย่างนั้นก็ไสหัวไปซะ' ปากสับรัวเป็นปืนกลกราดยิงไม่ยั้ง

ความจริงอีกฝ่ายคิดจะตักตวงผลประโยชน์จากเหิงไท่เพิ่ม ซึ่งเรื่องนี้ซุนปิ่งเฮ่อมีอำนาจตัดสินใจเด็ดขาด จะเคาะอนุมัติเลยก็ย่อมได้ แต่การต้องมาพลาดละครฉากใหญ่แห่งศตวรรษ ทำให้ผู้ช่วยพิเศษซุนอารมณ์บูดถึงขีดสุด

ประกอบกับเหิงไท่เป็นยักษ์ใหญ่เบอร์หนึ่งของวงการ หน้าตานี้ถ้าซุนปิ่งเฮ่อไม่อยากไว้ให้เสียอย่าง ก็ไม่จำเป็นต้องเกรงใจใคร

การทำธุรกิจร่วมกันก็เป็นแบบนี้ ใครมีเงินมีคอนเนกชัน คนนั้นคือพระเจ้า

ผลปรากฏว่าอีกฝ่ายขวัญผวาไปกับท่าทีของซุนปิ่งเฮ่อ กลัวว่าเขาจะเปลี่ยนใจจนต้องรีบควักสัญญาออกมาทันที

"ผมขอตั้งข้อสงสัยเรื่องประสิทธิภาพการทำงานของบริษัทพวกคุณนะครับ" ซุนปิ่งเฮ่อเซ็นชื่อไปพลาง ปากก็ไม่ยอมหยุดพูด "ครั้งล่าสุดที่มีคนทำให้ผมเสียเวลาได้ขนาดนี้ คือตอนผมไปงานประชุมผู้ปกครองของหลานชายตัวน้อย เขาสอบคณิตได้แค่สิบสามคะแนน" ซุนปิ่งเฮ่อพูดถึงตรงนี้ก็แค่นหัวเราะออกมาทีหนึ่ง ทำเอาทุกคนอกสั่นขวัญแขวน "การประเมินความร่วมมือในวันนี้ ผมคงพูดได้แค่ว่าเฉียดฉิวผ่านเกณฑ์ ทุกท่านก็ดูแลตัวเองด้วยแล้วกันครับ"

สิ้นคำ เขาก็โยนปากกาลงแล้วหมุนตัวเดินจากไปทันที

คนรับผิดชอบฝั่งตรงข้ามโดนตอกกลับจนหน้าถอดสี นี่ไปล่วงเกินซุนปิ่งเฮ่อเข้าแล้วหรือ แล้วทางประธานฉู่ล่ะ... จะทำยังไงดี คราวนี้กระทั่งโอกาสร่วมโต๊ะกินข้าวสักมื้อก็คงหมดหวังแล้ว!

ซุนปิ่งเฮ่อบึ่งรถตรงไปโรงพยาบาลทันที

ตอนนั้นเสิ่นเหลียนฟื้นตัวเกือบเป็นปกติ กลับมาสดใสร่าเริงมีชีวิตชีวาอีกครั้ง

พอเห็นซุนปิ่งเฮ่อ ฉู่อี้หลานก็แปลกใจเล็กน้อย "เร็วขนาดนี้เชียว?"

"ครับ ฝั่งเราไม่ยอมอ่อนข้อเรื่องผลประโยชน์ให้ อีกอย่างคนคุมงานฝั่งโน้นดูท่าทางสมองไม่ค่อยดีเท่าไหร่"

ฉู่อี้หลานพยักหน้ารับ "นายตัดสินใจได้เลย"

ซุนปิ่งเฮ่อจ้องเสิ่นเหลียนอยู่สองวินาที ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อย "ทำไมคุณเสิ่นหน้าซีดขนาดนี้ล่ะครับ"

"เหรอครับ" เสิ่นเหลียนไม่ได้รู้สึกอย่างนั้น "หมอบอกว่าไม่เป็นอะไรแล้วนะ"

ซุนปิ่งเฮ่อเอ่ยเตือนด้วยความเป็นห่วงจากใจจริง "ยังไงก็ต้องพักผ่อนเยอะ ๆ นะครับ"

เสิ่นเหลียนยิ้มรับ "ได้เลย!"

"จริงสิ เรื่องทางเว่ยฝานเฉิน" ฉู่อี้หลานกวาดตามองผู้ช่วยพิเศษทั้งสอง สัมผัสได้ถึงประกายความตื่นเต้นที่ไม่ได้เห็นมานานในแววตาของพวกเขาอย่างบอกไม่ถูก "หาวิธีงัดความจริงออกมาให้ได้"

ความอึดอัดคับข้องใจที่ซุนปิ่งเฮ่อกลั้นไว้ตลอดทาง ในที่สุดก็ได้ระบายเสียที "ไม่มีปัญหาครับ!"

ฉู่อี้หลานพาเสิ่นเหลียนกลับมาถึงบ้าน

เวลานั้นดึกสงัด ป้าเฟินเข้านอนไปแล้ว เสิ่นเหลียนที่เพิ่งผ่านช่วงเวลาทรมานมาไม่มีแก่ใจจะกินอะไร ฉู่อี้หลานจึงต้มเกี๊ยวกินเองนิดหน่อย พอยกชามออกมา ก็เห็นเสิ่นเหลียนนอนคว่ำเล่นกับฉู่จูมีอยู่บนโซฟาทั้งที่ยังไม่ได้เปลี่ยนเสื้อผ้า

ลูกแมวโตขึ้นอีกหน่อยแล้ว มันดูเหมือนจะจำเสิ่นเหลียนได้ จึงยอมนอนหงายท้องให้เขาลูบเล่น แถมยังยกอุ้งเท้ามาแตะเขาเบา ๆ เป็นระยะ

"ระวังโดนข่วนล่ะ"

"อื้อ" เสิ่นเหลียนทนความน่ารักไม่ไหวจนต้องอุ้มมันขึ้นมาเล่น เจ้าตัวเล็กได้รับการดูแลอย่างดีจากป้าเฟินจนพุงกลมดิก ตัวเริ่มพองออกเหมือนลูกโป่งที่ถูกสูบลม

"ที่บ้านมีอาหารเปียกไหมครับ" เสิ่นเหลียนถาม

ฉู่อี้หลานชี้ไปทางตู้ใบหนึ่ง "อยู่ในนั้นหมดเลย"

เสิ่นเหลียนนึกสงสัย พอเปิดดูก็ต้องร้องว้าว เพราะข้างในอัดแน่นจนเต็มตู้

"คงไม่ใช่ป้าเฟินซื้อหรอกมั้งครับ" เสิ่นเหลียนหันไปมองฉู่อี้หลานด้วยสายตาหยอกล้อ "ป้าเฟินสั่งของออนไลน์ไม่ค่อยเป็น แล้วก็คงไม่รู้จักยี่ห้อพวกนี้หรอก"

ฉู่อี้หลานก้มหน้าก้มตากินเกี๊ยว ไม่ยอมส่งเสียงตอบ

หลังจากฉู่อี้หลานกินเสร็จ และลูบแมวจนหนำใจแล้ว เสิ่นเหลียนก็หยิบชุดคลุมอาบน้ำเดินตรงไปยังห้องนอนของฉู่อี้หลาน

บางเรื่องไม่จำเป็นต้องเอ่ยปากตรง ๆ ในเมื่อตอนนี้พวกเขาไม่จำเป็นต้องแยกห้องนอนกันอีกต่อไปแล้ว

ฉู่อี้หลานฟังเสียงสายน้ำจากในห้องน้ำ แววตาลึกล้ำ ทั่วทั้งใจเปี่ยมไปด้วยความสงบสุข