ตอนที่ 68 ยกโทษให้ผมเถอะ

อาบน้ำเสร็จเสิ่นเหลียนก็นั่งเล่นมือถืออยู่บนเตียง พอเปิดดูยอดแฟนคลับหลังบ้านในเวยป๋อก็พบว่าเพิ่มขึ้นมาเกือบห้าแสนคนแล้ว แถมคนที่เข้ามาเช็กอินในซูเปอร์ท็อปปิกอะไรพวกนั้นก็เป็นผู้ใช้งานจริงทั้งนั้น

ในสายตาของพวกแอนตี้ ช่วงนี้เสิ่นเหลียนสงบเสงี่ยมเกินไป จนแทบจะจับความเคลื่อนไหวอะไรไม่ได้เลย

ส่วนเรื่องกระทบกระทั่งในงานเลี้ยงคืนนี้ ไม่ต้องรอให้ฉู่อี้หลานสั่ง ซุนปิ่งเฮ่อก็ทุ่มสุดตัวเพื่อกดข่าวไว้อยู่แล้ว ทางฝั่งโจวถังซือเอง ถ้าไม่กลัวขายหน้าก็ลองแฉดูสิ

เฝิงเย่ว์ซานส่งสติกเกอร์ถอนหายใจอย่างเหนื่อยล้าเข้ามาในกลุ่ม เสิ่นเหลียนจึงพิมพ์ตอบกลับไปว่า [นายก็ไม่ได้ดื่มเยอะขนาดนั้นนี่หว่า]

เฝิงเย่ว์ซาน: [กูได้รับความกระทบกระเทือนจิตใจไม่ได้หรือไง]

เสิ่นเหลียนหัวเราะ กำลังจะพิมพ์ตอบไปอีกประโยค มือถือก็ถูกใครบางคนดึงออกไป พอเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นว่าฉู่อี้หลานอาบน้ำเสร็จเดินออกมาตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้

ไม่ได้พูดเกินจริงเลยสักนิด เสิ่นเหลียนรู้สึกแสบโพรงจมูกขึ้นมาทันที

เดี๋ยวสิ... ในหัวของเขาเหมือนมีประกายไฟระเบิดตูม เลือดลมสูบฉีดพลุ่งพล่านจนต้องรีบเบือนสายตาหนีด้วยความเขินอาย แต่ทนได้ไม่ถึงวินาทีก็ต้องรีบหันขวับกลับมามองใหม่ ราวกับกลัวว่าฉู่อี้หลานจะเปลี่ยนใจอย่างนั้นแหละ

ฉู่อี้หลานมีเพียงผ้าขนหนูผืนเดียวพันรอบท่อนล่างเอาไว้

ทั้งความสูงที่ได้เปรียบ กล้ามท้องแน่นตึง และเส้นไลน์สะโพกอันงดงาม ล้วนกระตุกสายประสาทของเสิ่นเหลียนอย่างบ้าคลั่ง

ฉู่อี้หลานยืนบดบังแสงไฟส่วนใหญ่บนเพดานเอาไว้ ทำให้สีหน้าของเขาดูยากจะหยั่งถึงอยู่บ้าง

เสิ่นเหลียนต้องเพ่งมองอย่างละเอียด ถึงจะแน่ใจว่าประกายอารมณ์ที่กำลังพลุ่งพล่านอยู่ในแววตาของฉู่อี้หลานคือสิ่งใด

หัวใจของเสิ่นเหลียนเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่ง แต่ฉู่อี้หลานกลับไม่พูดไม่จาและไม่ยอมขยับเขยื้อน ทว่าความร้อนรุ่มทรงพลังที่จวนเจียนจะปะทุภายใต้ความนิ่งสงบนั้น กลับทำให้เสิ่นเหลียนใจสั่นสะท้านราวกับถูกกระชากวิญญาณ

ริ้วสีแดงระเรื่อลามจากลำคอของเสิ่นเหลียนขึ้นไปจนถึงสองแก้ม

ฉู่อี้หลานมองดูอย่างเงียบเชียบ ในที่สุดจึงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "ทุกทีเห็นเร่าร้อนเก่งนัก ช่างยั่วสารพัด ทั้งดอกไม้ ทั้งคำหวาน มีทั้งรูปถ่ายทั้ง

"ใครพูดกันล่ะครับ" เสิ่นเหลียนไม่ยอมแพ้ ยืดคอขึ้นมาทำท่าท้าทายสองที

"ช่างเถอะ" ฉู่อี้หลานพูด "ฉันดูแล้วนายก็คงไม่เต็มใจ"

เสิ่นเหลียนแทบจะกระโดดตัวลอย "หา?!"

สิ้นเสียง ชายหนุ่มก็โน้มกายลงมา บรรยากาศแปรเปลี่ยนไปโดยฉับพลัน ทั้ง ๆ ที่จูบแรกยังไม่ทันได้เริ่มต้นขึ้นด้วยซ้ำ

เสิ่นเหลียนรู้สึกราวกับอากาศในปอดถูกบีบอัดจนเกลี้ยงในชั่วพริบตา คลื่นความร้อนระเบิดขึ้นกะทันหัน โหมกระหน่ำซัดสาดเข้ามาจากรอบทิศทาง ห้องนอนอันกว้างใหญ่คล้ายกับฟ้าถล่มดินทลายลงมาในทันใด มีเพียงพื้นที่แคบ ๆ ในอ้อมแขนที่ฉู่อี้หลานโอบล้อมไว้เท่านั้นที่นับว่าปลอดภัย

ฉู่อี้หลานหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะนั้นช่างไพเราะจับใจอย่างยิ่ง เขามองเสิ่นเหลียนที่ว่าง่ายจนหน้าแดงก่ำไปทั้งตัว ความปรารถนาที่จะครอบครองและทำลายล้างถูกกระตุ้นขึ้นจนถึงขีดสุด ขณะเดียวกันก็มีสายลมบริสุทธิ์และแสงจันทร์สว่างไสวพัดผ่านเข้ามา สาดส่องลงบนผืนใจที่โหยหาชีวิตชีวาอยู่แต่เดิม

ฉู่อี้หลานได้ยินเสียงความรักที่กำลังเติบโตอย่างบ้าคลั่ง

"เสิ่นเหลียน" ฉู่อี้หลานทิ้งท้ายไว้หนึ่งประโยค "แล้วนายจะได้รู้ ว่าฉันเก่งไปหมดทุกเรื่องจริง ๆ"

แสงจันทร์สาดกระจายทั่วห้อง เคล้าคลอไปกับความเร่าร้อนดุเดือดและแรงสั่นไหวเบา ๆ ท่ามกลางเสียงสะอื้นหวานแผ่วต่ำ

ลากยาวไปจนถึงรุ่งสาง

(รู้กันนะทุกคน รู้กันนะ ใบขับขี่คนเขียนโดนยึดไปแล้วเนี่ย ก่อนหน้านี้เพิ่งโดนล็อกไปตอนหนึ่ง)

พลันรู้สึกถึงแสงแดดส่องกระทบ เสิ่นเหลียนก็ครางอือในลำคอ พยายามดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปงอย่างยากลำบาก ปลายนิ้วอ่อนเปลี้ยไร้เรี่ยวแรง ในหัวมึนเบลอเละเทะไปหมด

คิดอะไรไม่ออกสักอย่าง และไม่อยากขยับตัวทำอะไรทั้งนั้น

สัมผัสเย็นเฉียบจากหลังมือของใครบางคนทาบลงบนหน้าผาก คล้ายจะช่วยวัดอุณหภูมิ

ท่ามกลางสติอันเลือนราง ฉู่อี้หลานลูบแก้มเขาเบา ๆ น้ำเสียงอ่อนโยนเป็นพิเศษ "เสิ่นเหลียน ตื่นมากินอะไรหน่อย"

เสิ่นเหลียนโพล่งออกไปแทบจะในทันที "ไว้ชีวิตผมเถอะครับ"

ฉู่อี้หลาน "..."

เมื่อคืนพอเสร็จเรื่อง ตั้งแต่เช็ดเนื้อเช็ดตัวไปจนถึงเปลี่ยนผ้าปูที่นอนกับปลอกผ้านวม ฉู่อี้หลานก็เป็นคนจัดการเองทั้งหมด สภาพเสิ่นเหลียนตอนนั้น ต่อให้จับโยนลงแม่น้ำ เจ้าตัวก็คงทำได้แค่ลอยคอร้องขอความเมตตาจากก้นบึ้งของวิญญาณตามระลอกคลื่นว่า "ไว้ชีวิตผมเถอะ!"

ส่วนฉู่อี้หลานกลับดูอิ่มเอมสดชื่น อารมณ์ดีเป็นพิเศษ ถึงขั้นไปรื้อกล่องเครื่องมือช่างเขรอะฝุ่นออกมาจากห้องเก็บของที่ไม่ได้แตะต้องมานานหลายปี ตั้งใจจะลงมือต่อบ้านหลังเล็กให้ฉู่จูมี

จนกระทั่งถึงตอนเที่ยง ความอดทนของฉู่อี้หลานก็หมดลง เขาลุกขึ้นเดินขึ้นชั้นบน

ที่จริงเสิ่นเหลียนก็นอนเต็มอิ่มแล้ว แต่นั่นไม่ได้ช่วยให้แขนขาขยับเขยื้อนได้ดั่งใจเลยสักนิด พอถูกฉู่อี้หลานปลุกให้ตื่น เขาก็ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมอีกหน่อย เผยให้เห็นเพียงดวงตากลมโตคู่สวยที่ฉ่ำปรือเปี่ยมเสน่ห์ "ไม่กินแล้วครับ วันนี้ผมขอนอนอยู่แบบนี้ทั้งวันเถอะ"

ปรากฏว่าพอพูดเยอะเข้า คอก็เจ็บแปลบขึ้นมาทันที

คราวนี้เสิ่นเหลียนจำทุกอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อคืนได้อย่างแจ่มชัดเต็มสองตา

จากนั้นเขาก็ดึงผ้าห่มคลุมโปง แล้วเริ่มแกล้งตายทันที

ทว่าฉู่อี้หลานไม่ยอมตามใจ ชุดคลุมอาบน้ำเขาใส่ให้เสิ่นเหลียนเรียบร้อยตั้งนานแล้ว จึงตลบผ้าห่มออกแล้วอุ้มเจ้าตัวตรงไปยังห้องน้ำทันที

"เบา...เบาหน่อยครับ! ซี้ด!" เสิ่นเหลียนไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะเอามือกุมจุดที่ปวดเมื่อยตรงไหนก่อนดี

ขายหน้าชะมัด... เสิ่นเหลียนคิดในใจ ตอนที่ปากเก่งก่อนหน้านี้เชิดหน้าแทบจะชี้ฟ้า เห็นฉู่อี้หลานดูสำรวมและเคร่งครัดในกฎเกณฑ์ขนาดนั้น ถึงขั้นเตรียมใจไว้แล้วด้วยซ้ำว่าประสบการณ์เรื่องบนเตียงคงจะ "งั้น ๆ" แล้วผลลัพธ์เป็นยังไงล่ะ?

เมื่อคืนเขาพรั่งพรูสารพัดคำพูดออกมาไม่หยุด พอพูดจาแข็งกร้าวใส่ ฉู่อี้หลานก็ยิ่งจัดหนัก พออ้อนวอนเสียงอ่อน ฉู่อี้หลานก็ยังจัดหนักอยู่ดี สภาพน่าเวทนาที่ได้แต่ส่งเสียงครางฮือ ๆ พวกนั้น เสิ่นเหลียนไม่อยากจะนึกย้อนไปถึงมันเลยจริง ๆ

ฉู่อี้หลานวางเสิ่นเหลียนลงให้ยืนมั่น ชายหนุ่มไม่ได้สวมรองเท้า สองเท้าจึงเหยียบอยู่บนหลังเท้าของฉู่อี้หลาน ทุกการเคลื่อนไหวเชื่องช้าเป็นอย่างยิ่ง แปรงฟันล้างหน้าราวกับแขนจะหักเสียให้ได้ พอเขาโน้มตัวลง แขนของฉู่อี้หลานที่พาดอยู่ตรงเอวก็ออกแรงประคองไว้ ป้องกันไม่ให้คนหมดแรงทรุดฮวบลงไป

ฉู่อี้หลานส่งเสียงหัวเราะในลำคอ นึกว่าเสิ่นเหลียนจะเข็ดหลาบและยอมว่าง่ายขึ้นมาบ้างแล้ว

ว่าง่ายกับผีน่ะสิ

จู่ ๆ คนตรงหน้าก็เงยหน้ามองกระจก สบตากับฉู่อี้หลาน ก่อนจะคลี่ยิ้มหยอกเย้าปนภาคภูมิใจแล้วเอ่ยปาก "ดูมาตรฐานการเลือกคู่ของผมสิ คุณว่าไง กินดีอยู่ดีขนาดไหนเชียว"

ฉู่อี้หลาน "............"

ชั่วชีวิตนี้ของฉู่อี้หลาน หากจะมีใครที่ทำให้เขานึกยอมใจได้จริง ๆ เสิ่นเหลียนสมควรได้ครองตำแหน่งนั้นไปเลย

ฟ้ายังไม่ทันสาง ฉู่อี้หลานก็โทรหาหนิงซือเสียนเพื่อถามว่า ถ้าไม่มีไข้ก็แปลว่าไม่เป็นอะไรแล้วใช่ไหม

หนิงซือเสียนที่ยังงัวเงียไม่รู้เรื่องรู้ราวเอ่ยถามเสียงลอย "ไม่มีไข้อะไรวะ?"

"มีอะไรกันแล้ว" ฉู่อี้หลานตอบสั้นกระชับได้ใจความ

หัวของหนิงซือเสียนแทบจะระเบิดตรงนั้น สารพัดความคิดผุดขึ้นมาตีกันยุ่ง ถ้าเขาทำผิดก็ให้กฎหมายมาลงโทษเถอะ ปลุกขึ้นมาตอนกี่โมงกี่ยามกันวะเนี่ย! แต่อีกใจก็คิดขึ้นมาได้ว่า... เชี่ย ไอ้เพื่อนตัวดีของกูเปิดซิงแล้วจริง ๆ เหรอวะ?

ถึงขั้นหลุดปากถามออกไปคำหนึ่งว่า "เป็นไงมั่งวะ?"

ฉู่อี้หลาน "เสือก"

หนิงซือเสียน "..."

เสิ่นเหลียนไม่มีไข้ ตอนที่ฉู่อี้หลานช่วยทำความสะอาดให้ก็ใส่ใจเป็นอย่างดี เขาแค่หมดเรี่ยวหมดแรง พอกินเสร็จแล้วมาเอนตัวพิงโซฟาก็เริ่มหาวหวอด ๆ แต่พอได้โจ๊กร้อน ๆ ลงท้อง ก็รู้สึกว่าเรี่ยวแรงค่อย ๆ ฟื้นกลับมาทีละนิด

เสิ่นเหลียนเล่นกับฉู่จูมีอยู่พักหนึ่ง จากนั้นก็ทนง่วงไม่ไหว กลับขึ้นไปนอนต่อ

กว่าเสิ่นเหลียนจะฟื้นตัวกลับมาได้เต็มที่ ก็ปาเข้าไปเที่ยงของอีกวัน

แขนขาเริ่มกลับมาขยับได้ดั่งใจ เสิ่นเหลียนตื่นขึ้นมาแล้วหันไปมอง ก็เห็นฉู่อี้หลานสวมสูทผูกไท แต่งกายเนี้ยบกริบเรียบร้อยแล้ว

"จะไปบริษัทเหรอครับ?"

"อืม มีประชุม ประชุมเสร็จก็จะกลับมา" ฉู่อี้หลานแตะหน้าผากของเสิ่นเหลียนเพื่อวัดไข้ตามความเคยชิน พอรู้สึกว่าอุณหภูมิปกติถึงค่อยวางใจ "ป้าเฟินตุ๋นซุปซี่โครงหมูไว้ให้ เดี๋ยวลุกขึ้นมาซดสักหน่อยนะ"

"ครับ" เสิ่นเหลียนรู้สึกสบายตัวไปทั้งร่าง ก่อนที่สายตาที่มองฉู่อี้หลานจะเปลี่ยนไป "นี่ คุณบอสฉู่..."

"หุบปาก" ฉู่อี้หลานก้มมองลงมา พลางยิ้มอย่างนึกสนุก "เสิ่นเหลียน นายอย่าจำแต่เรื่องกินจนลืมความเจ็บตัว นายอิ่มแล้วแต่ฉันยังไม่อิ่ม ถ้าคิดจะยั่วให้ได้ละก็ ประชุมนี้ฉันไม่ไปเข้าก็ได้นะ"

เสิ่นเหลียนสงบเสงี่ยมขึ้นมาทันควัน "เชิญท่านเลยครับ!"