ตอนที่ 69 ผมลาพักร้อนแล้ว

ทันทีที่ฉู่อี้หลานก้าวพ้นห้อง เสิ่นเหลียนก็ฝืนความปวดเมื่อยที่ยังหลงเหลือ กลิ้งเกลือกไปมาบนเตียงอยู่หลายตลบ

ชีวิตแบบนี้มันช่าง... เฮ้อ โคตรจะสบายเลยโว้ย! เสิ่นเหลียนนอนกระหยิ่มยิ้มย่องอยู่ในใจ

ตอนฉู่อี้หลานมาถึงบริษัท ทั้งหยางปินและซุนปิ่งเฮ่อก็มารออยู่พร้อมหน้าแล้ว

วันนี้เป็นการประชุมรายงานผลงานประจำไตรมาสซึ่งนับเป็นนัดสำคัญมาก ตัวเลขการเติบโตสารพัดจะถูกกางต่อหน้าฉู่อี้หลานอย่างหมดเปลือก ถ้าทำผลงานได้ดีก็รอดตัวไป แต่ถ้าทำออกมาห่วยแตกละก็ เตรียมใจรอรับแรงกระแทกจนตับไตไส้พุงสั่นสะเทือนได้เลย

และที่ชวนสยองขวัญยิ่งกว่าเดิมก็คือ วันนี้ผู้ช่วยพิเศษซุนดันมานั่งหัวโด่อยู่ด้วยนี่สิ!

ซุนปิ่งเฮ่อไม่เหมือนหยางปินที่รู้จักเก็บสีหน้า แววตารังเกียจพวก "คนโง่เง่า" ของเขาแปะหราอยู่บนใบหน้าชัดเจน เอาเป็นว่าแค่โดนเขาตวัดตามองปราดเดียว ก็ทำเอาหลายคนเริ่มสงสัยในรอยหยักสมองของตัวเองขึ้นมาทันที

แต่วันนี้ดูเหมือนโชคจะเข้าข้าง เพราะประธานฉู่แทบไม่อ้าปากพูดอะไร ส่วนผู้ช่วยพิเศษทั้งสองคนก็ดูไม่มีกะจิตกะใจจะเชือดใครเท่าไหร่

พอการประชุมสิ้นสุดลง ทุกคนต่างแทบไม่เชื่อหูตัวเอง จนผ่านไปพักใหญ่ก็ยังไม่มีใครกล้าขยับเขยื้อน

แต่ละคนลอบสบตากันเลิ่กลั่ก ในใจพลางคิดว่า จบแค่นี้จริงดิ?

"ทำไม" ฉู่อี้หลานเอ่ยเสียงเรียบ "อยากให้ผู้ช่วยพิเศษซุนช่วยวิจารณ์ให้พวกคุณสักหน่อยไหม"

ชั่วพริบตานั้น ทั่วทั้งห้องประชุมพลันดังระงมไปด้วยเสียงเลื่อนโต๊ะขยับเก้าอี้ ทุกคนรีบโกยเอกสารกับแก้วน้ำด้วยสีหน้าแตกตื่น ใช้เวลาไม่ถึงครึ่งนาทีก็พากันสลายตัวจนหมดเกลี้ยง

พอลับหลังคนอื่น ฉู่อี้หลานก็หันไปมองซุนปิ่งเฮ่อ "วันนี้เอาขี้ผึ้งมาผนึกปากไว้หรือไง"

ซุนปิ่งเฮ่อทำเป็นหูทวนลม ก่อนจะคายข้อมูลทั้งหมดที่ไปสืบมารวดเดียวจนหมดเปลือก

"บอสครับ เรื่องอุบัติเหตุที่บ้านพักตากอากาศคราวก่อน ตอนที่เราคัดกรองผู้ต้องสงสัย ที่ไม่ได้สงสัยเว่ยฝานเฉินแต่แรก เป็นเพราะหมอนี่ไม่ได้รับเชิญด้วยซ้ำ เขาอาศัยชื่อของเถ้าแก่คนหนึ่งเป็นเกราะกำบังแอบแฝงตัวเข้าไปกลางคัน ตอนลงทะเบียนตรงทางเข้าก็เลยไม่มีชื่อเขาครับ"

ฉู่อี้หลานไม่เลี้ยงคนไร้ประโยชน์ไว้ข้างกาย ใต้บัญชาของเขามีคนฝีมือดีที่เชี่ยวชาญการงัดปากคน ยิ่งกับคนพรรค์เว่ยฝานเฉินที่ขี้ขลาดตาขาวเป็นทุนเดิม ซุนปิ่งเฮ่อแค่นำเบาะแสปลีกย่อยมาปะติดปะต่อแล้วโยนใส่หน้าจัง ๆ เว่ยฝานเฉินก็สารภาพเร็วกว่าใครเพื่อน

ก็แหม เว่ยฝานเฉินกลัวจนขี้ขึ้นสมองว่าบอดี้การ์ดร่างยักษ์หน้าประตูจะได้รับคำสั่งให้เดินเข้ามาหักขาเขาจริง ๆ นี่นา

"เว่ยฝานเฉินมีความแค้นกับเจิ้งเกอเหรอ" ฉู่อี้หลานถาม

"ครับ เว่ยฝานเฉินแอบชอบโจวถังซือ คืนนั้นโจวถังซือเมามาก เดิมทีเขาคิดจะฉวยโอกาสตอนอีกฝ่ายไม่ได้สติสร้างสัมพันธ์ลึกซึ้งด้วย แต่กลับโดนโจวถังซือเหยียดหยามจนไม่มีชิ้นดี เว่ยฝานเฉินโกรธจนคลั่ง หน้ามืดตามัวจนตัดสินใจวางเพลิงกะทันหันครับ"

ฉู่อี้หลานว่า "ฉันรู้แล้ว"

ซุนปิ่งเฮ่อพูดขึ้น "ถ้าดูจากเรื่องนี้ คุณเสิ่นก็โดนใส่ร้ายจนน่าสงสารมากเลยนะครับ"

ฉู่อี้หลาน "..."

ก็จริง ตอนนั้นทุกสายตาพุ่งเป้าไปที่เสิ่นเหลียน คืนนั้นในห้องส่วนตัว หลังจากฉู่อี้หลานสาดเหล้าใส่หน้าเสร็จ ก็กะจะบดขยี้เสิ่นเหลียนให้พังพินาศย่อยยับไปเลยด้วยซ้ำ

ใครจะไปคิดล่ะว่าผ่านมาแค่ไม่กี่เดือน อีกฝ่ายจะกลายมาเป็นแก้วตาดวงใจไปเสียได้

"งานหลังจากนี้พวกนายจัดการไปแล้วกัน" ฉู่อี้หลานลุกขึ้นยืน

ซุนปิ่งเฮ่อกับหยางปินสบตากัน ก่อนหยางปินจะเอ่ยถามอย่างลังเล "ประธานฉู่ คุณจะไม่เข้าร่วมเหรอครับ"

"ฉันจะเข้าไปยุ่งทำไม" ฉู่อี้หลานหันกลับมา "ฉันทุ่มเงินก้อนโตจ้างพวกนายสองคนรวมถึงพวกผู้บริหารมืออาชีพพวกนั้นมา เพื่อให้ตัวเองผลาญเงินเล่นแล้วยังต้องลงมือทำเองทุกอย่างงั้นเหรอ ถามจริง ฉันมีปัญหาทางสมองหรือไง ผู้ช่วยพิเศษหยาง นายเพิ่งหยุดพักร้อนไปเมื่อไม่นานมานี้ แต่รู้ไว้ด้วยนะว่าฉันไม่ได้พักผ่อนมาสองปีเต็มแล้ว"

หยางปิน "..."

ฉู่อี้หลานหมุนตัวเดินจากไปอย่างเด็ดเดี่ยว "ผมลาพักร้อนแล้ว"

หยางปินยืนอึ้งตะลึงงัน ส่วนซุนปิ่งเฮ่อกลับตั้งรับได้อย่างรวดเร็ว ดูท่าบอสกับคุณเสิ่น... น่าจะมีความคืบหน้าแบบจับต้องได้แล้วสินะ

ตอนที่ฉู่อี้หลานกลับถึงบ้าน เสิ่นเหลียนกำลังเล่นเกมอยู่ จอยเกมเพิ่งส่งมาถึงตอนเที่ยง เกมยิงปืนสองสามเกมนี้เฝิงเย่ว์ซานก็เป็นคนแนะนำมา เรื่องความเพลิดเพลินและการใช้ชีวิตให้คุ้มค่านั้น เสิ่นเหลียนไว้ใจอีกฝ่ายอย่างไร้ข้อกังขาอยู่แล้ว

"กลับมาแล้วเหรอ" เสิ่นเหลียนเจียดเวลาเหลือบมองแวบหนึ่ง บนตักของเขามีเจ้าฉู่จูมีขดตัวนอนอยู่ ลูกแมวหรี่ตาลงครึ่งหนึ่ง ดูมีเลศนัยชอบกล

ฉู่อี้หลานไม่ได้พูดอะไร เขาเดินขึ้นชั้นบนไปอาบน้ำ

เสิ่นเหลียนเล่นอย่างสบายอารมณ์ไปสองตา พอจะเริ่มเล่นตาที่สาม จอยเกมก็โดนฉกไปเสียก่อน

เดี๋ยวนะ! หัวใจของเสิ่นเหลียนพลันกระตุกวูบ ภาพเหตุการณ์นี้มันช่างคุ้นตาเหลือเกิน!

"ป้าเฟินครับ มื้อเย็นทำอาหารรสอ่อนหน่อยนะ" ฉู่อี้หลานสั่งความเสร็จ ก็คว้ามือเสิ่นเหลียนลากขึ้นชั้นบนทันที

ถ้าเสิ่นเหลียนยังดูไม่ออกว่าต่อไปจะเกิดอะไรขึ้น ชาตินี้เขาก็คงมีชีวิตอยู่มาเสียเปล่าแล้ว

"เดี๋ยวสิ ฉู่อี้หลาน ประธานฉู่ คุณชายฉู่!" น้ำเสียงของเสิ่นเหลียนสั่นเทาโดยไม่รู้ตัว "เราคงไม่ถึงขั้นนั้นหรอกมั้ง ผมเพิ่งจะฟื้นตัวเองนะ"

ฉู่อี้หลานเหวี่ยงอีกฝ่ายเข้าไปในห้อง ก่อนจะปิดประตูด้านหลังตาม "ก็นายพูดเองไม่ใช่เหรอว่า ตัวเองตาถึง กินแต่ของดีๆ"

เสิ่นเหลียน "..."

เสื้อผ้าถูกถอดทิ้งเกลื่อนกลาดตั้งแต่หน้าประตูยาวเข้ามาด้านใน ชิ้นสุดท้ายพาดหมิ่นเหม่ตรงขอบเตียง ข้อนิ้วเรียวยาวซีดขาวของเสิ่นเหลียนเกร็งจนเส้นเลือดปูดโปน ตัดกับผ้าปูที่นอนสีเทาเข้มจนชวนใจสั่น ลมหายใจร้อนผ่าวพรูออกจากปาก แววตาเหม่อลอย ในใจนึกไปว่านี่มันช่วงมรสุมใต้พัดความชื้นเข้ามาหรืออย่างไร

บรรยากาศอบอวลด้วยไอชื้นเหนอะหนะ เพียงขยับนิดเดียวหยาดเหงื่อก็หลั่งรินจนชุ่มโชกไปทั้งร่าง หลบไม่พ้น หนีไม่รอด

เสิ่นเหลียนคิดไม่ถึงเลยว่าฉู่อี้หลานจะ "กินไม่อิ่ม" จริงๆ

หรือพูดอีกอย่างคือ คนที่ต้องทนขมขื่นมานานกว่ายี่สิบปี พอได้ลิ้มรสความหวานเข้าครั้งแรก จึงอย่างไรก็ไม่เคยพอ

สติของเสิ่นเหลียนถูกกดจมดิ่งลงสู่ก้นบึ้งอีกครา พอเข้าช่วงหลังเขาก็เลิกดิ้นรน ช่างแม่ง ปล่อยเลยตามเลย ดูสิว่าจะได้นานแค่ไหนเชียว

หูไข่หลานติดต่อเสิ่นเหลียนไม่ได้ถึงสามวันเต็มๆ

ครั้งนี้เขาอาศัยจังหวะว่างจากงานลองกดโทรไปอีกสาย ไม่นึกว่าเสิ่นเหลียนจะยอมรับสาย "อือ"

หูไข่หลานกะพริบตา "เสิ่นเหลียนเหรอ"

"อือ" เสิ่นเหลียนขานรับ

หูไข่หลาน "เป็นอะไรเนี่ย ช่วงนี้มัวทำอะไรอยู่"

เสิ่นเหลียน "อือ"

หูไข่หลาน "..."

ผ่านไปครึ่งนาทีเต็มๆ ขณะที่หูไข่หลานกำลังเดาว่าเสิ่นเหลียนทำโทรศัพท์หายหรือเปล่า คนแซ่เสิ่นก็ดูเหมือนจะพลิกตัว พร้อมส่งเสียงคร่ำครวญราวกับคนแก่วัยเจ็ดแปดสิบที่สังขารรับไม่ไหว "พี่หู ว่ามาเลยครับ"

"เชี่ย! เสียงแกเป็นอะไรเนี่ย"

"ป่วยน่ะครับ" เสิ่นเหลียนตอบ "เพิ่งตื่นด้วย เลยยังเบลอๆ"

"โธ่เอ๊ย งั้นแกต้องดูแลตัวเองหน่อยนะ ดื่มน้ำเยอะๆ พักผ่อนมากๆ"

ความจริงช่วงนี้หูไข่หลานยุ่งจนหัวหมุน แทบไม่มีเวลามาสนใจเสิ่นเหลียน การที่ไม่ได้ติดต่อกันไปไม่กี่วันจึงไม่รู้สึกว่าผิดปกติอะไร "ผู้กำกับจ้าวยังไม่ได้ติดต่อแกไปใช่ไหม"

"ยังครับ เรื่องติดต่อสถานที่ถ่ายทำกับจัดฉากคงต้องใช้เวลา" เสิ่นเหลียนตอบ "บทของผมก็เหลือไม่เยอะแล้วด้วย"

"โอเค งั้นแกก็ตั้งใจหน่อยแล้วกัน เดี๋ยวฉันจะลองดูว่าพอจะหางานโฆษณามาให้แกได้สักตัวไหม"

"ลำบากพี่หูแล้วครับ"

ตอนนั้นฉู่อี้หลานอยู่ข้างหลังเสิ่นเหลียน จึงได้ยินบทสนทนาทั้งหมดอย่างชัดเจน อะไรกัน แค่รับงานโฆษณามันยากเย็นขนาดนั้นเชียวหรือ

พอวางสาย ฉู่อี้หลานก็เปิดปาก "ฉัน..."

เสิ่นเหลียนพลันขยับตัว ตะเกียกตะกายหนีออกจาก "เขตอันตราย" แห่งนี้ทันที เขารีบคว้าเสื้อคลุมอาบน้ำมาสวมลวกๆ และเพราะร่างกายปวดระบมไปหมด ท่าเดินจึงกะเผลกๆ โซซัดโซเซเหมือนซอมบี้ ถึงอย่างนั้นก็ไม่ยอมหยุด พุ่งพรวดออกนอกห้องไปโดยไม่หันกลับมามองแม้แต่น้อย

ยังวิ่งไหวอีกเหรอเนี่ย ฉู่อี้หลานคิดในใจ

ทว่าฉู่อี้หลานไม่ได้ตามไป เขารู้ตัวดีว่าหลายวันมานี้ทำเกินไปหน่อย เสิ่นเหลียนกินข้าวดื่มน้ำแทบไม่ได้ก้าวขาออกจากห้องนอนเลยด้วยซ้ำ

หลังจากนั้นเสิ่นเหลียนก็ไม่ยอมปั้นหน้าดีใส่ฉู่อี้หลานอีก เจอหน้าทีไรเป็นต้องพ่นเสียงฮึใส่ ป้าเฟินไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ส่วนฉู่อี้หลานก็น้อมรับไว้แต่โดยดี พลางลงมือประดิษฐ์บ้านแมวหลังน้อยให้ฉู่จูมีอย่างคล่องแคล่ว พอโยนเบาะนุ่มๆ เข้าไปอันหนึ่ง เจ้าตัวเล็กก็ดูจะชอบอกชอบใจยกใหญ่

เสิ่นเหลียนยืนกอดอกพิงผนังอยู่ข้างๆ และเพราะอารมณ์ยังคุกรุ่น คำชมเลยฟังดูแดกดันพิกล "ฝีมือไม่เลวนี่"

"อืม คุณตาเคยสอนน่ะ" ฉู่อี้หลานตอบ "ก่อนคุณตาจะเสีย ฉันอยู่ช่วยท่านทำงานไม้อยู่บ่อยๆ"

น้ำเสียงของเสิ่นเหลียนพลันเปลี่ยนเป็นอ่อนลงและจริงจัง เขาทาบตัวลงบนแผ่นหลังของฉู่อี้หลานเบาๆ "ไม่เป็นไรนะ วันหลังผมช่วยคุณทำเอง ผมเรียนรู้อะไรไวจะตาย"

หลอกง่ายจริงเชียว ฉู่อี้หลานคิดในใจ