ตอนที่ 70 แต่นายจะดัง

จ้าวเหวินซูโทรมาแจ้งตอนค่ำ เช้าวันรุ่งขึ้นเสิ่นเหลียนจึงรีบมาถึงกองถ่ายตั้งแต่เช้าตรู่

เจ้าตัวไม่ยอมนั่ง เอาแต่ยืนเด่นเป็นสง่าอยู่ตรงนั้น สองมือกอดกระติกน้ำเก็บความร้อนไว้แล้วคอยจิบทีละอึก

จ้าวเหวินซูเดินตรวจความเรียบร้อยรอบกองถ่ายเป็นรอบสุดท้าย พอเดินผ่านเสิ่นเหลียนก็ทักขึ้นลอย ๆ ว่า "นั่งดื่มสิ"

เสิ่นเหลียนได้แต่พยักหน้ารับ แต่ไม่มีทีท่าว่าจะขยับตัวเลยสักนิด

ถ้าใครถาม ก็ตอบได้แค่ว่าช่วงนี้กำลังฟิตหุ่น

มีคนเอ่ยแซวกลั้วหัวเราะ "อาจารย์เสิ่น รูปร่างหน้าตาดีขนาดคุณแล้ว ยังต้องฟิตหุ่นอีกเหรอครับ"

เสิ่นเหลียนหัวเราะทั้งน้ำตา "ก็ต้องทำให้เป๊ะขึ้นไปอีกสิครับ"

ไม่อย่างนั้นจะให้บอกว่ายังไงล่ะ อ๋อ พอดีช่วงไม่กี่วันมานี้ฉันโดนจับพลิกหน้าพลิกหลังเหมือนปลาทอด ตรงจุดนั้นมันรับแรงกระแทกถึงขีดสุดที่สิ่งมีชีวิตจะทนไหวแล้ว ตอนนี้เลยทำได้แค่ยืน ถ้าไม่ไหวพวกคุณก็ยกเตียงมาให้ฉันสิ นอนเล่นก็ยังได้อยู่นะ?

พอสไตลิสต์มาถึง เสิ่นเหลียนจึงวางกระติกน้ำเก็บความร้อนแล้วเดินตามเธอไปที่ห้องแต่งหน้า

"อาจารย์เสิ่นลำบากแย่เลย ช่วงนี้ผอมลงอีกแล้วนะคะ" สไตลิสต์ถอนหายใจ ภาพจำแรกของตัวละคร 'ลู่เสี่ยวไค' คือความงดงามและบอบบาง นึกไม่ถึงเลยว่าเสิ่นเหลียนจะเคี่ยวเข็ญตัวเองไม่หยุดหย่อนเพื่อให้เข้าถึงบทบาทได้ขนาดนี้

เสิ่นเหลียน "..." นั่นเรียกว่าผอมเหรอ นั่นมันพลังชีวิตที่เหือดแห้งไปต่างหาก

ความจริงเมื่อเช้าตอนลูบโดนเอวของเสิ่นเหลียน ฉู่อี้หลานก็นึกเสียใจขึ้นมาจริง ๆ เขายืนทาบมือวัดอยู่นานสองนาน คิ้วคมเข้มขมวดมุ่นจนแทบผูกเป็นปม

เสิ่นเหลียนเห็นแล้วหลุดขำ ใจกล้าไม่กลัวตายเบียดตัวเข้าไปใกล้ "สงสารเหรอ งั้นคราวหน้านายก็อย่ารุนแรงนักสิ"

ใครจะคิดว่าฉู่อี้หลานจะพยักหน้ารับอย่างจริงจังเสียอย่างนั้น

ตอนนี้พอเสิ่นเหลียนนึกถึงเรื่องนั้นขึ้นมาก็ยังอดขำไม่ได้

ไม่นานนัก ประตูห้องแต่งหน้าก็ถูกผลักออก หลินฟู่พาผู้ช่วยเดินเข้ามา

"อรุณสวัสดิ์ครับอาจารย์หลิน" เสิ่นเหลียนเป็นฝ่ายเอ่ยทักทายก่อน

ใบหน้าที่ปกติจะเย็นชาเคร่งขรึมของหลินฟู่คลี่ยิ้มออกมาจากใจจริง "อรุณสวัสดิ์ครับอาจารย์เสิ่น"

ทั้งสองคนคุยกันไปแต่งหน้าไปพลาง เสิ่นเหลียนได้พักผ่อนอย่างสบายอารมณ์มาหลายวัน แต่หลินฟู่ไม่ได้เป็นอย่างนั้น บางฉากที่ถ่ายในห้องส่วนตัวหรือห้องประชุมซึ่งหาสถานที่ง่าย ก็ต้องรีบเก็บให้เสร็จภายในวันเดียว หลินฟู่จึงค่อนข้างเหนื่อยล้าไม่น้อย

เสิ่นเหลียนเพิ่งเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ ฝ่ายประสานงานกองถ่ายก็มาตามตัวถึงที่

เสิ่นเหลียนรีบสาวเท้าตามไปทันที

'ลู่เสี่ยวไค' ในตอนนี้แตกต่างจากตอนอยู่เมืองเล็กอย่างเห็นได้ชัด เขาไม่ได้สวมเสื้อผ้าแผงลอยราคาถูกอีกต่อไป หากแต่ได้ติดตามเฟิงเจิ้งจนมีเสื้อผ้าแบรนด์เนมสวมใส่ ทว่าใบหน้าที่เคยสดใสกลับคล้ายถูกกักขังไว้ใต้หน้ากากที่มองไม่เห็น แม้แต่ตอนกระตุกยิ้มมุมปากก็ยังดูแข็งทื่อไปหมด

ลู่เสี่ยวไคมาตามนัด ตอนไปถึงห้องส่วนตัวยังไม่มีใครมาเลยสักคน เด็กหนุ่มนั่งอยู่บนโซฟาใกล้ประตู ก้มหน้างุดไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

ลู่เสี่ยวไคอยากประสบความสำเร็จด้วยตัวเองโดยไม่ต้องพึ่งพาเฟิงเจิ้ง ครั้งนี้เขาจึงแอบมาลับหลังอีกฝ่าย

คนที่อ้างตัวว่าเป็นหุ้นส่วนทางธุรกิจคือชายวัยห้าสิบกว่าปีรูปร่างลงพุงพลุ้ย ทันทีที่ก้าวพ้นประตู สายตาก็กวาดมองเรือนร่างของลู่เสี่ยวไคอย่างรวดเร็ว ชายคนนั้นซ่อนความพึงพอใจเอาไว้อย่างมิดชิด ก่อนจะเริ่มชนแก้วพูดคุยกันอย่างออกรส ลู่เสี่ยวไคพูดไม่เก่ง จึงไม่อาจคุมทิศทางการสนทนาได้เลย ทั้งยังถูกอีกฝ่ายปั่นหัวจนแยกไม่ออกว่าเรื่องไหนจริงเรื่องไหนเท็จ ได้แต่มึนงงหลงคิดไปเองว่าตนใกล้จะประสบความสำเร็จแล้ว

แต่จุดจบของเรื่องราวกลับกลายเป็นตอนที่ลู่เสี่ยวไคเดินไปเข้าห้องน้ำในห้องส่วนตัว แล้วถูกผลักล้มลงจากด้านหลัง

เด็กหนุ่มไม่อาจขัดขืนได้เลย เขาถูกปิดปากและกดตรึงไว้ใต้ขอบอ่างล้างหน้า เสียงเนื้อผ้าฉีกขาดดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ ลู่เสี่ยวไคพลันตื่นจากฝันหวานอันงดงาม ก่อนจะร่วงดิ่งลงสู่ก้นเหวลึก กล้องจับภาพโคลสอัปไปที่ใบหน้าของเขาเพียงจุดเดียว

ฝ่ามือใหญ่นั้นปิดกั้นโอกาสในการร้องขอความช่วยเหลือ แสงสว่างที่ลอดเข้ามาจากด้านนอกทาบทับลงบนคิ้วและดวงตาของเขาพอดี เด็กหนุ่มเริ่มจากความตื่นตระหนกหวาดกลัว หยาดน้ำตาเม็ดโป้งร่วงเผาะไม่ขาดสาย จนกระทั่งแปรเปลี่ยนเป็นความสิ้นหวังและด้านชาในท้ายที่สุด ทุกห้วงอารมณ์ปรากฏชัดเจนราวกับแต้มสีสันลงบนผืนกระดาษขาว

"คัต!"

นักแสดงร่วมฉากรีบชักมือกลับทันที ฉากร้องไห้ของเสิ่นเหลียนทรงพลังมากจนทำเอาเขาเผลอคิดไปชั่วขณะว่าตนเองลงมือแรงเกินไปจนอีกฝ่ายเจ็บจริง ๆ

"อาจารย์เสิ่นเป็นอะไรไหมครับ"

เสิ่นเหลียนโบกมือ เขายังดึงอารมณ์กลับมาได้ไม่เต็มที่ แต่น้ำเสียงยังคงเป็นธรรมชาติ "ไม่เป็นไรครับไม่เป็นไร คุณกดเบามากแล้ว"

จ้าวเหวินซูไม่มีเวลาว่างมาสนใจเสิ่นเหลียนด้วยซ้ำ เพราะมัวแต่ถกประเด็นบางอย่างกับคนเขียนบทด้านหลังอย่างออกรส

ตอนที่เสิ่นเหลียนยันตัวลุกขึ้นยังคงรู้สึกลำบากอยู่บ้าง แต่ก็จำต้องแสร้งทำเป็นสบายๆ เหมือนไม่เป็นอะไร

หลินฟู่สังเกตเห็นเข้าพอดีจึงเอ่ยถามลอยๆ "ขาเจ็บเหรอ"

"เปล่าครับ นอนทับจนเหน็บกินเฉยๆ" เสิ่นเหลียนตอบ พลันเห็นหลินฟู่ยังจ้องตนอยู่จึงถามต่อ "มีอะไรหรือเปล่าครับ"

"เรื่องนี้ตัวฉันเองจะรอดไหมก็ไม่รู้นะ แต่นายดังแน่ เชื่อสิ"

เสิ่นเหลียนยิ้มรับ "ขอให้สมพรปากนะครับ"

หลินฟู่สัมผัสได้ว่าในตัวเสิ่นเหลียนมีความเย่อหยิ่งทระนงและมั่นใจในตัวเองอยู่ไม่น้อยทีเดียว

ข้าวกล่องมื้อเที่ยงของเสิ่นเหลียน เจียงโย่วเป็นคนแยกถือมาให้เป็นพิเศษ จ้าวเหวินซูอดสงสัยไม่ได้จึงชะเง้อหน้ามาดู ก่อนจะทนไม่ไหวจนต้องทักขึ้น "เดี๋ยวก่อนสิ จืดชืดขนาดนี้ นายกินอะไรของนายเนี่ย"

โจ๊กขาว ผักดอง ซาลาเปาลูกเล็ก ไก่ผัดพริกกับหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงของกองถ่ายมันไม่ดีกว่าไอ้พวกนี้ตั้งเยอะเหรอ

ครึ่งวันที่ผ่านมาเสิ่นเหลียนหาข้ออ้างจนติดปาก จึงตอบกลับได้ในทันที "สองวันนี้กระเพาะกับลำไส้ไม่ค่อยดีครับ"

"พวกคนหนุ่มสาวสมัยนี้นี่นะ" จ้าวเหวินซูถอนหายใจ "ร่างกายยังไม่แข็งแรงเท่าคนรุ่นฉันเลย"

ร่างกายผมแข็งแรงจะตายไป ทำไมจะไม่แข็งแรงล่ะ! เสิ่นเหลียนคิดในใจ ร่างไม่แหลกเป็นชิ้นๆ แล้วยังแบกสังขารมาถ่ายละครต่อที่กองถ่ายได้เนี่ย ผมโคตรจะแข็งแรงเลยเหอะ!

หูไข่หลานมองอีเมลเทียบเชิญหลายฉบับในกล่องข้อความแล้วตกอยู่ในความเงียบงัน

ทั้งหมดเป็นงานโฆษณา แต่ประเด็นคือแต่ละเจ้าน่ะ แบรนด์ดัง! แบรนด์ใหญ่ทั้งนั้น! นอกจากจะเสนอค่าตอบแทนให้อย่างงามแล้ว ยังระบุเจาะจงมาเลยว่าต้องเป็นเสิ่นเหลียนเท่านั้นอีกด้วย

ถ้างั้น... ค่อย ๆ รับไปทีละตัวดีไหมนะ

"จัดการเรียบร้อยแล้วครับ" ซุนปิ่งเฮ่อรายงานฉู่อี้หลาน "ทุกตัวเป็นงานที่ผมคัดสรรมาอย่างพิถีพิถัน จะไม่ทำให้คุณเสิ่นต้องลำบากใจแน่นอนครับ"

"ฉันสังเกตมาพักหนึ่งแล้ว" ฉู่อี้หลานเงยหน้าขึ้น "นายดูใส่ใจเรื่องของเสิ่นเหลียนเป็นพิเศษนะ"

สีหน้าของซุนปิ่งเฮ่อเปลี่ยนไปทันที เขารีบละล่ำละลักแสดงความจงรักภักดี "ผมทำทั้งหมดนี้เพื่อบอสเลยนะครับ!"

ถึงจะมีเจตนาแอบมุงเรื่องสนุกกับแอบอู้งานอยู่บ้างก็เถอะ แต่ถ้าต้องมาโดนฉู่อี้หลานสั่งเก็บเพราะเรื่องแค่นี้ มันก็อยุติธรรมเกินไปแล้ว

ฉู่อี้หลานหัวเราะหึ "แค่ถามประโยคเดียว นายจะกลัวอะไรขนาดนั้น"

ซุนปิ่งเฮ่อแอบคิดในใจ ด้วยนิสัยหวงก้างที่คุณมีต่อคุณเสิ่น ผมจะไม่กลัวได้ยังไงกันครับ

ขณะเดียวกัน บนเวยป๋อก็กำลังเกิดกระแสระเบิดลูกย่อมๆ ชื่อเสียงของเว่ยฝานเฉินน่ะพอมีอยู่บ้าง แต่ก็แทบไม่ติดอันดับดาราระดับสามด้วยซ้ำ ทว่าจู่ๆ ข่าวฉาวของเขากลับถูกแฉออกมาเป็นกระบุง ทั้งบูลลี่ศิลปินคนอื่นในกองถ่าย ทั้งวางก้ามด่าแฟนคลับ ชีวิตส่วนตัวก็มั่วซั่ว แถมยังดูเหมือนจะพัวพันคาราคาซังกับโจวถังซืออีก สรุปคืองานนี้ทำเอาพวกสายเผือกที่มารวมตัวมุงอิ่มอกอิ่มใจไปตามๆ กัน

ประกอบกับหลักฐานทุกชิ้นแน่นหนาจนดิ้นไม่หลุด แฟนคลับตัวจริงคิดจะช่วยกันคุมกระแสกอบกู้ชื่อเสียงกลับคืนมาก็เป็นไปไม่ได้เลย

ข่าวสุดท้ายเกี่ยวกับเว่ยฝานเฉินคือเรื่องที่เขาถูกหน่วยงานตุลาการสั่งฟ้อง ในข้อหาวางเพลิงโดยเจตนาและทำร้ายร่างกายผู้อื่นตามวันเวลาและสถานที่เกิดเหตุ

ส่วนผู้เสียหายแซ่เจิ้ง ก็มีคนเดาออกอย่างรวดเร็วว่าเป็นเจิ้งเกอ

เพราะวันที่ไปคฤหาสน์บนเขา เจิ้งเกอโพสต์ภาพเซลฟี่ลงเวยป๋อแล้วเช็กอินสถานที่แถวนั้นไว้พอดี แถมหลังจากนั้นยังมีข่าวลือว่าเขาถูกหามส่งโรงพยาบาลกลางดึก ภาพที่ถ่ายติดมาก็เห็นหน้าตาของเขาเปรอะเปื้อนคราบเขม่าควันไฟชัดเจน

แฟนคลับของเจิ้งเกอเดือดพล่านขึ้นมาทันที พากันไปถล่มใต้โพสต์เวยป๋อของเว่ยฝานเฉินจนพังยับเยินอยู่หลายรอบ และหลังจากนั้นคนคนนี้ก็คงต้องหายหน้าไปจากสายตาสาธารณชนอย่างถาวร

ฉู่อี้หลานไม่เคยใจอ่อนเวลาลงมืออยู่แล้ว เรื่องที่ลากเจิ้งเกอออกมาแฉก็แค่โยนออกไปเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจเท่านั้น ใครจะเจ็บปวดหรือชื่อเสียงป่นปี้แค่ไหน เขาไม่ได้ใส่ใจเลยสักนิด

ถ้าใช้คำพูดของเสิ่นเหลียนมาอธิบายล่ะก็ ชีวิตของเจิ้งเกอคงไม่มีทางอยู่อย่างสงบสุขได้หรอก