ตอนที่ 71 แค่เอาตัวรอด

แม้เรื่องในคืนนั้นจะถูกสั่งปิดปากไปแล้วรอบหนึ่ง แต่ข่าวฉู่อี้หลานซ้อมโจวถังซือมันดุเด็ดเผ็ดมันขนาดไหนกันเชียว?

ย่อมมีพวกปากสว่างอยู่แล้ว ขอแค่มีข่าวลือหลุดรอดออกไป คนที่ชื่อเสียงป่นปี้ไม่มีชิ้นดีก็คือโจวถังซือแน่นอน

แล้วใครกันล่ะที่เป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดนี้?

ถ้าโจวถังซือไม่คอยห้ามไว้ คุณย่าโจวคงฉีกทึ้งร่างเจิ้งเกอเป็นชิ้นๆ ไปแล้ว

"ไอ้เศษสวะสมควรตาย เป็นผู้ชายตัวโตเต็มวัยไม่ชอบ ดันริอยากเป็นนางจิ้งจอกยั่วผู้ชาย! ไอ้ของพรรค์นั้นตรงหว่างขาจะเก็บไว้ทำซากอะไร ตัดทิ้งไปให้พ้นๆ เสียเถอะ! คุณหนูตระกูลใหญ่ นายน้อยชาติตระกูลดี มีคนแบบไหนบ้างที่ถังซือบ้านฉันจะหาไม่ได้ ทำไมต้องมาจมปลักอยู่กับไอ้นักแสดงเต้นกินรำกินพรรค์นี้ด้วย!" ปกติคุณย่าโจวจะวางตัวสูงส่งสง่างาม แต่ยามของขึ้นก็ไม่มีใครต้านอยู่เหมือนกัน ตอนเดินผ่านหน้าห้องพักผู้ป่วย นางก็ด่ากราดไปสองสามประโยค ทำเอาคนข้างในห้องทั้งสองคนได้ยินชัดเต็มสองหู

"เปราะบางขนาดนี้ จะเกิดมาเป็นผู้ชายทำไมยะ!" คุณย่าโจวแผดเสียงทิ้งท้ายไว้ ก่อนจะเดินจากไปด้วยความโมโหฉุนเฉียว

เจิ้งเกอนั่งอยู่ข้างเตียง มือที่ถือช้อนกระเบื้องสั่นระริก

หลายวันมานี้เจิ้งเกอเทียวมาหาตลอด ช่วงแรกโจวถังซือยังยอมฟังคำย่าไม่ยอมพบหน้า แต่เจิ้งเกอก็ทั้งส่งข้อความทั้งโทรหา ร้องไห้คร่ำครวญอย่างน่าเวทนา ด้วยความที่ยังมีใจรักอยู่ โจวถังซือจึงใจอ่อนยวบลงอีกจนได้

ทว่าพอคุณย่าโจวเห็นสภาพเจิ้งเกอที่มีคนคอยประคองซ้ายขวา แถมยังทำตาแดงก่ำน้ำตาคลอเบ้า ไฟโทสะก็พุ่งปรี๊ดขึ้นมาทันที "ถ้าไม่รู้เรื่องมาก่อน คงนึกว่าคนที่ใกล้ตายคือแกแล้วนะยะ!"

ถ้าโจวถังซือไม่ได้โผล่มาลากเจิ้งเกอกลับเข้าห้องพักผู้ป่วยได้ทันเวลา ด้วยแรงต้านทานแค่นั้นของเจิ้งเกอ คงโดนหญิงชราขยี้จนแหลกคามือไปแล้ว

ถึงอย่างนั้น บรรยากาศระหว่างคนทั้งสองก็ไม่ได้ผ่อนคลายสบายใจเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไป

ในอากาศอบอวลไปด้วยความอึดอัดกระอักกระอ่วน

โจวถังซือไม่ได้แค่แพ้แบบธรรมดา แต่ถูกฉู่อี้หลานทั้งเหยียบทั้งเตะประจานต่อหน้าธารกำนัล แน่นอนว่าเจิ้งเกอก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันเท่าไร เสิ่นเหลียนเกือบจะตบหน้าเขาจนลายเป็นดอกไม้อยู่รอมร่อ ชะตากรรมของทั้งคู่ตกต่ำพอกัน แต่กลับไม่อาจเห็นอกเห็นใจกันได้เลย

พอบันไดที่เคยเหยียบย่ำไต่ขึ้นไปพังทลายลง พวกเขาถึงได้ตระหนักว่า เส้นทางใต้ฝ่าเท้านั้นแท้จริงแล้วเดินยากลำบากเหลือเกิน

"คุณย่าคงเกลียดฉันเข้าไส้แล้วแน่ๆ" จู่ๆ เจิ้งเกอก็พูดขึ้นมา

ถ้าเป็นเมื่อก่อนเวลาที่เขาใช้น้ำเสียงตัดพ้อเศร้าสร้อยเช่นนี้ โจวถังซือคงปวดใจสงสารแทบขาดใจ แต่พอได้ยินในตอนนี้ นอกจากจะไม่สะเทือนใจแล้ว ยังกลับผุดความรำคาญใจขึ้นมาทีละนิดเสียด้วยซ้ำ

"แล้วฉันจะทำอะไรได้ล่ะ" โจวถังซือทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง "เจิ้งเกอ นั่นคือคุณย่าที่เลี้ยงดูฉันมาแต่เล็กแต่น้อยนะ"

"ถังซือ ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น..."

"นายหยุดร้องไห้ได้แล้ว" โจวถังซือเอ่ยขัดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "เรื่องแค่นี้ไม่มีอะไรน่าร้องไห้สักนิด"

เสียงทั้งหมดของเจิ้งเกอกลืนหายลงคอไปทันที สายลมฤดูร้อนพัดผ่านอย่างอบอุ่น แต่เขากลับรู้สึกหนาวเหน็บยะเยือกจับขั้วหัวใจอย่างไม่หยุดหย่อน

ส่วนทางด้านนี้ เสิ่นเหลียนร้อนจนแทบอยากจะโทรแจ้งความ

ยังเหลือฉากแอ็กชันอีกฉากที่ลู่เสี่ยวไคกับเฟิงเจิ้งโดนรุมล้อมจนต้องดิ้นรนสู้สุดชีวิต

เสิ่นเหลียนมีคิวต้องโหนสลิงอยู่สองท่า การถ่ายทำโดยรวมผ่านไปด้วยดี เขากัดฟันทนอาการปวดเมื่อยตรงเอว รับน้ำจากเจียงโย่วมาดื่มรวดเดียวหมด

"พี่เสิ่นคะ" เจียงโย่วกดเสียงต่ำ "คนคนนั้น... ท่านประธานฉู่น่ะค่ะ อยู่ข้างนอกแน่ะค่ะ"

"หืม?" เสิ่นเหลียนประหลาดใจเล็กน้อย เขามองออกไปข้างนอกตามสัญชาตญาณ แน่นอนว่าย่อมมองไม่เห็น จึงหันไปสั่งเจียงโย่ว "เธอไปบอกเขาหน่อย ถ่ายเสร็จเมื่อไหร่เดี๋ยวฉันออกไปหา"

เจียงโย่ว "ได้ค่ะพี่เสิ่น"

เจียงโย่วเป็นสาวหน้าเด็กผมสั้นประบ่า ทั้งตัวแผ่กลิ่นอายความไร้เดียงสาไม่ประสีประสาต่อโลกตลอดเวลา ซึ่งในสายตาของซุนปิ่งเฮ่อแล้ว มันก็คือ "ความเซ่อซื่อไร้สมอง" ดี ๆ นี่เอง

ฉู่อี้หลานนั่งอยู่ในรถ ส่วนซุนปิ่งเฮ่อยืนพิงประตูรถ ก้มหน้าพิมพ์มือถือส่งคำถามกดดันรวดเดียวสามข้อลงในกลุ่มงาน

"ผู้ช่วยซุนคะ" เจียงโย่วเพิ่งรู้ตำแหน่งที่ชัดเจนของเขาจากการแนะนำตัวเมื่อครู่ ส่วนฉู่อี้หลาน แม้ตอนกระจกรถเลื่อนขึ้นจะได้เห็นเพียงเสี้ยวหน้า แต่เธอก็จำได้แม่นว่าเขาคือเจ้าของคฤหาสน์หลังมหึมาที่พี่เสิ่นอาศัยอยู่ "พี่เสิ่นบอกว่า ถ่ายละครเสร็จแล้วจะรีบมาค่ะ"

ระหว่างพูด เจียงโย่วก็ไม่ลืมจัดผมหน้าม้าที่ยุ่งเหยิงให้เข้าที่ ไม่ใช่เพราะกลัวเสียหน้าต่อหน้าหนุ่มหล่อหรอกนะ แต่พอต้องเผชิญหน้ากับซุนปิ่งเฮ่อทีไร เธอกลับรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นนักเรียนที่โดนอาจารย์ฝ่ายปกครองจับได้คาหนังคาเขาอย่างไรอย่างนั้น

ซุนปิ่งเฮ่อพยักหน้ารับ ลอบประเมินเจียงโย่วอย่างแนบเนียน ก่อนเอ่ยถาม "จบจากมหาวิทยาลัยไหน?"

เจียงโย่วตอบไปตามความจริง

พอเสิ่นเหลียนถ่ายเสร็จและเดินออกมาจากกองถ่ายเป็นคนแรก เดินเข้าไปใกล้ก็ได้ยินซุนปิ่งเฮ่อกำลังพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมจริงจัง "ขนาดใบรับรองระดับแปดวิชาเอกภาษา S เธอยังสอบไม่ผ่าน แล้วจะเรียนไปทำไม? ภาษา A ก็ทำๆ หยุดๆ จับจดไม่ได้เรื่อง อายุแค่นี้ เธอทนเห็นตัวเองเป็นแบบนี้ลงคอได้ยังไง?"

เจียงโย่วตอบด้วยน้ำเสียงที่ทั้งกลัวทั้งฮึกเหิมมุ่งมั่นราวกับพร้อมบุกน้ำลุยไฟ "ผู้ช่วยซุน ฉันจะพยายามแน่นอนค่ะ!"

เสิ่นเหลียน "..."

ฉู่อี้หลานที่นั่งอยู่ในรถได้ยินเข้าก็นึกขำ

"พอแล้วๆ รีบกลับไปเถอะ" เสิ่นเหลียนช่วยกู้สถานการณ์ให้ผู้ช่วยตัวน้อย "จะไปช็อปปิ้งก็ไป จะไปดูหนังก็ไป ไม่ต้องมาคอยดูแลฉันแล้ว"

เจียงโย่วกดผมหน้าม้าที่ปลิวตามลมลง สีหน้ามุ่งมั่นเด็ดเดี่ยวราวกับกำลังจะไปสาบานตนเข้าพรรค "หนูจะกลับบ้านไปอ่านหนังสือเดี๋ยวนี้ค่ะ"

ซุนปิ่งเฮ่อพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

เสิ่นเหลียน "............"

เสิ่นเหลียนก้าวขึ้นรถ พลางจับมือที่ฉู่อี้หลานยื่นมารับ ก่อนจะถอนหายใจออกมา "ฝีมือการล้างสมองของผู้ช่วยพิเศษซุนนี่ ไม่ธรรมดาจริงๆ แฮะ"

"เขาเป็นคนเข้มงวดกับตัวเอง พอเห็นคนอื่นปล่อยตัวขี้เกียจเลยทนดูไม่ได้" ฉู่อี้หลานได้ยินเสิ่นเหลียนสูดปากเบาๆ ก็รีบดึงอีกฝ่ายเข้ามากอดซบไว้กับตัวทันที "ไม่สบายตัวเหรอ?"

"อื้อ ปวดเมื่อยไปทั้งตัวทั้งวันเลย"

"ก็บอกแล้วว่าอย่าเพิ่งไปถ่ายละคร"

เสิ่นเหลียนไม่เห็นด้วย "เรื่องงานจะทิ้งขว้างไม่ได้หรอกครับ"

ซุนปิ่งเฮ่อเทคะแนนความชื่นชมให้ประโยคนี้ไปเต็มร้อย

พอกลับถึงบ้าน เสิ่นเหลียนถึงได้นอนเอกเขนกบนโซฟาอย่างสบายอารมณ์ กินผลไม้ที่ป้าเฟินหั่นเตรียมไว้ให้ พลางลูบขนฉู่จูมีและไถโทรศัพท์มือถือเล่นไปเรื่อย

ฉู่อี้หลานไม่เคยพูดถึง และเขาก็ไม่ได้ยินใครเอ่ยถึงเรื่องนี้อีก กว่าจะรู้ว่าเว่ยฝานเฉินหมดอนาคตในวงการไปแล้ว เรื่องราวทั้งหมดก็รูดม่านปิดฉากลงเรียบร้อย แม้แต่แฟนคลับของเจิ้งเกอก็ยังเลิกด่ากันไปแล้ว

เว่ยฝานเฉินทำตัวเองทั้งนั้น เรื่องฉาวพวกนั้นก็ไม่ได้กุขึ้นมา จะพังไม่เป็นท่าก็แค่เรื่องของเวลาเท่านั้น

ทว่าพอพูดถึงเรื่องนี้ เสิ่นเหลียนกลับนึกติดใจอีกเรื่องหนึ่งขึ้นมาแทน

"ฉู่อี้หลาน" เขาเอ่ยเรียก

ฉู่อี้หลานเลิกคิ้ว วางโน้ตบุ๊กลงแล้วเดินมาตรงหน้า "มีอะไรเหรอ?"

เสิ่นเหลียนนอนตะแคง ใช้มือข้างหนึ่งเท้าศีรษะไว้ "ผมขอสัมภาษณ์หน่อย ตอนไฟไหม้คราวนั้น ที่นายเข้าไปช่วยเจิ้งเกอ มีจุดประสงค์อะไรกันแน่?"

คุณชายฉู่รู้สึกว่าคำถามนี้ ถ้าตอบผิดไปแม้แต่คำเดียวคงถึงตายแน่

แต่จะให้ปิดบังเสิ่นเหลียน ยิ่งเป็นไปไม่ได้เข้าไปใหญ่

ฉู่อี้หลานนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ถึงได้ค่อยๆ เอ่ยปาก "มันเลือนรางมาก"

เสิ่นเหลียนรอฟังอย่างใจเย็น

"นายน่าจะรู้ว่าช่วงก่อนหน้านี้ สภาพจิตใจฉันไม่ค่อยดีเท่าไหร่"

ได้ยินแบบนั้นใจของเสิ่นเหลียนก็พลอยดิ่งวูบ จะเรียกว่าแค่ไม่ค่อยดีได้ยังไง อารมณ์อยากตายของฉู่อี้หลานตอนนั้นมันรุนแรงจนแทบกู่ไม่กลับด้วยซ้ำ

"ตอนนั้นฉันแยกไม่ออกด้วยซ้ำว่าที่รู้สึกกับเจิ้งเกอมันคือชอบ หรือแค่เห็นเขาเป็นที่พึ่งทางใจ" ฉู่อี้หลานเล่าพลางถือโอกาสโบ้ยความผิดให้อีกฝ่าย "เสิ่นเหลียน เรื่องนี้เขาปั่นหัวฉัน ตอนไฟไหม้ โจวถังซือไม่ได้อยู่แถวนั้น ฉันไม่ได้ตั้งใจจะไปหาเจิ้งเกอเลย แค่เดินผ่านไปเฉยๆ ตอนนั้นมีคนช่วยพยุงนายออกไปแล้ว ส่วนเจิ้งเกอโดนเฟอร์นิเจอร์ที่ติดไฟขวางทางออกไว้ ไม่มีใครกล้าเข้าไปช่วย เขาร้องไห้อ้อนวอนขอให้ฉันช่วยเขา"

ภาพในอดีตซ้อนทับขึ้นมาตรงหน้า ฉู่อี้หลานเหม่อลอยไปชั่วขณะ

ท่ามกลางเปลวไฟลุกโชนเหมือนกัน เสียงกรีดร้องปานจะขาดใจของผู้หญิงคนหนึ่งตะโกนใส่เขา "เสี่ยวหลาน วิ่งเร็ว!"

แค่เสี้ยววินาทีนั้น ขาของฉู่อี้หลานก็ก้าวพุ่งเข้าไปด้านในทันที

"เสิ่นเหลียน วันนั้นต่อให้คนที่ติดอยู่ข้างในไม่ใช่เจิ้งเกอ แค่คนคนนั้นร้องขอให้ฉันช่วย ฉันก็พุ่งเข้าไปอยู่ดี" ฉู่อี้หลานพูดต่อ "แผลเป็นบนหน้านี่ก็ไม่ได้เป็นเพราะเจิ้งเกอหรอก ตอนนั้นขื่อไม้ร่วงลงมาบังตา ฉันหลบไม่พ้นเอง"

ฉู่อี้หลานลากตัวเจิ้งเกอออกมา พลางอดทนต่อความเจ็บปวดแสนสาหัส ราวกับกำลังลากตัวแม่ในวัยเด็กที่เขาไร้หนทางช่วยเหลือ ได้แต่เบิกตากลืนน้ำตาดูแม่ติดอยู่กลางกองเพลิงคนนั้นออกมา

ฉู่อี้หลานไม่เคยคิดจะช่วยเจิ้งเกอเลยสักนิด เขาแค่ดิ้นรนตามสัญชาตญาณเพื่อเยียวยาบาดแผลในใจตัวเองก็เท่านั้น