ตอนที่ 72 หัวใจสำคัญ

เสิ่นเหลียนรับรู้ได้ว่าฉู่อี้หลานมีอาการสะเทือนใจจากเรื่องในอดีตอยู่บ้างไม่มากก็น้อย

เขาจึงไม่อยากเอ่ยปากถามอะไรต่ออีกแม้แต่คำเดียว

แค่คำตอบตรงหน้านี้ก็เพียงพอแล้ว

"พอแล้วครับ" เสิ่นเหลียนกอดฉู่อี้หลานเบา ๆ "ง่วงจัง เราขึ้นไปพักผ่อนกันเถอะ"

คำพูดนั้นทำให้ฉู่อี้หลานลอบถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

หากเสิ่นเหลียนถามต่อ เขาก็ยังคงจะเล่า แต่ลำคอกลับราวกับถูกมือใหญ่บีบเค้นไว้ ฉู่อี้หลานไม่อยากหวนนึกถึง ยิ่งไปกว่านั้นนี่เป็นครั้งแรกที่เขาพูดคุยเรื่องราวในอดีตเหล่านั้นกับใครสักคน เขาไม่ได้เตรียมใจรับมือมาอย่างเต็มที่จริง ๆ

ฉู่อี้หลานหลับตาลง เอ่ยคำว่า "ขอบคุณ" ในใจอย่างเงียบงัน

มีแต่เสิ่นเหลียนที่ยอมผ่อนปรนให้เขาทุกอย่าง

"คืนนี้ห้ามทำนะ" เสิ่นเหลียนที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จเดินออกมาพึมพำขึ้นมาประโยคหนึ่ง

ฉู่อี้หลานที่นั่งพิงหัวเตียงตอบข้อความงานอยู่ได้ยินเข้าก็หัวเราะเบา ๆ "นึกว่าเธอจะแน่แค่ไหนเสียอีก"

"ประธานฉู่ คุณช่วยมีเหตุผลหน่อยสิครับ" เสิ่นเหลียนไม่ยอมแพ้ "นี่เพราะเป็นผมหรอกนะ"

ขืนเป็นคนอื่นที่แขนขาบอบบาง จะไปรับไหวได้ยังไง

ฉู่อี้หลานโยนโทรศัพท์ทิ้งแล้วอ้าแขนออก เสิ่นเหลียนจึงโถมตัวเข้าไปซุกพลางดึงผ้าห่มขึ้นคลุม ไม่นานความง่วงก็เข้าจู่โจม พอนอนคุยกับฉู่อี้หลานได้ไม่กี่ประโยค ลมหายใจก็สม่ำเสมอไปแล้ว

พรุ่งนี้ยังต้องไปถ่ายละครอีก ขืนลุยต่อคงไม่ไหวจริง ๆ

ความจริงจะไปสืบเรื่องอดีตของฉู่อี้หลานจากพวกเฝิงเย่ว์ซานก็ได้ แต่เสิ่นเหลียนก็ปัดความคิดนั้นทิ้งไปทันที เพราะรู้สึกว่ามันไม่ให้เกียรติกัน

เขารอจนกว่าฉู่อี้หลานจะยอมเปิดปากบอกเองได้เสมอ หรือถ้าไม่ยอมบอกก็ช่างปะไร อย่างไรเสียครึ่งชีวิตที่เหลือของคนคนนี้ เขาก็พร้อมจะรับผิดชอบดูแลอยู่แล้ว

พอฟ้าสว่าง เสิ่นเหลียนก็มาถึงกองถ่ายเป็นคนแรกตามคาด ตอนที่หลินฟู่มาถึง อีกฝ่ายก็นั่งเปิดบทอ่านอยู่บนเก้าอี้แล้ว

"ขาหายชาแล้วเหรอ" หลินฟู่เอ่ยถามขึ้นมาลอย ๆ

เสิ่นเหลียนชะงักไปทั้งตัว ก่อนจะใช้สายตาราวกับจะ "ฆ่าปิดปาก" จ้องหลินฟู่อยู่สองวินาที พอแน่ใจว่าหมอนี่ไม่ได้รู้อะไรเลย ถึงค่อยตอบออกไป "ครับ ดีขึ้นมากแล้ว"

ถ่ายฉากของวันนี้เสร็จ บทของเสิ่นเหลียนก็ถือว่าปิดกล้องอย่างสมบูรณ์

ตามบทแล้ว ลู่เสี่ยวไคไม่ได้บอกอะไรกับเฟิงเจิ้งเลย เขารู้ว่าตอนนี้เป็นช่วงเวลาทองที่หน้าที่การงานของเฟิงเจิ้งกำลังรุ่งโรจน์ และรู้ดีว่าถ้าเฟิงเจิ้งล่วงรู้ มีโอกาสสูงมากที่จะเอาตัวเข้าแลกเพื่อสู้ตายกับอีกฝ่าย แต่มัน... ไม่จำเป็นอีกต่อไปแล้ว

ลู่เสี่ยวไคนอนเหม่อลอยอยู่บ้านสามวันสามคืน คลื่นอารมณ์ที่เคยซัดกระหน่ำเข้ามา ยามนี้กลับลดฮวบลงดั่งกระแสน้ำที่เหือดแห้ง จนปลอดโปร่งหมดจด ราวกับท้องฟ้าเหนือเมืองเล็ก ๆ แห่งนั้น

ลู่เสี่ยวไคมาบอกลาเฟิงเจิ้ง

เฟิงเจิ้งสัมผัสได้ว่าลู่เสี่ยวไคเคยจิตใจเป๋ไปพักหนึ่งจนความสัมพันธ์เริ่มมีรอยร้าว กระทั่งคนนอกยังมองออกว่าลู่เสี่ยวไคแอบอิจฉาเขาอยู่บ้าง แต่ความเป็นพี่น้องที่คบกันมาสิบกว่าปี จะตัดขาดกันง่าย ๆ ได้อย่างไร

"เสี่ยวไค อยู่ต่อเถอะนะ ต่อไปแกอยากได้อะไรฉันให้หมดเลย!" เฟิงเจิ้งให้คำมั่น

"มันไม่ใช่เรื่องนั้นหรอก" ลู่เสี่ยวไคกดหว่างคิ้ว "พี่เฟิง ผมไม่เหมาะกับที่นี่"

"ไม่เหมาะอะไร ไม่เหมาะตรงไหนวะ?!" เฟิงเจิ้งแบกรับความกดดันมหาศาลมาหลายเดือน ในที่สุดอารมณ์ก็เริ่มคุมไม่อยู่ ลู่เสี่ยวไคคือคนที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขมาตลอดช่วงวัยรุ่น ตอนที่ทั้งสองเลียนแบบหนังละครสาบานเป็นพี่น้องใต้แสงจันทร์ต่อหน้ารูปปั้นกวนอู มันไม่ใช่เรื่องล้อเล่นเลยสักนิด

"ลู่เสี่ยวไค" เฟิงเจิ้งเค้นเสียงทีละคำ "แกอยากไปให้พ้นหน้าฉันขนาดนั้นเลยเหรอ"

ลู่เสี่ยวไคชะงักงัน ก่อนจะพึมพำ "ที่แท้พี่ก็รู้หมดแล้วสินะ..."

แสงสีความเจริญของเมืองใหญ่ชวนให้ตื่นตาตื่นใจ แต่พอลู่เสี่ยวไคอยู่นานวันเข้า กลับยิ่งรู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออกและเหนื่อยล้า หากจะบอกว่าเขาอิจฉาเฟิงเจิ้ง สู้บอกว่าเขาอิจฉาปนชื่นชมที่อีกฝ่ายปรับตัวได้ราวกับปลาได้น้ำและเติบโตขึ้นเรื่อย ๆ เสียยังจะดีกว่า

"พี่เฟิง" ลู่เสี่ยวไคก้มหน้ามองปลายเท้า ท่าทางที่เขาเคยชินเวลาทำตัวออดอ้อน "พี่ประสบความสำเร็จได้ ผมดีใจด้วยจริง ๆ นะ แต่คนเราน่ะ บางคนชอบความกว้างใหญ่ แต่บางคนก็ชอบความเรียบง่าย เรื่องแบบนี้มันฝืนกันไม่ได้หรอก"

"ชีวิตพรรค์นั้นมันมีอะไรให้ชอบวะ?!" เฟิงเจิ้งไม่เข้าใจเลยสักนิด "ตั้งแต่เล็กจนโต แกกับฉันโดนคนอื่นดูถูกเหยียดหยามมามากเท่าไหร่ จำตอนเจ็ดแปดขวบที่ต้องแอบไปขโมยมะเขือเทศในไร่กลางดึกเพื่อประทังความหิวไม่ได้แล้วหรือไง ลู่เสี่ยวไค ที่นั่นมันก็แค่ดินแดนกันดาร ปลูกอะไรดี ๆ ไม่ขึ้นหรอก! พวกเราอุตส่าห์ตะเกียกตะกายหนีออกมาได้ อนาคตสดใสรออยู่ตรงหน้าแท้ ๆ ทำไมแกถึง..."

"แต่ฉันชอบนี่!" ลู่เสี่ยวไคโพล่งขัดขึ้นมาพลางเงยหน้า ดวงตาสองข้างแดงก่ำไปหมด "ฉันชอบจริง ๆ นะพี่เฟิง ฉันเกิดที่นั่น โตที่นั่น เช้ามาก็ออกไปซื้อเต้าฮวยสักถ้วย ช่วยพวกคุณลุงซ่อมเครื่องใช้ไฟฟ้า เลี้ยงเป็ด เลี้ยงไก่ เลี้ยงปลา นั่งมองพระอาทิตย์ตกตอนเย็น ชีวิตธรรมดา ๆ ที่สงบสุขแบบนั้นน่ะ ฉันชอบมันนะพี่!"

"พี่เฟิง ฉันไม่เหมือนพี่หรอกนะ ฉันบินสูงขนาดนั้นไม่ไหวจริง ๆ"

ขอบตาของเฟิงเจิ้งเริ่มแดงขึ้นมาเหมือนกัน แต่เขากลับพูดอะไรไม่ออกสักคำ

นั่นสิ ถ้าไม่ชอบ ไม่เหมาะ ต่อให้ดีแค่ไหน สบายเพียงใด สุดท้ายก็เป็นได้แค่ภาระ

"พี่เฟิง ฉันไปแล้วนะ" ลู่เสี่ยวไคเตรียมข้าวของทุกอย่างไว้พร้อมแล้ว แม้แต่ห้องก็คืนไปเรียบร้อย "พี่ต้องไปได้ไกลกว่านี้แน่ ๆ ฉันขออวยพรให้จากใจจริง วันข้างหน้าถ้าพี่ประสบความสำเร็จแล้วอยากกลับไป ฉันจะรอพี่อยู่ที่บ้านหลังเก่านะ"

เฟิงเจิ้งหันหลังให้ เขารู้สึกได้ว่าสายใยเส้นสุดท้ายจากบ้านเกิดที่เคยผูกรั้งตัวเองไว้ ได้ขาดสะบั้นลงแล้วจริง ๆ

ลู่เสี่ยวไคก้าวเข้าไปหาแล้วสวมกอดเฟิงเจิ้งเป็นครั้งสุดท้าย "พี่ ดูแลตัวเองดี ๆ นะ"

ไม่รู้ว่าเวลาล่วงเลยไปนานแค่ไหน ท่ามกลางความเงียบสงัดในห้องทำงาน ผู้ช่วยเคาะประตูเบา ๆ ก่อนเปิดเข้ามา "ผู้จัดการเฟิงครับ ประธานหวงมาถึงแล้วครับ"

เฟิงเจิ้งหลับตาลงแล้วลืมตาขึ้นอีกครั้ง ความโศกเศร้าทั้งมวลมลายหายไป เหลือทิ้งไว้เพียงรอยยิ้มเปี่ยมความมั่นใจที่ไม่อาจมีใครโค่นล้มได้

เบื้องล่างตัวอาคาร ท่ามกลางการจราจรอันคับคั่ง ลู่เสี่ยวไคก้าวขึ้นรถเมล์ เขานั่งลงตรงที่นั่งริมหน้าต่าง แล้วทอดมองเมืองแห่งนี้เป็นครั้งสุดท้ายด้วยสายตาอันสงบนิ่งและปล่อยวาง

เมื่อก้าวเดินผิดทางก็ต้องชดใช้ เขาไม่รู้หรอกว่าบทเรียนครั้งนี้ราคาแพงเกินไปหรือไม่ แต่ลู่เสี่ยวไครู้ดีว่า ถึงเวลาที่เขาต้องกลับบ้านแล้ว

เขาเกิดมาแสนธรรมดา ออกมาเผชิญโลกกว้างจนสุดท้ายไม่เหลืออะไรติดตัวกลับไป ทว่าลู่เสี่ยวไคไม่คิดว่ามันน่าอับอาย ในเมื่อเขาได้ค้นพบตัวตนของตัวเอง และยังคงก้าวเดินต่อไปได้

เช่นนั้นแล้ว ก็ไม่มีสิ่งใดต้องหวาดกลัวอีกต่อไป

ลู่เสี่ยวไคผุดรอยยิ้มบาง

"คัต!"

"ดีมาก! ยอดเยี่ยมเลย!!" จ้าวเหวินซูยกขาข้างหนึ่งเหยียบเก้าอี้ไว้ เขากัดฟันพูดถึงการแสดงของทั้งสองคนในฉากนี้ ทว่าไม่ใช่เพราะกำลังโมโห ใช่แล้ว มันต้องได้อารมณ์แบบนี้สิ!

อารมณ์ของหลินฟู่ยังคงค้างอยู่ข้างใน เขามองดูเสิ่นเหลียนที่เดินอมยิ้มเข้ามาแต่ไกล ในใจพลันเกิดความรู้สึกอยากดึงอีกฝ่ายเข้ามากอดสักครั้ง

การเก็บรายละเอียดและถ่ายทอดอารมณ์ของเสิ่นเหลียนทำให้เขาถึงกับขนลุก ราวกับว่าชีวิตที่ผ่านมาของลู่เสี่ยวไค ตลอดจนการตกผลึกในสัจธรรมชีวิตเหล่านั้น เสิ่นเหลียนเคยได้สัมผัสและผ่านมาด้วยตัวเองจริง ๆ ทั้งหมด

"ผ่านไหมครับ" เสิ่นเหลียนเอ่ยถามผู้กำกับจ้าวอย่างกระหยิ่มใจ

จ้าวเหวินซูชี้หน้าเขา "แกนี่มันจริง ๆ เลย!"

คนเขียนบทซึ่งเป็นคนอ่อนไหวเอ่ยถามขึ้นมาว่า "เสิ่นเหลียน นายมีอะไรอยากบอกกับลู่เสี่ยวไคไหม"

กล้องตัวเล็กแพนจับภาพมาทันควัน เผื่อจะได้ฟุตเทจไว้ตัดใส่คลิปเบื้องหลัง

"ไม่มีครับ" เสิ่นเหลียนเกาหัวแกรกๆ "ถ่ายเสร็จก็คือจบไปแล้วครับ ที่เหลือเป็นเรื่องของคนดูแล้ว"

จะให้พูดอะไรได้ล่ะ เขาผ่านบทบาทมานับไม่ถ้วน ทั้งดีทั้งร้าย ทั้งตัวละครที่โชคดีและน่าเวทนา จนพูดไม่ออกไปตั้งนานแล้ว สำหรับเขา การ "แสดง" ต่างหากคือหัวใจสำคัญเพียงหนึ่งเดียว

"เอ่อ ผู้กำกับจ้าวครับ งั้นผมขอตัวก่อนนะ" เสิ่นเหลียนดูกระตือรือร้นอยากชิ่งเต็มแก่

จ้าวเหวินซูส่ายหัว "จะว่าแกไม่ทุ่มเท แกก็เล่นดีจนฉันอึ้ง แต่จะว่าทุ่มเท พอถึงเวลาเลิกงานทีไร แกก็รีบร้อนกว่าใครเพื่อนทุกที"

"ผมยังมีคิวถ่ายโฆษณาอีกตัวนี่ครับผู้กำกับจ้าว" เสิ่นเหลียนยิ้มแหย "ถ้าในอนาคตวงการบันเทิงจัดอันดับพวกบ้างานถวายชีวิตล่ะก็ ผมต้องติดหนึ่งในนั้นแน่ๆ จริงไหมล่ะครับ"

คนรอบข้างพากันหัวเราะครืน เสิ่นเหลียนเอ่ยลาทุกคน เอาเสื้อนอกผูกไว้ที่เอว ก่อนจะก้าวขึ้นรถตู้พี่เลี้ยงแล้วแล่นฉิวจากไปทันที