ตอนที่ 73 ทำบุญด้วยอะไรมาเนี่ย

ช่วงนี้เสิ่นเหลียนยุ่งจนหัวหมุน พอกลับถึงบ้านตอนดึกก็แค่จุ๊บฉู่อี้หลานพอเป็นพิธี หัวถึงหมอนปุ๊บก็หลับปุ๋ยไปทันที

ฉู่อี้หลานอดทนมาได้สี่วัน พอถึงวันที่ห้าตอนไปทำงาน ในที่สุดเขาก็ดักจับตัวซุนปิ่งเฮ่อได้เสียที

"ตอนที่ฉันสั่งให้นายไปคุยงาน เคยบอกให้จัดคิวแน่นติดกันแทบทั้งสัปดาห์แบบนี้หรือไง"

ซุนปิ่งเฮ่อ "นี่ไม่ใช่เรื่องปกติหรอกเหรอครับ"

ฉู่อี้หลาน "..." "ผู้ช่วยพิเศษซุน ชีวิตคนเราไม่ได้มีแค่งานหรอกนะ"

ซุนปิ่งเฮ่อยืดหลังตรงเผง "งั้นความหมายของการมีชีวิตอยู่คืออะไรล่ะครับ"

พูดจบก็หยิบปึกเอกสารที่กอดแนบอกออกมา ทั้งหมดเป็นโปรเจกต์ความร่วมมือที่เขาเพิ่งปิดดีลมาได้หมาดๆ ทว่าเจตนาของซุนปิ่งเฮ่อไม่ใช่การโอ้อวดเพื่อขอคำชม แต่ต้องการพิสูจน์ให้เห็นอย่างชัดเจนว่า นี่ต่างหากคือสิ่งที่คนปกติเขาทำกัน

ฉู่อี้หลาน "..."

ฉู่อี้หลานไม่พูดอะไรสักคำ ผลักประตูห้องทำงานแล้วเดินเข้าไปทันที

ซุนปิ่งเฮ่อหันไปมองหยางปินที่กำลังยืนหัวเราะเยาะอย่างไม่เข้าใจ "เป็นอะไรไปน่ะ ทำไมบอสพูดจาเหน็บแนมฉันพิกล"

"นี่ยังมีเรื่องที่นายไม่รู้อีกเหรอ"

"พูดมา!"

หยางปินกระซิบกระซาบ "โฆษณาพวกนั้นที่นายหาให้คุณเสิ่นน่ะ งานดีก็จริง แต่มันเยอะเกินไป ถ่ายทีก็ลากยาวทั้งวัน ตอนนี้บอสฉู่กำลังอินเลิฟกับคุณเสิ่นอยู่นะ นายทำแบบนี้ไม่ใช่ว่าไปขัดขวางทางรักเขาหรือไง"

ซุนปิ่งเฮ่อถึงกับพูดไม่ออก

ทางด้านเสิ่นเหลียน ไม่ต้องถ่ายทำกลางแจ้ง ในสตูดิโอเปิดแอร์เย็นฉ่ำ จึงนับว่าสบายพอตัว

ช่วงพักเบรก เจียงโย่วเอาของหวานมาให้ เสิ่นเหลียนก็กินจนหมดเกลี้ยง ไม่ใช่เพราะชอบ แต่เป็นเพราะเขาต้องเพิ่มน้ำหนักขึ้นอีกสักหน่อย

"พี่เสิ่น ใกล้จะเลิกกองแล้ว พวกเราตรงกลับบ้านเลยไหมคะ" เจียงโย่วเอ่ยถาม

"อืม" เสิ่นเหลียนพับหน้าจอมือถือเก็บ "มื้อเย็นเธอจัดการเองนะ"

"ไม่มีปัญหาค่ะ!" เจียงโย่วตั้งใจว่าจะกลับไปกินสุกี้หม้อไฟที่บ้านอยู่แล้ว

แต่พอทั้งสองก้าวพ้นประตูสตูดิโอ ก็มีคนเข้ามาขวางหน้าไว้

อีกฝ่ายมากันห้าคน ดูจากการแต่งกายแล้วเห็นได้ชัดว่าเป็นพวกบอดี้การ์ด

เสิ่นเหลียนขมวดคิ้ว ดึงเจียงโย่วไปหลบข้างหลัง น้ำเสียงห่างเหินเย็นชา "มีธุระอะไรหรือครับ"

"คุณเสิ่นอย่าเพิ่งเข้าใจผิดครับ" ชายวัยสี่สิบกว่าที่เป็นหัวหน้ากลุ่มดูสุขุมภูมิฐาน น้ำเสียงสุภาพนอบน้อมอย่างยิ่ง "กระผมแซ่เฮ่อ ชื่อพยางค์เดียวว่าหลิน หลินที่เขียนด้วยอักษรต้นไม้สองต้น วันนี้ตั้งใจมาหาคุณเสิ่นโดยเฉพาะ พอดีคุณผู้หญิงกับคุณหนูที่บ้านอยากพบคุณครับ"

พูดจบ เฮ่อหลินก็ยื่นรูปถ่ายใบหนึ่งให้เสิ่นเหลียน

เสิ่นเหลียนไม่ได้ยื่นมือไปรับ เพียงก้มมองรูปในมืออีกฝ่าย แล้วก็ต้องสูดหายใจเข้าลึก

นี่มันเด็กผู้หญิงตัวน้อยที่เขาเคยช่วยไว้ตอนเกือบเกิดน้ำท่วมที่เมืองลิ่นไม่ใช่หรือไง

เสิ่นเหลียนพอจะปะติดปะต่อเรื่องราวได้คร่าว ๆ แต่ก็ไม่ได้ปักใจเชื่อคำพูดของเฮ่อหลินไปเสียทั้งหมด "รอสักครู่นะครับ ผมขอโทรหาคนในครอบครัวก่อน"

"ได้เลยครับ"

คนที่เสิ่นเหลียนต้องบอกย่อมเป็นฉู่อี้หลาน เขาเล่าสถานการณ์คร่าว ๆ ให้อีกฝ่ายฟัง

"รอฉันไปถึงก่อน" ฉู่อี้หลานสั่งเสียงเข้ม "ระหว่างนี้ห้ามไปไหนเด็ดขาด"

เสิ่นเหลียนก็ทำตามนั้น

เฮ่อหลินไม่ได้เร่งรัดหรือกดดันอะไร เพียงยืนรออยู่ข้าง ๆ แถมระหว่างนั้นยังชงชาดำมาให้เสิ่นเหลียนแก้วหนึ่ง ท่วงท่าสง่างามคล่องแคล่วนั้นเล่นเอาพนักงานแถวนั้นมองกันตาค้าง

เสื้อโค้ตของนายแทบจะกลายเป็นชุดทักซิโดหางนกอยู่แล้วนะพี่ชาย เสิ่นเหลียนแอบค่อนขอดในใจ

ฉู่อี้หลานมาถึงภายในเวลาแค่สิบกว่านาที

พอเห็นเขา สีหน้าของเฮ่อหลินก็เคร่งขรึมขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

เมืองลิ่นกับฉวีตูอยู่ห่างกันไม่มาก ในการประชุมสุดยอดทางธุรกิจประจำปี เหล่ายักษ์ใหญ่ในวงการต่างเคยพบหน้าค่าตากันมาบ้าง ฉู่อี้หลานไม่รู้จักเฮ่อหลิน แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะจำเขาได้

"ประธานฉู่" เฮ่อหลินค้อมตัวลงเล็กน้อย

ไม่มีเหตุผลอะไรให้ต้องปฏิเสธ อีกทั้งท่าทีของเฮ่อหลินยังนอบน้อมและเปี่ยมด้วยความจริงใจ

รถแล่นไปตามทางจนกระทั่งมาจอดหน้าโรงแรมหรูแห่งหนึ่ง เมื่อขึ้นมาถึงชั้นบนสุด ประตูลิฟต์เพิ่งจะเปิดออก เสิ่นเหลียนยังไม่ทันได้มองสำรวจการตกแต่งตรงหน้า ขาก็ถูกใครบางคนโผเข้ามากอดไว้หมับ

เสิ่นเหลียนก้มลงมอง "โอ๊ะ?"

เป็นเด็กผู้หญิงคนนั้นจริง ๆ ด้วย

เสิ่นเหลียนย่อตัวลงอุ้มเด็กน้อยขึ้นมา "หนูยังจำพี่ได้ด้วยเหรอ"

เด็กหญิงตัวน้อยไม่พูดไม่จา เอาแต่พยักหน้าหงึกหงักไม่หยุด ก่อนจะยัดของชิ้นหนึ่งเข้าปากเสิ่นเหลียน เขาอมไว้ตามสัญชาตญาณ รสหวานแผ่ซ่านไปทั่ว... มันคือลูกอมรสนมนั่นเอง

"คุณเสิ่นคะ" สุ้มเสียงนุ่มนวลสุขุมของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น ก่อนจะแฝงแววประหลาดใจเล็กน้อย "ประธานฉู่?"

ฉู่อี้หลานจำได้ในทันที "ประธานซู"

ซูหย่าหนิง ในสมรภูมิธุรกิจอันดุเดือด เธอคือนายพลหญิงผู้มีสายตาเฉียบแหลมและไม่เคยปราชัย

ผิดกับวิธีการทำงานอันเด็ดขาดดุดัน รูปร่างหน้าตาและท่าทางของเธอกลับดูอ่อนโยนสุขุมอย่างสิ้นเชิง

ผู้ชายที่เคยดูถูกซูหย่าหนิงมีมากเท่าไร คนที่ต้องพ่ายแพ้ราบคาบด้วยน้ำมือเธอก็มีมากเท่านั้น ธุรกิจถูกฮุบ ศักดิ์ศรีถูกเหยียบย่ำจมดิน แทบไม่มีใครกลับมาผงาดได้อีกเลย

ฉู่อี้หลานจึงจดจำซูหย่าหนิงได้เป็นอย่างดี

ซูหย่าหนิงเองก็จำฉู่อี้หลานได้ตั้งแต่แรกเห็น ชายหนุ่มผู้ลึกลับยากหยั่งถึงราวน้ำหมึก ทว่ายามนี้กลับยืนอยู่ด้านหลังเสิ่นเหลียนในท่าทีปกป้อง

ซูหย่าหนิงเข้าใจความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่ได้ทันที

เธอไม่ได้แสดงพิรุธใด ๆ ออกมา เพียงเบี่ยงตัวหลีกทาง "เชิญข้างในค่ะ"

ชั้นดาดฟ้าครอบด้วยโดมกระจกทรงโค้งขนาดใหญ่ แสงสว่างส่องทั่วถึงแต่ไม่ร้อนแดด ตกกลางคืนหากใช้เป็นที่ชมจันทร์และมองฟ้ากว้างยามราตรีก็นับว่ามีรสนิยมไปอีกแบบ ต้นไม้เขียวชอุ่มรอบด้านเจริญงอกงาม กระทั่งยังมีผีเสื้องามบินร่อนไปมา

หลังจากจิบชาไปได้ครู่หนึ่ง ซูหย่าหนิงจึงค่อย ๆ เอ่ยปากเล่า

ในตอนนั้นเสิ่นเหลียนรีบร้อนจากไป พอซูหย่าหนิงตามหาลูกสาวจนพบ จึงรีบพาไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาลก่อนเป็นอันดับแรก จากนั้นค่อยจัดการกับพวกที่กล้าอาศัยจังหวะชุลมุนลงมือกับลูกของเธอ เรื่องราวไม่ได้ราบรื่นนัก จึงยืดเยื้อมาจนถึงตอนนี้

"เด็กคนนี้..." ซูหย่าหนิงลูบศีรษะลูกสาว ใบหน้าเปี่ยมด้วยความรัก ทว่าแววตากลับล้นปรี่ไปด้วยความโศกเศร้า "คิดว่าคุณเสิ่นกับประธานฉู่คงดูออกแล้ว เธอเป็นออทิสติก วันนั้นถ้าไม่ใช่เพราะคุณเสิ่น" ซูหย่าหนิงสูดหายใจเข้าลึก ไม่กล้าจินตนาการเลย "สิ่งเร้าจากภายนอกไม่มีผลดีต่อเด็กคนนี้เลยสักนิด วันนั้นฉันตามหาเธอจนแทบจะเป็นบ้า"

เสิ่นเหลียนปลอบโยน "เด็กไม่เป็นอะไรแล้ว ก็อย่าไปคิดถึงเรื่องพวกนั้นเลยครับ"

"ค่ะ ไม่เป็นอะไรแล้ว" ซูหย่าหนิงยิ้ม "ฉันไม่รู้เลยว่าจะขอบคุณคุณเสิ่นยังไงดี"

"ไม่ต้องหรอกครับ" เสิ่นเหลียนโบกมือ "ถือเป็นวาสนาก็แล้วกัน"

เรื่องนั้นไม่มีทางได้อยู่แล้ว

พอกินข้าวเสร็จไปมื้อหนึ่ง เสิ่นเหลียนถึงได้รู้ว่าเด็กหญิงตัวน้อยใช้นามสกุลตามแม่ ชื่อน้องจิ้นฮวน

ตอนจะแยกย้ายกัน ซูหย่าหนิงเอ่ยขออย่างเกรงอกเกรงใจว่าอยากได้ช่องทางติดต่อของเสิ่นเหลียน เพราะลูกสาวแสดงความชอบและยึดติดเขาอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็น ซึ่งความรู้สึกผูกพันแบบนี้พบได้ยากยิ่งสำหรับเด็กออทิสติก

"เรื่องเล็กน้อยครับ" เสิ่นเหลียนตอบตกลง

ซูหย่าหนิงคอยสังเกตสีหน้าของฉู่อี้หลานพลางเอ่ย "จะไม่รบกวนคุณเสิ่นจนเกินไปแน่นอนค่ะ ก่อนหน้านี้เห็นรายการวาไรตี้ที่คุณไปออกทางทีวี จิ้นฮวนดีใจใหญ่เลย"

ในที่สุดฉู่อี้หลานก็เอ่ยปาก "ไม่เป็นไร ประธานซูไม่ต้องระวังตัวขนาดนั้น"

ซูหย่าหนิงซาบซึ้งใจเป็นอย่างยิ่ง

ปรากฏว่าพอกลับถึงบ้านในคืนนั้น เสิ่นเหลียนก็ได้รับสายจากหูไข่หลาน

"เชี่ยเอ๊ย!!!" เสียงหูไข่หลานดังลั่นทะลุโทรศัพท์ "แกนี่มันดวงอะไรกันวะเสิ่นเหลียน!"

"พี่หู พี่ค่อย ๆ พูดครับ"

"'เทพสมุทรจุติ'! วาไรตี้ที่ดังที่สุดในตอนนี้ โทรมาเชิญแกโดยเฉพาะเลยนะเว้ย!" หูไข่หลานตื่นเต้นจนตัวสั่นพลางสงสัยเต็มหัว "เดี๋ยวนะ ระดับแกยังไม่ถึงขั้นนี่หว่า ทำไมเขาถึงข้ามขั้นมาเชิญแกวะ?"

เสิ่นเหลียน "..."

เสิ่นเหลียนหันไปมอง เห็นฉู่อี้หลานเอนพิงโซฟา เอามือกุมหน้าอย่างเหนื่อยล้า

เขาแค่อยากมีเวลาส่วนตัวสองต่อสอง มันยากขนาดนี้เลยเหรอ?

เสิ่นเหลียนตอบอึกอักว่าไม่รู้ แต่ในใจรู้ดีว่าคงเป็นงานที่ซูหย่าหนิงป้อนมาให้แน่

"เทพสมุทรจุติ" มีชิงกวาหวาไรตี้หนุนหลัง สำนักงานใหญ่อยู่ที่เมืองลิ่น

เสิ่นเหลียนไม่มีงานแล้วฉันหาให้เองไม่ได้หรือไง? ฉู่อี้หลานอยากจะต่อยลมระบายอารมณ์สักสองยก