ตอนที่ 74 ฟังเข้าหูบ้างไหมเนี่ย

"จ้าวสมุทรจุติ" คือรายการวาไรตี้ไลฟ์สตรีมที่ฮิตที่สุดในตอนนี้ เมื่อเทียบกับรายการอื่นที่ชอบสร้างกระแสด้วยการแกล้งแขกรับเชิญ แขวนประจาน หรือเปิดศึกปะทะกัน รายการนี้นับว่าละมุนละม่อมกว่ากันเยอะ

คอนเซ็ปต์หลักของรายการคือ "กินไปเที่ยวไป" บางครั้งก็ล้อมวงเปิดอกคุยกัน ภารกิจแต่ละด่านที่ให้ทำก็ถือว่าง่ายดายพอสมควร

เหตุผลที่รายการดังเปรี้ยง นอกจากบรรยากาศผ่อนคลายและการวางช่วงต่าง ๆ ได้น่าสนใจแล้ว ที่สำคัญคือแขกรับเชิญส่วนใหญ่ล้วนเป็นดาราแถวหน้า หนุ่มหล่อสาวสวยระดับไร้ที่ติ ต่อให้นายทุนอยากยัดพวกแถวสองแถวสามเข้ามาก็ยังทำไม่ได้ แถมยังมีสองเทปที่เชิญคนธรรมดาหน้าตาดีมาร่วมรายการ ซึ่งกระแสตอบรับก็ดีไม่น้อย

ผู้กำกับเบื้องหลังจับทางคนดูได้อยู่หมัด เพราะเมื่อเทียบกับสคริปต์ที่จงใจปั้นแต่งแล้ว คนดูชอบมุงประเด็นเด็ดที่พวกดาราเผลอหลุดปากตอนคุยเพลินมากกว่า

หลายครั้งที่ "จ้าวสมุทรจุติ" ติดเทรนด์ ล้วนเกิดจากดาราสองสามคนเม้าท์กันจนติดลมแล้วหลุดเรื่องชวนช็อกออกมา ทำเอาชาวเน็ตกลายเป็นหนูในไร่แตง วิ่งตามส่องเผือกจนหอบแฮก พากันบ่นว่ากินไม่หวาดไม่ไหว มีเรื่องให้เผือกเยอะจนตามไม่ทันจริง ๆ

วงการบันเทิงเปลี่ยนผันได้ในชั่วพริบตา ก่อนหน้านี้เสิ่นเหลียนเพิ่งโดนคนรุมด่าสาปส่ง ทว่าอย่างไรเขาก็เป็นแค่ดาราปลายแถว พอคลื่นลมสงบลง ทุกอย่างก็เงียบกริบ ตอนนี้แทบไม่มีใครสนใจเขาแล้ว

หูไข่หลานกระวนกระวายใจจนนอนไม่หลับอยู่สองวัน ในที่สุดก็ไปหาไต้ถงเพื่อสอบถามว่า จะปล่อยโปสเตอร์ลุคตัวละครของ "เงียบงันไร้วาจา" ออกมาก่อนกำหนดได้หรือไม่

การไม่มีใครสนใจไม่ใช่เรื่องแย่เสมอไป พอเคลียร์กระดานจนสะอาดแล้ว สิ่งที่ต้องทำต่อไปก็คือเติมกระแสเชิงบวกเข้าไป

ไต้ถงเองก็คิดแบบนี้อยู่พอดี จึงถือโอกาสนี้ผูกมิตรเอาน้ำใจกับหูไข่หลานไปหนึ่งยก

เสิ่นเหลียนได้ยินหลี่อี้เล่าว่า หูไข่หลานถึงขั้นเริ่มจุดธูปไหว้พระไหว้เจ้าในห้องทำงานแล้ว

พอพยายามสุดแรงคนเสร็จ ก็ต้องหันไปพึ่งสายมูต่อ

ทันทีที่โปสเตอร์ภาพลักษณ์ตัวละครของ "เงียบงันไร้วาจา" ถูกปล่อยออกมา ก็พุ่งทะยานติดเทรนด์อย่างรวดเร็ว แฟนคลับของหวงเจียช่านช่วยกันปั่นกระแสอย่างเต็มที่ บิลด์อารมณ์กันสุดฤทธิ์ แถมยังเข้าขากันได้ดีกับเหล่านักแสดงสมทบหญิงหน้าตาสะสวย

ผิดกับฝั่งนักแสดงชายที่แฝงกลิ่นอายเชือดเฉือนคลุมเครืออยู่เนือง ๆ

เว่ยฝานเฉินเพิ่งโดนแบนไปหมาด ๆ ไต้ถงไม่มีทางเลือก ได้แต่ด่าไปพลางดึงเพื่อนมาช่วยกู้สถานการณ์ไปพลาง ยังดีที่บทไม่ได้เยอะมาก การถ่ายซ่อมจึงไม่ยุ่งยากเท่าไรนัก

นับว่าไต้ถงมีชื่อเสียงและเส้นสายกว้างขวางในวงการ ไม่อย่างนั้นซีรีส์เรื่องนี้คงต้องพับเก็บไปกลางคันจริง ๆ

ถึงอย่างนั้น ทางออกที่ดีที่สุดก็ยังเป็นการรีบออนแอร์ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

เจิ้งเกอเป็นถึงพระเอก แฟนคลับย่อมยืดอกได้อย่างเต็มภาคภูมิ แต่แฟนคลับของเจิ้งเกอก็ไม่ไว้หน้าใครเหมือนกัน คุยกันไม่กี่ประโยค บ้านแฟนคลับตัวแม่ก็เปิดศึกฟาดกับแฟนคลับหวงเจียช่านเรื่องเดิม ๆ อย่างการแย่งลำดับชื่อบนโปสเตอร์ ส่วนคนนอกทั่วไปก็ได้แต่มุงดูความบันเทิงกันไป

แต่คราวนี้ สายตาของคนนอกกลับไปสะดุดเข้ากับเสิ่นเหลียนในภาพโปสเตอร์เก้าช่องอย่างจัง

ภาพนั้น ลี่ควานกำลังพาดดาบไว้บนบ่า สีหน้าเย็นเยียบชวนขนลุก ไอสังหารแผ่ซ่านปะทะหน้า ท่ามกลางฉากหลังสีดำเรียบง่าย

ตอนหูไข่หลานเห็นภาพนี้ครั้งแรกก็แอบสบถในใจ นี่มันจงใจแกล้งกันชัด ๆ! ทีของคนอื่นไม่เป็นป่าไผ่พลิ้วไหวก็หงส์เหินเวหา จัดเต็มความอลังการตระการตาสุดฤทธิ์ แต่พอถึงคิวเสิ่นเหลียนของเขา กลับเอาฉากหลังสีดำปื้นเดียวมาแปะส่ง ๆ ให้จบไปเนี่ยนะ?

แต่กระแสตอบรับกลับดีเกินคาด

[เชี่ย เสิ่นเหลียนใช้โฟโต้ช็อปแต่งสายตารึเปล่าเนี่ย? อินเนอร์ทางสายตาจะดีขนาดนี้เลยเหรอ?]

[อย่าว่าไป รูปนี้เสิ่นเหลียนหล่อจริง เอาไปตั้งเป็นภาพพักหน้าจอได้สบาย ๆ เลย]

[โชคดีที่เปลี่ยนตัวเว่ยฝานเฉิน รูปจากกองถ่ายที่แฟนคลับปล่อยออกมาก่อนหน้านี้ดูไม่ได้เลยสักนิด]

[คุณพี่เมนต์บน ปอยผมทรงเส้นก๋วยเตี๋ยวใช่ป่ะ? เคยเห็นผ่านตาอยู่เหมือนกัน บาดตาจริงอันนั้น]

แฟนคลับของเสิ่นเหลียนไม่ปริปากบ่นสักคำ แต่แอบซุ่มเติมมังกรดำลงบนฉากหลังสีดำอย่างเงียบ ๆ แล้วนำไปโพสต์ลงหน้าสแควร์ อัปเลเวลความเท่พุ่งกระฉูดขึ้นมาทันตา

พอบรรดาแฟนคลับของเจิ้งเกอตีกันเสร็จ หันกลับมามองอีกทีก็พบว่า สปอตไลต์ฝั่งนักแสดงชายถูกเสิ่นเหลียนกวาดไปคนเดียวจนเกลี้ยง

เรื่องนี้จะโทษเสิ่นเหลียนไม่ได้เลย เพราะตอนนี้เจ้าตัวกำลังนอนมุดอยู่ใต้ผ้าห่มเพื่อชดเชยเวลานอน เมื่อคืนก็โต้รุ่งมาอีกแล้ว...

ผลลัพธ์ของการที่ฉู่อี้หลานได้ลิ้มลองรสชาติเนื้อเข้าไปก็คือ เขาไม่ยอมกลับไปกินเจอีกเลย

แฟนคลับของเจิ้งเกอด่าสู้แฟนคลับของหวงเจียช่านไม่ได้ พอด่าแพ้ก็มีแต่คนแซะว่า "อุ๊ยตายแล้ว พวกเธอจะไปฟ้องท่านประธานอะไรนั่นให้มาออกหน้าแทนพี่ชายของพวกเธออีกหรือเปล่าล่ะ ศิลปินเก่งกาจแล้วแฟนคลับภูมิใจน่ะมีให้เห็นถมเถ แต่ประเภทที่ศิลปินแต่งงานได้ดี แล้วแฟนคลับรีบเสนอหน้าไปทำตัวเป็นคนรับใช้น่ะ หาดูยากจริง ๆ นะเนี่ย จะไปบอกให้ท่านประธานอะไรนั่นมาแบนพวกเราไหมล่ะ กลัวจังเล๊ย~~~"

ผลเสียจากการรีบเปิดตัวคนรักเร็วเกินไปของเจิ้งเกอเริ่มแผลงฤทธิ์ทีละน้อย

พูดให้ถึงที่สุดก็คือฝีมือไม่คู่ควรกับบทบาท โปสเตอร์ของเขายังคงแต่งภาพอย่างประณีต แต่เสน่ห์ความสง่างามของตัวละครเอกกลับถ่ายทอดออกมาได้ไม่กี่ส่วน ตรงกันข้าม รอยยิ้มจอมปลอมที่ปั้นแต่งบนใบหน้านั้นมีแต่จะชวนให้คนมองรู้สึกเลี่ยนสายตา

แฟนคลับของเจิ้งเกอดิ้นพล่าน แต่ไม่ว่าพวกนั้นจะเปิดศึกฟาดฟันอย่างไร แฟนคลับของเสิ่นเหลียนก็ยึดคติทำเป็นหูทวนลมไว้ก่อน

ที่สำคัญคือตัวเสิ่นเหลียนเองก็ไม่ได้ยินด้วย

ช่วงนี้เจ้าตัวเก็บตัวเงียบ ทำตัวราวกับตัดขาดจากโลกภายนอก ผลงานเด่น ๆ ที่พอจะเอาไปสู้รบตบมือกับใครได้ก็มีไม่มาก แฟนคลับจึงสามัคคีกันอย่างน่าประหลาด พร้อมใจกันแกล้งทำเป็นหูหนวกตาบอดไปเสีย

แฟนคลับของเจิ้งเกอด่าจนคอแห้งผากแต่กลับไม่มีใครสนใจ ยิ่งโมโหจนแทบอกแตกตาย จึงพากันไปถล่มเวยปั๋วทางการของ "เงียบงันไร้วาจา" จี้ถามว่าเอาสิทธิ์อะไรมาทำโปสเตอร์ให้เสิ่นเหลียนดูดีขนาดนั้น แต่กลับทำลวก ๆ แบบขอไปทีให้เจิ้งเกอบ้านพวกตน?

ทีมกราฟิกที่แต่งโปสเตอร์แทบจะกระอักเลือด โปสเตอร์ของเจิ้งเกอกับหวงเจียช่านน่ะพวกตนอดหลับอดนอนแก้อยู่ตั้งหลายคืน ส่วนของเสิ่นเหลียนแค่แปะพื้นหลังสีดำเข้าไปจริง ๆ

คราวนี้ดีล่ะ สู้ไม่ทำเสียยังจะดีกว่า

"เหอะ" หูไข่หลานนั่งกอดโทรศัพท์หัวเราะเยาะอยู่บนเก้าอี้ "โดนกระแสตีกลับเข้าให้แล้วล่ะสิ? ยุคไหนสมัยไหนกันแล้ว ยังคิดจะเหยียบเสิ่นเหลียนเพื่อปูทางให้ตัวเองอยู่อีกเหรอ"

เสิ่นเหลียนพลิกตัวบนเตียง ถีบผ้าห่มทิ้งแล้วนอนต่อ

ฉู่อี้หลานนั่งทำงานอยู่บนโซฟา พอได้ยินเสียงก็เงยหน้าขึ้นมอง แววตาฉายความเอ็นดูระคนจนใจ ก่อนจะลุกเดินมาดึงผ้าห่มขึ้นคลุมพุงให้เสิ่นเหลียน

ขาเรียวยาวทั้งสองข้างของชายหนุ่มโผล่พ้นชายผ้าห่มออกมา บนผิวมีรอยบีบเค้นปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจน

ฉู่อี้หลาน "..."

เสิ่นเหลียนผิวขาวบอบบาง แค่ออกแรงนิดเดียวก็ขึ้นรอย ฉู่อี้หลานมั่นใจว่าตอนนั้นตนไม่ได้รุนแรงอะไรเลย แต่ทำไมถึง...

ฉู่อี้หลานรู้สึกปวดใจขึ้นมา จึงยื่นมือไปลูบรอยเขียวช้ำนั้นเบา ๆ

ปรากฏว่าเสิ่นเหลียนที่หลับสนิทอยู่กลับเหมือนถูกกดสวิตช์ เขาสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันควัน ทั้งที่ผมเผ้ายุ่งเหยิงก็ยังเงยหน้ามองฉู่อี้หลานด้วยสายตาหวาดระแวง ทำเอาฉู่อี้หลานพลอยตกใจไปด้วย

ทั้งสองสบตากันครู่หนึ่ง เสิ่นเหลียนก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง "หัดเป็นคนบ้างเถอะ"

ฉู่อี้หลาน "..."

พอแน่ใจว่าฉู่อี้หลานไม่ได้คิดจะทำอะไรต่อ เสิ่นเหลียนก็เหมือนถูกปิดสวิตช์ ทิ้งตัวลงนอนหลับต่อในเสี้ยววินาที

กว่าเสิ่นเหลียนจะตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาได้ก็เป็นเวลาค่ำแล้ว ศึกในเวยปั๋วก็ซาลงไปเรียบร้อย

จะว่าไป เสิ่นเหลียนยิ่งนิ่งเงียบ ชาวเน็ตขาจรก็ยิ่งรู้สึกดีด้วย ส่วนแฟนคลับของเจิ้งเกอก็ยิ่งดูเหมือนพวกหมาจนตรอกที่ฟาดงวงฟาดงาไปทั่ว

โปสเตอร์เป็นสิ่งที่เห็นได้ชัดเจนด้วยตา สวยก็คือสวย ไม่สวยก็คือไม่สวย ส่วนเรื่องออร่านั้นยิ่งน่าอัศจรรย์เข้าไปใหญ่ ไม่ว่าอย่างไร เสิ่นเหลียนในตอนนี้ก็ดูเจริญหูเจริญตาเอามาก ๆ

"ทำไมไม่รอให้ฉันด่าสักสองสามคำก่อนค่อยไปนะ" เสิ่นเหลียนพึมพำ

เสิ่นเหลียนกินบะหมี่น้ำร้อน ๆ ฝีมือป้าเฟินกับเครื่องเคียงรสสดชื่นจนเกลี้ยงด้วยสภาพหมดอาลัยตายอยาก จากนั้นก็อุ้มฉู่จูมีเดินตรงไปที่โซฟา

ไม่ได้การ ตั้งแต่วันพรุ่งนี้ต้องตัดกิเลสงดเรื่องอย่างว่า ไม่อย่างนั้นขืนลากสังขารโรยราไปอัดรายการ "เทพสมุทรจุติ" พี่หูคงทุบเขาตายแน่

เสิ่นเหลียนเอาความคิดนี้ไปบอกฉู่อี้หลาน ทั้งยังกำชับด้วยสีหน้าจริงจังว่าต้องทำตามอย่างเคร่งครัด แต่ประธานฉู่กลับไม่ยอมรับ "เรื่องที่นายไม่อยากทำ ฉันเคยบังคับนายตั้งแต่เมื่อไหร่"

ขอบตาของเสิ่นเหลียนแทบจะร้อนผ่าว คิดในใจว่ากูร้องบอกไปตั้งกี่ครั้งว่า "ผมผิดไปแล้ว" "พอแล้ว ๆ" นายเคยฟังเข้าหูบ้างไหมล่ะ

ตั้งแต่ปิดกล้องเรื่อง "เพลิงผลาญ" จนถึงตอนนี้ เพิ่งได้พักรวมแค่ห้าวัน เขายังไม่มีช่วงเวลาให้ได้หายใจหายคอเป็นเรื่องเป็นราวเลยสักนิด

"แล้วคราวหน้ายังจะเอาอีกไหม" ฉู่อี้หลานกอดอก เลิกคิ้วถาม

เสิ่นเหลียนนึกถึงเอวสอบทรงพลังคู่นั้นพลางเม้มปาก ความคิดไม่กลัวตายผุดขึ้นมาอีกระลอก "เอา"

ฉู่อี้หลานเงยหน้าหัวเราะลั่น