บทที่ 100 ความคิดเล็กๆ ของผู้จัดการเรือนรับรอง

เดินออกจากห้างสรรพสินค้า จางเสี่ยวหลงสาบานกับตัวเอง ฉันต้องหาเงินให้ได้เยอะๆ ต้องหาคูปองต่างๆ มาให้ได้มากๆ คราวหน้ามาห้างสรรพสินค้าหรือสหกรณ์ จะกวาดให้เรียบ ช่วงที่ผ่านมาเก็บเงินได้พันห้าร้อยกว่าหยวน นึกว่าเยอะแล้ว จางเสี่ยวหลงแอบกระหยิ่มยิ้มย่อง หลงระเริงอยู่พักหนึ่ง พอมาเดินห้างสรรพสินค้าและสหกรณ์ใหญ่ประจำอำเภอ ถึงได้รู้ซึ้งว่าข้าวของแพงแค่ไหน และตระหนักได้ว่าความลำพองใจก่อนหน้านี้ช่างไร้สาระสิ้นดี เจ็บแล้วต้องจำ หาเงินเพิ่มดีกว่า!

จางเสี่ยวหลงหาตรอกลับตาคน แวบเข้ามิติเจดีย์ "นานๆ มาที เขาอุตส่าห์เลี้ยงข้าว ก็ต้องมีของฝากติดไม้ติดมือบ้าง"

"จะให้ของฝากทั้งที ต้องให้มีน้ำหนัก มีราคา ถึงจะซื้อใจคนได้!"

"ตอนนี้ในเมืองขาดแคลนเนื้อหมูที่สุด งั้นเอาเนื้อหมูป่าไปแบ่งกัน!"

"แล้วก็ให้ปลาคนละตัวสองตัวด้วยดีกว่า!" ตัดสินใจแล้ว เขาแบ่งเนื้อหมูป่าออกมาประมาณสามสิบชั่ง ใส่กระสอบงูเหลือมไว้ แล้วตักปลาจากสระน้ำทิพย์ชั้นที่หนึ่งมาอีก 12 ตัว ใส่กระสอบอีกใบ มัดปากกระสอบสองใบเข้าด้วยกัน พาดไว้ท้ายรถจักรยานรุ่น 28 ปลา 12 ตัว น้ำหนักรวมๆ ก็ราวยี่สิบสามสิบชั่ง สองข้างสมดุลกันพอดี ส่องดูข้างนอกมิติชั้นสอง พอเห็นว่าปลอดคน ก็พาจักรยานออกมาจากมิติ

"เสี่ยวหลง นายไปไหนมา? พวกเราสามคนเดินหาจนทั่วห้าง ทั่วสหกรณ์ก็ไม่เจอ!" หลิวจวิ้นจง กัวหมิง และหลี่โหย่วเหลียง ที่รอกันอย่างกระวนกระวาย รีบเดินเข้ามาหา "เมื่อกี้ลืมบอกไปครับ ผมไปเอารถจักรยานที่จอดทิ้งไว้น่ะครับ!" จางเสี่ยวหลงเบรกจักรยาน ตั้งขาตั้ง แล้วจับมือทักทายทั้งสามคน "อย่าคุยตรงนี้เลย ไปเรือนรับรองสถานีตำรวจดีกว่า นั่งดื่มไปคุยไป!"

"พี่หลิว คืนนี้ไม่ต้องเข้าเวรเหรอครับ?"

"ก็เพราะนายมาถูกจังหวะไง! พวกเราเข้าเวรดึกติดต่อกันมาหกคืนแล้ว เพิ่งได้หยุดพักวันนี้นี่แหละ!"

"งั้นผมขอโทรศัพท์กลับบ้านหน่อยได้ไหมครับ บอกทางบ้านว่าคืนนี้อาจจะไม่กลับ!"

"พี่โทรบอกหัวหน้าหมู่บ้านนายแล้ว! ฝากบอกพ่อแม่นายว่าพรุ่งนี้ค่อยกลับ" หลิวจวิ้นจงเข็นจักรยานให้จางเสี่ยวหลงด้วยตัวเอง "เรือนรับรองอยู่ไม่ไกล เดินสิบนาทีก็ถึง"

ปฏิเสธน้ำใจไม่ได้ จางเสี่ยวหลงสัมผัสได้ถึงความมีน้ำใจของคนยุคนี้ เทียบกับชาติก่อน เพื่อนบ้านอยู่ติดกันเป็นสิบปีแทบไม่รู้จักชื่อ ญาติพี่น้องยังไม่ค่อยไปมาหาสู่ จางเสี่ยวหลงชอบแบบนี้มากกว่า ผู้คนให้ความสำคัญกับมิตรภาพ ทำให้เขารู้สึกอบอุ่นหัวใจ

ที่เรือนรับรองสถานีตำรวจ หลิวจวิ้นจงจองห้องพักให้จางเสี่ยวหลงไว้แล้ว กินข้าวเย็นเสร็จ ก็พักที่นี่ได้เลย จอดจักรยานเรียบร้อย จางเสี่ยวหลงหิ้วกระสอบเดินตามทั้งสามคนเข้าห้องส่วนตัว "ผู้กองหลิว มากันแล้วเหรอครับ!" หลี่ฟู่กุ้ย ผู้จัดการเรือนรับรอง ยิ้มต้อนรับขับสู้ "ฟู่กุ้ย นี่จางเสี่ยวหลง เพื่อนร่วมงานใหม่ของเรา! วันนี้มีเมนูเนื้อบ้างไหม?" หลิวจวิ้นจงแนะนำเสร็จ ก็ถามอย่างมีความหวัง หลี่ฟู่กุ้ยถอนหายใจยาว "พูดตามตรงนะผู้กอง ผมแทบจะไปนอนเฝ้าหน้าโรงงานแปรรูปเนื้อสัตว์อยู่แล้ว! แต่ทางโรงงานเขาไม่มีเนื้อส่งออกมาเลย! จะให้ผมไปหาเนื้อมาจากไหน?" หลิวจวิ้นจงเข้าใจดี "ทางคณะกรรมการพรรคอำเภอก็ไม่มีเนื้อกินมาหลายวันแล้ว จะโทษคุณก็ไม่ได้! งั้นเอาแบบง่ายๆ จัดกับข้าวมาสักชุดแล้วกัน!"

"ได้ครับ นั่งรอก่อนนะ! เดี๋ยวกับข้าวมาเสิร์ฟ"

"น้องเสี่ยวหลง พี่ขอโทษจริงๆ นะ อุตส่าห์มาไกล แม้แต่เนื้อสักชิ้นก็ไม่ได้กิน!"

กินมังสวิรัติสองมื้อติด จางเสี่ยวหลงเริ่มจะไม่ไหว ช่วงใบไม้ผลิเป็นวัยกำลังโต จะสูงถึง 180 ได้ไหม ก็อยู่ที่สารอาหารจะถึงหรือเปล่า ไม่มีเนื้อกินจะไปรอดได้ยังไง? จางเสี่ยวหลงตบแขนหลิวจวิ้นจง ส่ายหน้าบอกไม่เป็นไร แล้วเรียกผู้จัดการเรือนรับรองไว้ "ผู้จัดการหลี่รอเดี๋ยวนะครับ ผมมีเนื้อหมูป่าติดมาด้วย รบกวนช่วยทำเมนูเนื้อให้พวกเราสักหน่อยครับ" สิ้นเสียง ทุกคนหันขวับมามองเขาเป็นตาเดียว พอเห็นเขาล้วงเนื้อหมูป่าติดซี่โครงสองชิ้นออกมาจากกระสอบ แววตาของพวกเขาก็ลุกวาวเป็นสีเขียว ราวกับหมาป่าหิวโซ อาจจะดูเวอร์ไปหน่อย แต่สำหรับคนที่ไม่ได้กินเนื้อมาเกือบเดือน สีหน้าแบบนี้ถือว่าปกติ "โอ้โฮ~ ไปเอาเนื้อหมูป่ามาจากไหนเนี่ย?"

"ได้ยินว่าตลาดมืดมีเนื้อหมูป่าหลุดมาบ้าง แต่นานๆ ที แถมราคาแพงหูฉี่"

"ใช่ ได้ข่าวว่าขายกันชั่งละ 4 หยวนแน่ะ"

"เอาล่ะเฒ่าหลี่ เลิกจ้องได้แล้ว รีบเอาไปทำกับข้าวซะ! จัดมาหลายๆ เมนูหน่อยนะ"

"ผู้กองวางใจได้เลย! เนื้อสดขนาดนี้ รับรองทำออกมาอร่อยเหาะ ถูกปากแน่นอน" ผู้จัดการหลี่หิ้วเนื้อไปเตรียมทำอาหาร

ทั้งสี่คนเข้ามานั่งในห้องส่วนตัว "เสี่ยวหลง ร้ายนะเนี่ย! ล่าหมูป่าได้อีกแล้วเหรอ?"

"ผมกะว่าจะเอามาแลกธัญพืชกลับไปกินที่บ้านน่ะครับ แต่ไหนๆ ก็เจอพวกพี่แล้ว ก็แบ่งกันไปเลยแล้วกัน!" จางเสี่ยวหลงเลี่ยงที่จะตอบตรงๆ หยิบเนื้อหมูป่าที่เหลือในกระสอบออกมา "เนื้อก้อนนี้หนักประมาณสามสิบชั่ง แบ่งกันสามคนนะครับ! อาจจะน้อยไปหน่อย ได้คนละสิบชั่ง! ไว้ล่าได้อีก เดี๋ยวผมเอามาส่งให้ใหม่"

"สิบชั่ง! เยอะแล้ว~ พวกเราไม่ได้ลงแรง จะรับไว้ได้ไง ไม่ดีมั้ง!"

"ไม่เอาเหรอครับ? งั้นผมเอากลับนะ!" จางเสี่ยวหลงทำท่าจะเก็บเนื้อใส่กระสอบ หลิวจวิ้นจงมือไว คว้าหมับเข้าที่ก้อนเนื้อ "เฮ้ย~ ของให้แล้วห้ามเอาคืนสิ!" กัวหมิงถอดเสื้อคลุมแขวนพนักเก้าอี้ "ตอนนี้ถือเนื้อกลับบ้าน เท่กว่าถือเงินเดือนกลับบ้านอีกนะเว้ย"

"แน่นอนสิ! เดี๋ยวนี้มีเงินก็ซื้อเนื้อไม่ได้! นอกจากจะไปตลาดมืด!" หลี่โหย่วเหลียงพูดจบก็รีบวิ่งไปยืมมีดในครัว จางเสี่ยวหลงถามลอยๆ "ในตัวอำเภอก็มีตลาดมืดด้วยเหรอครับ?"

"จะไม่มีได้ไง? เรื่องสมยอมกันทั้งสองฝ่าย ห้ามยังไงก็ไม่อยู่หรอก!" หลิวจวิ้นจงพูดพลางหยิบซองบุหรี่ออกมา เขารู้ว่าจางเสี่ยวหลงไม่สูบ เลยยื่นให้กัวหมิงมวนเดียว "แล้วไม่มีใครจัดการเหรอครับ?" จางเสี่ยวหลงถามสิ่งที่สงสัยมาตลอด กัวหมิงจุดไม้ขีด จุดให้หลิวจวิ้นจงก่อน แล้วค่อยจุดของตัวเอง สูดควันเข้าปอดลึกๆ แล้วพูดว่า "จะไปจัดการยังไงไหว!"

"เมื่อก่อนก็เคยปราบปรามหนักๆ หลายรอบ แต่ก็ได้ผลน้อยนิด!"

"จริงๆ พวกเขาก็ทำมาหากินเลี้ยงปากท้อง ถ้าไม่ก่อเรื่องวุ่นวาย ปกติก็ไม่มีใครไปยุ่งหรอก"

"ยกเว้นแต่จะมีคำสั่งพิเศษจากเบื้องบน แต่ก็นานๆ ที" จางเสี่ยวหลงพยักหน้าอย่างเข้าใจ ไม่ได้ถามต่อ

กลิ่นเนื้อหอมฉุยลอยมาเตะจมูก "เนื้อหมูป่านี่หอมจริงๆ! คุณภาพเนื้อสุดยอด" ผู้จัดการหลี่ยกชามใบใหญ่ใส่หมูพะโล้วุ้นเส้นมาวางบนโต๊ะ วางเสร็จก็ยังไม่ไป ยืนมองจางเสี่ยวหลงตาละห้อย ในใจกำลังคิดแผน: จะทำยังไงถึงจะตีสนิทกับสหายตัวน้อยคนนี้ได้นะ? ถ้าสนิทกัน ก็คงขอซื้อเนื้อจากเขาได้บ้างสิ?