บทที่ 99 เดินห้างสรรพสินค้า โดนราคาข้าวของทำร้ายจิตใจ

โอ้โฮ~ นี่ฉันโดนดูถูกอีกแล้วเหรอ? จางเสี่ยวหลงพูดไม่ออก หน้าตาฉันดูบ้านนอกขนาดนั้นเลยเหรอ? บ้านนอกแล้วไง? ข้าวที่พวกเธอกิน เสื้อผ้าที่พวกเธอใส่ ก็มาจากคนบ้านนอกปลูกทั้งนั้น! หรือพวกเธอเกิดมาจากก้อนหินเหมือนหงอคง? ชุดที่จางเสี่ยวหลงใส่มาวันนี้ ก็ถือว่าใหม่ใช้ได้ ปกติไม่ค่อยกล้าใส่ด้วยซ้ำ เข้าเมืองวันแรก ก็โดนพนักงานขายมองขาดซะแล้ว ต้องยอมรับเลยว่า สายตาพนักงานพวกนี้เฉียบขาดจริงๆ คนละอาชีพก็เหมือนคนละโลก แต่ละอาชีพย่อมมีเซียน ฉันว่าเธอนี่แหละ เซียนของวงการนี้

พูดอธิบายไปก็เปล่าประโยชน์ งานนี้ต้องของขึ้นแล้วล่ะ! แค่เรื่องมารยาท คงไม่ถึงกับต้องลงไม้ลงมือ แต่การสั่งสอนพนักงานขายหญิงพวกนี้ เพื่อแก้แค้นแทนคนบ้านนอกที่เคยโดนดูถูก ก็ถือเป็นเรื่องสมควรทำ จางเสี่ยวหลงควักปึกธนบัตรสิบหยวนใบใหญ่ออกมา พร้อมกับปึกคูปองอาหาร แล้วฟาดลงบนเคาน์เตอร์ดังปัง ฮิๆ~ อย่าโทษว่าฉันใช้เงินฟาดหัว หรือจงใจกลั่นแกล้งเธอนะ จางเสี่ยวหลงจ้องหน้าพนักงานขาย แล้วประกาศก้อง "เค้กไข่พวกนี้ ผมเหมาหมด!"

"พ่อหนุ่ม นี่เอาจริงเหรอ? ร้านเรามีเค้กไข่ตั้งยี่สิบกว่าชั่งเชียวนะ เธอมีเงินพอซื้อเหรอ?" พนักงานขายทำท่าสั่งสอนเหมือนผู้ใหญ่สอนเด็ก "ทำไมเตือนแล้วไม่ฟังนะ? จริงๆ เลย..." พูดถึงตรงนี้ เธอก็เงยหน้าที่เชิดสูงขึ้นมามอง เห็นปึกธนบัตรใบใหญ่บนเคาน์เตอร์ กะด้วยสายตาอย่างน้อยก็เป็นพันหยวน แถมยังมีคูปองอาหารปึกหนาเตอะวางอยู่ข้างๆ เธออ้าปากค้างกว้างจนยัดไข่ไก่เข้าไปได้ "เอ่อ... เธอมีเงินเยอะขนาดนี้จริงๆ ด้วย~" ใบหน้าที่เย่อหยิ่งของพนักงานสาวร้อนผ่าว วางเสื้อไหมพรมที่ถักค้างไว้ลง เดินคอตกไปที่ตู้ขายเค้กไข่ บ้านเธออยู่ในตัวอำเภอก็จริง แต่เงินเก็บทั้งหมดยังมีแค่ร้อยกว่าหยวน เทียบกับหนุ่มน้อยตรงหน้าแล้ว น่าอายจริงๆ

"เค้กไข่เยอะขนาดนี้ จะเหมาหมดจริงๆ เหรอ?"

"หน้าตาผมเหมือนล้อเล่นเหรอครับ?"

"ผมมีเงินแล้วจะทำไม? คุณมีปัญญาหาได้เท่านี้ไหมล่ะ?"

"คนบ้านนอกอย่างผมยังมีเงินเยอะกว่าคุณ คุณไม่พอใจใช่ไหม? อิจฉาใช่ไหม?"

"จะบอกให้นะ วันนี้ต่อให้ไม่พอใจ คุณก็ต้องทน!"

"ถ้าคุณยังทำตัวดูถูกคนบ้านนอกแบบเมื่อกี้อีก ผมจะไปฟ้องหัวหน้าคุณ!"

"ถ้าหัวหน้าคุณจัดการไม่ได้ ผมก็จะไปฟ้องสำนักงานพาณิชย์!"

"ถ้าสำนักงานพาณิชย์ยังเอาไม่อยู่ ผมก็จะไปฟ้องเลขาธิการพรรคประจำอำเภอ ต้องมีสักคนที่จัดการคุณได้แหละน่า"

จางเสี่ยวหลงหงุดหงิดมาก ถ้าไม่ใช่เพราะมีร้านนี้ร้านเดียวที่ขายเค้กไข่ เขาคงเดินหนีไปนานแล้ว ตอนนี้ราคาอาหารแพงขึ้น แต่อาหารเสริมอย่างเค้กไข่ยังราคาเดิม คูปองอาหารที่มีอยู่ก็ไม่รู้จะไปใช้อะไร สู้เอามาซื้อเค้กไข่ตุนไว้ดีกว่า ถึงได้ตัดสินใจเหมาหมดแบบนี้ คำพูดตอบโต้ของจางเสี่ยวหลงแต่ละคำ มีเหตุผลรองรับ เดี๋ยวอ้างหัวหน้า เดี๋ยวอ้างสำนักงานพาณิชย์ สุดท้ายลามไปถึงเลขาฯ พรรคประจำอำเภอ ฟังดูแล้วไม่ใช่คนที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย พนักงานขายสาวอ้าปากพะงาบๆ สุดท้ายก็ไม่กล้าพูดจาไม่ดีออกมาอีก เธอชั่งน้ำหนักเค้กไข่ในตู้ทั้งหมด "ทั้งหมด 26 ชั่ง 7 ตำลึง รบกวนไปจ่ายเงินที่ช่องโน้นค่ะ"

จางเสี่ยวหลงเห็นท่าทีอ่อนลง ก็ยิ่งได้ใจ "ช่วยแยกใส่ถุงให้หน่อยนะ ถุงละหนึ่งชั่ง ใส่ถุงกระดาษสีน้ำตาล ผมจะเอาไปเป็นของฝาก!" เจอแบบนี้เข้าไป ต้องให้ลำบากซะบ้าง "ได้ค่ะสหาย รบกวนรอสักครู่ เดี๋ยวฉันจัดการให้ตามที่บอกเดี๋ยวนี้ค่ะ!" พนักงานสาวกลัวจริงๆ ท่าทีเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ จางเสี่ยวหลงแค่นเสียงฮึ แล้วเดินไปจ่ายคูปองอาหาร 26 ชั่ง 7 ตำลึง กับเงิน 32 หยวน 4 เฟิน ที่เคาน์เตอร์พนักงานชายที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ รับใบเสร็จแล้ว เขาก็ต้องรออีกสี่สิบกว่านาที กว่าพนักงานสาวจะชั่งและแพ็คเค้กไข่ทั้งหมดเสร็จ ขั้นตอนยุ่งยากมาก ต้องชั่งทีละชั่ง แล้วใส่ถุง พนักงานสาวไม่กล้าทำหน้าบึ้งใส่จางเสี่ยวหลงอีก แต่ดูจากท่าทางก็รู้ว่าคับแค้นใจ แต่ไม่กล้าระบายออก

จางเสี่ยวหลงรู้สึกสะใจ ที่นี่คือตัวอำเภอ ไม่ใช่สหกรณ์ในตำบลบ้านนอก ที่นั่นห่างไกลความเจริญ ไม่มีใครคุม แต่ในตัวอำเภอมีหน่วยงานกำกับดูแลอยู่ ฉันไม่พอใจแล้วจะให้ทนเหรอ? ถ้ายังทำตัวเหมือนเดิม ฉันก็จะร้องเรียน จะทำไม? ถุงกระดาษยี่สิบกว่าถุง จางเสี่ยวหลงหิ้วข้างละเจ็ดแปดถุง ที่เหลือก็กอดไว้ เดินออกจากร้านขายอาหาร ไม่นาน พอถึงตรอกลับตาคน จางเสี่ยวหลงก็เก็บเค้กไข่เข้ามิติชั้นสาม

อำเภออันผิงไม่ใหญ่นัก ร้านค้าและสหกรณ์รวมตัวกันอยู่จุดเดียว สหกรณ์ในตัวอำเภอใหญ่โตกว่าที่ตำบลราวฟ้ากับเหว ตรงข้ามสหกรณ์ คือห้างสรรพสินค้าชื่อดังของอำเภอ ตัวอักษรสีแดงสี่ตัว 'ห้างสรรพสินค้า' เด่นเป็นสง่า จางเสี่ยวหลงลังเล จะไปสหกรณ์ดี? หรือจะไปห้างสรรพสินค้าดี? หรือจะไปเดินเล่นทั้งสองที่เลย? กลัวแต่เวลาจะไม่ทัน! ทำไงดี?

"นายคือ... จางเสี่ยวหลง?"

"เอ่อ คุณคือ..." กำลังคิดเพลินๆ ก็มีคนเรียกชื่อจากข้างหลัง "อะไรกัน? พอไม่ใส่ชุดตำรวจก็จำกันไม่ได้แล้วเหรอ? เราเป็นเพื่อนร่วมงานสถานีเดียวกันนะ!"

"อ๋อ... นึกออกแล้ว! คุณคือหมวดกัวหมิง ที่เคยไปพักที่กองอำนวยการหมู่บ้านเราช่วงหนึ่ง!" ทั้งสองจับมือทักทายกันอย่างอบอุ่น "วันนี้เข้าเมืองมาทำอะไร? มาซื้อของที่สหกรณ์เหรอ?"

"ผมมาส่งพี่สาวรายงานตัวที่โรงงานเหล็กกล้าครับ เลยแวะมาดูเผื่อมีอะไรน่าซื้อ"

"งั้นนายเดินเล่นไปก่อนนะ เดี๋ยวฉันไปหาโทรศัพท์สาธารณะโทรหาผู้กองหลิวก่อน! เดี๋ยวมาเจอกันตรงนี้!"

"พี่กัว ผมเดินแป๊บเดียวก็จะกลับแล้ว ไว้เจอกันคราวหน้าดีกว่าไหมครับ?"

"นานๆ ทีเข้าเมืองมาทั้งที ยังไงก็ต้องเลี้ยงข้าวสักมื้อ! เอาล่ะ เดี๋ยวฉันไปโทรศัพท์แป๊บ!" พูดจบกัวหมิงก็รีบเดินจากไป ไม่เปิดโอกาสให้จางเสี่ยวหลงปฏิเสธ

จางเสี่ยวหลงเกาหัว ยิ้มแหยๆ "คนรักคนหลงเยอะเกินไปก็ลำบากแฮะ! ไปไหนก็เจอแต่คนรู้จัก! แถมยังจะเลี้ยงข้าวกันทุกคนอีก!" เขาส่ายหน้า เดินเข้าสหกรณ์ สหกรณ์ประจำอำเภอกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา เต็มไปด้วยเคาน์เตอร์ขายของ สินค้าวางเรียงรายละลานตาไปหมด เดินผ่านเคาน์เตอร์เครื่องใช้ไฟฟ้าเป็นด่านแรก มีวิทยุวางโชว์อยู่หลายรุ่น แต่ละรุ่นมีหลายสี แต่ไม่มีสีฉูดฉาด ส่วนใหญ่เน้นโทนดำเทา เหลือบมองราคาวิทยุแล้ว จางเสี่ยวหลงแอบสูดปาก วิทยุทรานซิสเตอร์ยี่ห้อหมีแพนด้า เครื่องละ 188 หยวน จางเสี่ยวหลงมีเงินพอซื้อ แต่เสียดายไม่มีคูปองวิทยุ ได้แต่ดูตาละห้อย เดินต่อมาอีกสิบกว่าเมตร จักรยานยี่ห้อต้ากัง (คานคู่) รุ่น 28 ใหม่เอี่ยม จอดเรียงรายเป็นระเบียบ จางเสี่ยวหลงอยากได้สักคัน แต่ก็ติดปัญหาเดิม คูปองจักรยาน ช่างเถอะ หมดอารมณ์เดินต่อ หันหลังเดินไปห้างสรรพสินค้าแทน

เข้ามาในห้างสรรพสินค้า บรรยากาศก็เปลี่ยนไปอีกแบบ สินค้าที่นี่ไม่ค่อยซ้ำกับสหกรณ์ ส่วนใหญ่เป็นเสื้อผ้าสำเร็จรูป ของใช้ในบ้าน เครื่องสำอางอย่างครีมเกล็ดหิมะ "เสื้อตัวนี้ขายยังไงครับ?" จางเสี่ยวหลงสะดุดตากับเสื้อตัวหนึ่งที่แขวนอยู่หลังเคาน์เตอร์ "สวัสดีค่ะ นี่เป็นเสื้อโค้ทหนังหมา ราคา 220 หยวนค่ะ! แล้วก็ต้องใช้คูปองเสื้อโค้ทหนังหมาด้วยนะคะ" พนักงานห้างสรรพสินค้าแนะนำอย่างสุภาพและใจเย็น เชี่ย 220 หยวน พอรับได้ แต่คูปองเสื้อโค้ทหนังหมาหน้าตาเป็นยังไง เกิดมายังไม่เคยเห็น แล้วจะซื้อยังไงล่ะทีนี้? "ขอโทษนะครับ คูปองเสื้อโค้ทหนังหมา..." เขาอายที่จะพูดว่าไม่มี มันน่าขายหน้าเกินไป "ไม่เป็นไรค่ะ! ปกติหน่วยงานจะแจกคูปองแบบนี้ให้!" พนักงานตอบอย่างสุภาพ ไม่ได้พูดจาดูถูกเหมือนพนักงานร้านขายอาหาร จางเสี่ยวหลงยิ้มขอโทษ แล้วก็หมดอารมณ์จะเดินต่อ