บทที่ 98 จัดการเรื่องงานเรียบร้อย

โจวซูอิงดึงเพื่อนร่วมงานอีกคนที่ยืนอยู่ข้างหลังออกมา "น้าขอแนะนำให้รู้จัก นี่คือหวังกุ้ยฟาง แคชเชียร์แผนกการเงินของเรา น้าให้เขาเป็นพี่เลี้ยงสอนงานลิ่วเฟิ่งนะ!"

"พี่หก รีบสวัสดีอาจารย์สิครับ!" จางเสี่ยวหลงยิ้มพลางดันหลังจางลิ่วเฟิ่งออกไปข้างหน้า จางลิ่วเฟิ่งเขินอาย หน้าแดงระเรื่อ "สวัสดีค่ะอาจารย์!" หวังกุ้ยฟางจับมือเธอ ยิ้มหวาน "ลิ่วเฟิ่ง ต่อไปเราเป็นศิษย์อาจารย์กันนะ พี่จะตั้งใจสอน เธอเองก็ต้องตั้งใจเรียน งานในแผนกการเงินของเราไม่ได้ยากอะไร แป๊บเดียวก็เป็นงานแล้ว"

พูดคุยข้อควรระวังกันอีกนิดหน่อย หวังกุ้ยฟางก็พาจางลิ่วเฟิ่งไปดูหอพัก ผู้จัดการหูบอกว่าเตรียมอาหารกลางวันไว้ที่โรงอาหารแล้ว จางเสี่ยวหลงปฏิเสธไม่ลง เลยต้องตามน้ำไปที่โรงอาหารโรงงานเหล็กกล้า ตลอดทางมีคนงานทักทายผู้จัดการหูไม่ขาดสาย ผู้จัดการหูตอบรับพร้อมกับแนะนำสองพี่น้องตระกูลจางไปด้วย ผลคือ ความกระตือรือร้นของคนงานระเบิดออกมาทันที

"หา? ที่แท้เขาก็คือจางเสี่ยวหลงที่ช่วยทวงเงินเดือนพวกเราคืนมา!"

"สวัสดีครับจางเสี่ยวหลง ขอบคุณมากนะครับ!"

"คุณจะมาทำงานที่โรงงานเราหรือเปล่าครับ?"

"อ้าว? พี่สาวคุณทำงานแผนกการเงินเหรอ! งั้นได้เลย พวกเราจะช่วยดูแลพี่สาวคุณอย่างดี!" ข่าวแพร่สะพัดไปทั่วโรงงานอย่างรวดเร็ว คนงานที่ยังไม่ได้กินข้าวเที่ยง ต่างพากันแห่มาที่โรงอาหาร คนที่กินเสร็จแล้ว ก็ยังตามมาดูหน้าค่าตาจางเสี่ยวหลง

"สวัสดีจางเสี่ยวหลง ฉันอยู่ฝ่ายธุรการ ยินดีที่ได้รู้จักนะ!"

"จางเสี่ยวหลง ไม่นึกว่าคุณจะหนุ่มขนาดนี้! แถมยังหล่อเหลาเอาการ! มาเป็นแฟนกันไหม?"

"ว้าว~ คิ้วเข้มตาโต หุ่นสมาร์ท ดูดีกว่าหนุ่มๆ ในโรงงานเราตั้งเยอะ!" เจอไม้นี้เข้า จางเสี่ยวหลงไปไม่เป็นเลย คนงานเดินตามกันเป็นพรวน ไม่ต่ำกว่าพันคน ต่างคนต่างพูด มีสาวใจกล้าถึงขั้นขอเป็นแฟน ทำเอาจางเสี่ยวหลงผู้ผ่านโลกมาสองชาติ ถึงกับหน้าแดง ไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้มาก่อน จะฝันยังไม่กล้าฝันเลย

"เสี่ยวหลง สาวๆ โรงงานเหล็กกล้าเราไม่เคยคลั่งไคล้ใครขนาดนี้มาก่อนเลยนะ! อย่างน้อยผมทำงานที่นี่มาหลายปี ก็เพิ่งเคยเห็นนี่แหละ" ผู้จัดการหูพยายามจัดระเบียบฝูงชน พร้อมกับแซวขำๆ จางเสี่ยวหลงยิ้มแห้งๆ ทำอะไรไม่ได้ จะให้พูดอะไรได้ล่ะ?

กว่าจะเบียดฝูงชนเข้าไปในห้องอาหารส่วนตัวได้ ก็เล่นเอาหืดขึ้นคอ ถึงอย่างนั้น ก็ยังมีคนงานหัวไว หาช่องทางเข้ามาในห้องส่วนตัวจนได้ ไม่เอาผลไม้มาให้ ก็เอาอาหารมาเสิร์ฟ ข้าวยังไม่ทันวางบนโต๊ะ ผลไม้ ขนม กับข้าว ก็กองเต็มโต๊ะไปหมด แม่เจ้าโว้ย คนที่รู้เรื่อง ก็เข้าใจว่าฉันทวงเงินเดือนคืนให้ คนที่ไม่รู้ คงนึกว่าฉันกู้โลกมาแน่ๆ! คนยุคนี้ช่างซื่อใสบริสุทธิ์จริงๆ จางเสี่ยวหลงซาบซึ้งใจ และยิ่งมั่นใจว่าคิดถูกแล้วที่ไม่ฮุบเงินสามแสนหยวนนั่นไว้

"ของพวกนี้ราคาค่างวดไม่เท่าไหร่ แต่มันคือน้ำใจจากพี่น้องชาวโรงงาน คุณรับไว้เถอะ" ผู้จัดการหูสั่งให้คนเอาตาข่ายมาใส่ผลไม้และขนม ส่วนผักและอาหารอื่นๆ ก็วางไว้กิน ผู้จัดการหู หัวหน้าฉินจากฝ่ายรักษาความปลอดภัย หัวหน้าโจวจากฝ่ายการเงิน และหวังกุ้ยฟาง สี่คนมาร่วมโต๊ะ รวมสองพี่น้องจางเสี่ยวหลง เป็นหกคน อาหารไม่ได้หรูหราอะไร มีเมนูเนื้อแค่อย่างเดียวคือเนื้อวัวสไลซ์หนึ่งจาน นอกนั้นเป็นผักกับเต้าหู้ จางเสี่ยวหลงรู้สึกว่าที่บ้านยังกินดีกว่านี้อีก เขาสังเกตเห็นว่า ห้องอาหารส่วนตัวของผู้บริหาร จริงๆ ก็แค่ห้องเล็กๆ สิบกว่าตารางเมตร มีโต๊ะวางอยู่สองตัว อาหารก็ทำมาจากครัวเดียวกันกับโรงอาหารใหญ่ อาหารของคนงานทั่วไป ไม่มีเนื้อสัตว์เลย มีแต่ผักล้วนๆ ที่ดีหน่อยก็คืออาหารหลัก มีหมั่นโถวแป้งสาลี และข้าวฟ่าง

"พูดแล้วน่าอาย อาหารพื้นๆ ไปหน่อย หวังว่าคงไม่ถือสากันนะ!" ผู้จัดการหูอธิบายอย่างเกรงใจ "โรงงานแปรรูปเนื้อสัตว์ไม่มีหมูส่งมาแล้ว เราก็ไม่มีเส้นสายไปหาซื้อที่ไหน!"

"เนื้อวัวนิดหน่อยนี่ ก็เพราะวัวที่โรงงานป่าไม้ตาย ผู้จัดการโรงงานวิ่งเต้นแทบตายกว่าจะได้ส่วนแบ่งมาสิบชั่ง"

"ผู้จัดการหูอย่าพูดแบบนั้นเลยครับ แค่พวกท่านให้เกียรติต้อนรับขนาดนี้ ผมกับพี่สาวก็ซาบซึ้งใจมากแล้ว!" ข้อสงสัยในใจจางเสี่ยวหลงคลี่คลาย เขารู้ว่าหมูจะขาดแคลนขึ้นเรื่อยๆ แต่ไม่คิดว่าจะหนักหนาสาหัสขนาดนี้ โรงงานเหล็กกล้าเป็นโรงงานใหญ่ระดับต้นๆ ของอำเภออันผิง ขนาดรองผู้จัดการหูยังบอกว่าจนปัญญาหาหมู ถึงจะไม่มีหมู แต่การต้อนรับอย่างอบอุ่นของผู้จัดการหูและคณะ ก็ทำให้มื้อนี้เต็มไปด้วยความสุข

เรื่องงานของจางลิ่วเฟิ่งจัดการเรียบร้อย เริ่มจากเป็นเด็กฝึกงานแผนกการเงิน เงินเดือนเดือนละ 17.5 หยวน ตามกฎต้องฝึกงานสามปีถึงบรรจุ แต่กรณีจางลิ่วเฟิ่งเป็นกรณีพิเศษ ทางโรงงานเลยลดหย่อนให้ อีกสองปีก็จะได้บรรจุเป็นพนักงานประจำแผนกการเงิน "พี่หก ทำงานให้สบายใจนะ เรื่องทางบ้านไม่ต้องห่วง" ก่อนแยกย้าย จางเสี่ยวหลงกำชับพี่สาว "อื้ม พี่รู้แล้ว! เห็นแก่หน้าเธอ ทุกคนดูแลพี่ดีมาก บอกพ่อกับแม่ด้วยนะว่าไม่ต้องเป็นห่วง" ได้เห็นความมีน้ำใจของคนงานในโรงงาน จางลิ่วเฟิ่งก็คลายความกังวลไปได้เปราะหนึ่ง "โอเค! งั้นผมกลับก่อนนะ! พี่ก็กลับไปจัดของที่หอพักเถอะ!" สองพี่น้องกล่าวลากัน คนหนึ่งเดินเข้าโรงงาน อีกคนเดินออกมา

โรงงานเหล็กกล้าตั้งอยู่ชานเมือง ห่างจากใจกลางเมืองอำเภอกว่ายี่สิบกว่าลี้ จางเสี่ยวหลงปั่นจักรยานกินลมชมวิวไปตามถนน ถนนในเมืองอำเภอดีกว่าถนนลูกรังในหมู่บ้านเยอะ ถึงจะไม่ใช่ถนนลาดยางแบบเมืองใหญ่ แต่ก็เป็นถนนโรยกรวดอัดแน่น ผิวถนนค่อนข้างเรียบ ทำให้ปั่นได้เร็วกว่าเดิมมาก ปั่นมาได้สิบกว่าลี้ สองข้างทางเริ่มมีเสาไฟถนนตั้งห่างๆ กัน รถยนต์เริ่มวิ่งผ่านไปมาประปราย ผู้คนขี่จักรยานและเดินเท้าก็เริ่มหนาตาขึ้น ร้านหนังสือ โรงเรียน ร้านขายยา ร้านขายผ้า ร้านรวงเหล่านี้ไม่มีให้เห็นในระดับตำบล จางเสี่ยวหลงรู้แล้วว่าเขาเข้าสู่เขตใจกลางเมืองอำเภอแล้ว ตามธรรมเนียมเดิม หาที่ลับตาคน แล้วเก็บจักรยานเข้ามิติ

ข้างหน้ามีร้านขายอาหาร จางเสี่ยวหลงเดินเข้าไปในร้าน สภาพต่างจากที่จินตนาการไว้ลิบลับ ไม่มีของกินหลากหลาย ห่อสวยงาม หรือขนมนมเนยนำเข้าแบบในชาติก่อน ภาพที่เห็นมีแต่ธัญพืช ธัญพืชหยาบ ธัญพืชละเอียด แป้งสาลี อะไรเทือกนั้น น้ำมันพืชก็มีแค่สองอย่าง น้ำมันเรพซีดกับน้ำมันถั่วเหลือง จางเสี่ยวหลงผิดหวังเล็กน้อย กำลังจะหันหลังกลับ ก็เหลือบไปเห็นเค้กไข่ไก่อยู่ในตู้กระจกด้านหนึ่ง เขาเดินเข้าไปดู เห็นป้ายกระดาษขนาดเท่านามบัตรเขียนราคาไว้ว่า 1 หยวน 2 เจี่ยว / ชั่ง "พี่สาวครับ รบกวนชั่งเค้กไข่ให้หน่อยครับ!"

พนักงานขายในเคาน์เตอร์เห็นคนเดินเข้ามานานแล้ว พอเห็นการแต่งกายของจางเสี่ยวหลงก็รู้ว่าเป็นคนบ้านนอก เลยไม่สนใจ ก้มหน้าก้มตาถักไหมพรมต่อไป พอได้ยินเสียงเรียก พนักงานสาวก็ไม่เงยหน้า สองมือยังคงขยับไม้ถักรัวเร็ว ถักนิตถักเพิร์ลอย่างคล่องแคล่ว เห็นได้ชัดว่าเป็นเซียนถักไหมพรมตัวจริง ฝีมือระดับนี้ ส่งประกวดถักไหมพรมต้องติดหนึ่งในสามแน่ๆ "เค้กไข่แพงนะ มีเงินจ่ายเหรอ? ดูราคาให้ดีๆ ก่อน อย่ามารบกวนเวลาถักไหมพรมของฉัน"