บทที่ 97 น้าหาแฟนให้เอาไหม

"สหายเหอ จะไปโทษคุณได้ยังไงครับ? คุณก็แค่ทำตามหน้าที่ ปฏิบัติตามกฎของโรงงานอย่างเคร่งครัด! สมควรได้รับคำชมเชยด้วยซ้ำ จริงไหมครับหัวหน้าฉิน?" จางเสี่ยวหลงรู้สึกดีกับเหอหย่งเฉียงคนนี้ไม่น้อย แม้เมื่อกี้จะไม่ยอมปล่อยให้เข้า แต่ก็ไม่ได้กลั่นแกล้ง แค่ทำตามระเบียบ จะให้ไปตบหน้าคนทำหน้าที่อย่างซื่อสัตย์ จางเสี่ยวหลงคงกลายเป็นคนใจแคบแย่ อีกอย่าง อีกฝ่ายก็ไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร พอรู้ว่าเขาเลิกถ่อมตัว เล่าเรื่องจัดการโจรให้ฟัง ท่าทีของเหอหย่งเฉียงก็เปลี่ยนไปทันที ถึงขั้นขอให้ตบหน้าตัวเอง จางเสี่ยวหลงจะไปไม่พอใจอะไรได้อีกล่ะ? พนักงานโรงงานเหล็กกล้าคงภูมิใจที่มีฝ่ายรักษาความปลอดภัยแบบนี้

หัวหน้าฉินพอจะเดาเรื่องราวได้ "สหายจางเสี่ยวหลงขอร้องแทนคุณแล้ว ผมคงปฏิเสธไม่ได้ ครั้งนี้ถือว่าแล้วไป! แล้วซุนต้าเหว่ยหายไปไหน? เรื่องสำคัญขนาดนี้ ทำไมไม่แจ้งคุณ!"

"เรื่องนี้ ผมจะให้เขาเขียนรายงานสำนึกผิดอย่างละเอียด!"

ร่างหนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา "หัวหน้าฉิน เมื่อกี้ผมปวดท้อง..."

"ซุนต้าเหว่ย ฉันกำลังตามหานายอยู่พอดี! ทำงานประสาอะไร? สหายจางเสี่ยวหลงมารายงานตัว เรื่องใหญ่ที่คนทั้งโรงงานจับตามอง มาสะดุดที่นายได้ไง?"

"หัวหน้าฉิน ผม... ผมผิดไปแล้วครับ! ผมยินดีเขียนรายงานสำนึกผิด และกล่าวคำขอโทษในที่ประชุมฝ่าย!" ซุนต้าเหว่ยพูดจบ ก็หันไปโค้งคำนับขอโทษสองพี่น้องจางเสี่ยวหลงอย่างนอบน้อม "ขอโทษครับสหายจางเสี่ยวหลง!"

"เอ่อ สหายซุนต้าเหว่ย ไม่เป็นไรครับ ไม่เป็นไร! พวกเราไม่ได้เสียเวลาอะไรมาก!" การขอโทษอย่างจริงใจของอีกฝ่าย ทำเอาจางเสี่ยวหลงตั้งตัวไม่ทัน โอ้โฮ ฝ่ายรักษาความปลอดภัยที่นี่มารยาทดีสุดยอด! รู้ผิดก็แก้ไข ไม่ได้ทำผิดร้ายแรงยังขอโทษซะขนาดนี้ จะให้ไม่พอใจได้ยังไงไหว! พนักงานโรงงานเหล็กกล้าต้องภูมิใจที่มี รปภ. แบบนี้แน่ๆ

"หยุด! ห้ามขี่จักรยานเข้ามาในโรงงาน ไม่รู้กฎเหรอ?" เกือบจะพร้อมกัน ทั้งหัวหน้าฉิน เหอหย่งเฉียง และซุนต้าเหว่ย ตะโกนลั่น "คราวหน้าถ้าทำอีก ฝ่ายรักษาความปลอดภัยจะยึดรถยึดคน ให้หัวหน้างานพวกคุณมารับเอง" พนักงานชายหญิงสามคนที่กำลังปั่นจักรยานเข้ามา รีบเบรกตัวโก่ง เปลี่ยนจากปั่นเป็นเข็นเดินแทน "ฝ่ายรักษาความปลอดภัยยิ่งใหญ่นักเหรอ? ทำตัวแย่ตลอด!"

"เกลียดพวกฝ่ายรักษาความปลอดภัยชะมัด! ไม่เห็นแก่หน้ากันบ้างเลย!"

"ช่างเถอะ ไปกันเถอะ ใครใช้ให้เขาเป็นฝ่ายรักษาความปลอดภัยล่ะ! จะเข้าออกโรงงานก็ต้องยอมเขาหน่อย!" ทั้งสามคนบ่นอุบอิบ เข็นรถเดินห่างออกไป

จางเสี่ยวหลงอ้าปากค้าง~ อะแฮ่ม เอาใหม่! ที่แท้ฝ่ายรักษาความปลอดภัยในสายตาพนักงานโรงงาน ก็ไม่ได้นิสัยดีขนาดนั้นนี่นา!

"พวกนายสองคนจำไว้ ท่านนี้คือสหายจางเสี่ยวหลง ต่อไปเวลาเขาเข้าออกโรงงาน ต้องยิ้มแย้มแจ่มใส ให้เขารู้สึกเหมือนอยู่บ้านตัวเอง!" หัวหน้าฉินสั่งลูกน้องทั้งสอง แล้วหันมาถามจางเสี่ยวหลง "ท่านนี้คือพี่สาวคุณใช่ไหมครับ!"

"ใช่ครับพี่ฉิน นี่พี่สาวผม จางลิ่วเฟิ่ง!" จางลิ่วเฟิ่งทักทายตามที่น้องชายบอก "สวัสดีค่ะหัวหน้าฉิน สวัสดีค่ะสหายเหอ สหายซุน!"

"สวัสดีครับ! วันนี้มารายงานตัวสินะ ต่อไปก็เป็นพนักงานโรงงานเดียวกันแล้ว"

หัวหน้าฉินสั่งกำชับอีกรอบ "พวกนายจำไว้ด้วยนะ เธอเป็นพี่สาวของน้องเสี่ยวหลง บุญคุณที่น้องเสี่ยวหลงมีต่อฝ่ายรักษาความปลอดภัยของเรา พวกนายคงรู้ดี! พี่สาวเขามาทำงานที่นี่ พวกเราต้องดูแลจางลิ่วเฟิ่งให้ดีที่สุด!" เหอหย่งเฉียงและซุนต้าเหว่ยรับคำแข็งขัน "หัวหน้าฉินวางใจได้ จางลิ่วเฟิ่งทำงานที่นี่ พวกเราฝ่ายรักษาความปลอดภัยจะดูแลเธอสุดความสามารถครับ!"

หัวหน้าฉินพยักหน้าพอใจ "น้องเสี่ยวหลง พี่จะพาไปรายงานตัวที่ฝ่ายบุคคล! ผู้จัดการหูรออยู่!"

"เอ่อ พวกเราไปกันเองก็ได้ครับ พี่ไปทำงานของพี่เถอะ!"

"พูดอะไรอย่างนั้น งานสำคัญที่สุดของพี่วันนี้ คือพาพวกนายไปรายงานตัว! เรื่องอื่นไว้ทีหลัง!"

"อ่า... งั้นก็รบกวนพี่ฉินด้วยครับ!"

"เรียกหัวหน้าฉินทำไม เรียกซะห่างเหิน พี่ชื่อฉินหมิง เรียกพี่หมิงก็ได้!"

"งั้นผมเรียกพี่ฉินดีกว่าครับ!"

คุยกันไปเดินกันไป จนมาหยุดหน้าอาคารสองชั้น "นี่ตึกฝ่ายบุคคล หอพักอยู่ตึกข้างๆ โน่น!" ฉินหมิงแนะนำอย่างกระตือรือร้น "ไปรายงานตัวกันก่อน!" ทั้งสามเดินขึ้นชั้นบน เข้าไปในห้องทำงานหัวหน้าฝ่ายบุคคล เปิดประตูเข้าไป ก็เจอคนรออยู่พร้อมหน้า ผู้จัดการหูอยู่ที่นั่นจริงๆ "ฮ่าๆๆ ผมมารอแต่เช้า ในที่สุดก็มากันสักที!"

"ขอโทษจริงๆ ครับที่ให้ผู้จัดการหูและหัวหน้าทุกท่านต้องรอนาน! บ้านนอกกันดาร รถเมล์เข้าไม่ถึง ต้องปั่นจักรยานมาครับ!" จางเสี่ยวหลงหยิบบุหรี่ออกมาแจกทุกคน

มีผู้จัดการหูมาคุมเอง ขั้นตอนต่างๆ เลยรวดเร็วทันใจ ยี่สิบนาที กรอกเอกสารไม่กี่ใบ ประทับตราอีกไม่กี่ที เรื่องเข้าทำงานของจางลิ่วเฟิ่งก็เรียบร้อย นับจากนี้ เธอคือพนักงานฝ่ายการเงินของโรงงานเหล็กกล้าเต็มตัว ผู้จัดการหูพาพวกเขาเดินไปดูแผนกการเงิน "ลิ่วเฟิ่ง นี่คือหัวหน้าฝ่ายการเงิน โจวซูอิง!" โจวซูอิงเป็นหญิงรูปร่างสันทัด อายุราวยิมสามสิบสามสามสิบสี่ปี ผมสั้นเสมอหู ดูทะมัดทะแมง หน้าตาสะสวย มีเสน่ห์แบบสาวใหญ่ เธอยิ้มกว้าง จับมือลิ่วเฟิ่งอย่างเป็นกันเอง "เมื่อวานได้ยินผู้จัดการเล่าให้ฟังแล้ว ดีใจมากที่พวกเธอเลือกฝ่ายการเงินของเรา!"

"คนนี้สินะ วีรบุรุษน้อยจางเสี่ยวหลง!" สายตาชื่นชมของหัวหน้าโจวจับจ้องไปที่จางเสี่ยวหลง "ไม่กล้ารับครับ หัวหน้าโจว ผมก็แค่พรานป่าบ้านนอก ไม่ใช่วีรบุรุษอะไรหรอกครับ!"

"สมแล้วที่สถานีตำรวจอำเภอหมายตาไว้ ถ่อมตัว สุขุม ไม่เย่อหยิ่ง! มีแฟนหรือยังจ๊ะ?" โจวซูอิงไม่เห็นจางเสี่ยวหลงเป็นคนอื่นคนไกล เพราะเงินสามแสนที่ถูกปล้นไป ฝ่ายการเงินก็แบกรับความกดดันมหาศาล การที่จางเสี่ยวหลงจัดการโจรและนำเงินกลับมาได้ เท่ากับช่วยยกภูเขาออกจากอกพวกเธอ

"อ่า เรื่องนี้..." คำถามจู่โจมแบบไม่ทันตั้งตัว ทำเอาจางเสี่ยวหลงไปไม่เป็น "หัวหน้าโจว..."

"เรียกหัวหน้าดูห่างเหินไป เรียกน้าโจวเถอะจ้ะ!"

"เอ่อ~ น้าโจวครับ ปีนี้ผมเพิ่งสิบหก ยังไม่มีแฟนครับ!" ในเมื่ออีกฝ่ายเปิดทางให้ จางเสี่ยวหลงก็ไม่ปฏิเสธ การสร้างสัมพันธ์อันดีกับหัวหน้าโจว ย่อมเป็นผลดีต่อหน้าที่การงานของพี่หก อย่างที่เขาว่า นายอำเภอก็สู้นายจ้างไม่ได้ ผู้จัดการหูเป็นห่วงเป็นใยก็จริง แต่จะให้เอาเรื่องจุกจิกไปรบกวนท่านบ่อยๆ ก็คงไม่ดี!

"ถ้าไม่รังเกียจ น้าจะหาให้สักคน รับรองนิสัยดี หน้าตาสวย!"

"ผมยังเด็ก รออีกสักสองปีค่อยว่ากันครับ อีกอย่างตอนนี้ผมยังไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน บ้านในเมืองก็ไม่มี! จะให้ผู้หญิงเขาไปลำบากตากตรำในป่ากับผมได้ไง!"

"น้าชอบเด็กซื่อสัตย์แบบเธอจัง ไม่เสแสร้ง! เดี๋ยวน้าจะคอยดูๆ ให้ เจอคนที่เหมาะสมเมื่อไหร่ น้าจะเป็นแม่สื่อให้เอง!"

"ขอบคุณครับน้าโจว! เออ แล้วพี่หกของผมต้องทำงานอะไรบ้างครับ?"

ออกนอกเรื่องไปไกลกู่ไม่กลับแล้ว~ จางเสี่ยวหลงรีบเปลี่ยนเรื่องด่วน ขืนคุยเรื่องหาแฟนต่อ มีหวังยาวแน่