บทที่ 96 เข้าเมือง

ลูกเดินทางไกล ใจแม่ห่วงหา ลูกคิดถึงแม่ น้ำตาก็ไหลริน จางเสี่ยวหลงเข้าใจความรู้สึกของแม่ดี และเขาก็รู้สึกดีที่มีคนคอยห่วงใย "แม่ครับ ตกลงตามนี้นะครับ! เดี๋ยวผมจะซื้อของอร่อยๆ จากในเมืองกลับมาฝาก" อย่าว่าแต่อำเภออันผิงที่เป็นเมืองเล็กๆ เลย ต่อให้เป็นเมืองใหญ่อย่างตงหนิง เมืองหลวงของมณฑลเหลียวเป่ย สำหรับจางเสี่ยวหลงที่เคยชินกับเมืองใหญ่ที่มีประชากรหลายสิบล้านคนในชาติก่อน เขาไม่มีทางหลงทางแน่นอน หลินซิ่วเจินฝืนยิ้ม แต่แววตาเต็มไปด้วยความกังวล คงต้องใช้วิธีเบี่ยงเบนความสนใจแม่แล้วล่ะ "แม่ครับ ช่วยหาชุดดีๆ ให้ผมหน่อยสิ เข้าเมืองครั้งแรก จะให้ขายหน้าพ่อแม่ไม่ได้ จริงไหมครับ?"

"ได้จ้ะ ได้ๆ! เดี๋ยวแม่ไปหาให้นะ!"

คืนนั้นทุกคนตื่นเต้นกันมาก โดยเฉพาะสี่สาวพี่น้อง คุยกันทั้งคืนแทบไม่ได้นอน ทั้งวาดฝันถึงชีวิตในเมือง และกังวลกับอนาคตที่ไม่แน่นอน จางเป่าจู้และภรรยาก็ทั้งตื่นเต้นทั้งเป็นห่วง พลิกตัวไปมานอนไม่หลับ มีแค่จางเสี่ยวหลงคนเดียวที่ไม่กังวลอะไรเลย เขาเข้าไปเก็บเกี่ยวข้าวโพด มันฝรั่ง และเก๋ากี้ในมิติ แล้วก็ปลูกรอบใหม่ทันที แอปเปิ้ลรุ่นแรกเก็บไปแล้ว รุ่นใหม่ที่ออกมาก็เพิ่มขึ้นอีกเท่าตัว ต้นแอปเปิ้ลโตขึ้นมาก รอบหน้าคงได้ผลผลิตเยอะกว่านี้อีก พอกลับมาจากในเมือง ค่อยเอาแอปเปิ้ลออกมาให้ที่บ้านกิน แล้วบอกว่าซื้อมาจากในเมืองก็สิ้นเรื่อง

เรื่องงานของพี่หกเรียบร้อยแล้ว ถือเป็นวันมงคล จางเสี่ยวหลงเลยจัดอาหารชุดพิเศษให้หมูป่า ครอบครัวไก่ และปลาในสระน้ำทิพย์ หมาป่าสี่ตัว รวมทั้งเมียของวั่งไฉและไหลฝู มองตาละห้อย จางเสี่ยวหลงพูดไม่ออก "ไม่ต้องมองน่า โดยเฉพาะวั่งไฉกับไหลฝู พวกแกนี่มันไวไฟจริงๆ แป๊บเดียวทำเมียท้องซะแล้ว เดี๋ยวจะชำแหละหมูป่า เอาเครื่องในให้กิน พอใจยัง?" เขาเลือกหมูป่าตัวเล็กที่สุดจาก 24 ตัวออกมา ไม่ใช่ว่าเสียดายตัวใหญ่ แต่เขาไม่มีประสบการณ์ชำแหละหมูป่า ตัวเล็กน่าจะจัดการง่ายกว่า ในมิติไม่มีมีดฆ่าหมู แต่มีดทำครัวเล่มใหม่ก็คมกริบ หมูป่าไม่ต้องเชือด แค่ถลกหนังแล้วควักเครื่องในก็พอ

"เชี่ย ถลกหนังยากชิบหาย! แถมยังวุ่นวายสุดๆ~" จางเสี่ยวหลงมองหนังหมูที่มีรูโหว่หลายจุด แล้วหัวเราะทั้งน้ำตา เคยเห็นหลี่ต้าหย่งถลกหนังหมูป่าอย่างคล่องแคล่ว พลิ้วไหว สิบกว่านาทีก็ได้หนังหมูสวยๆ ออกมาทั้งผืน พอมาทำเองถึงได้รู้ว่ามันไม่ง่ายอย่างที่คิด คำว่าความชำนาญเกิดจากการฝึกฝน นี่เรื่องจริงแท้แน่นอน "ช่างเถอะ ขาดก็ขาดไป! อย่างมากก็ขายได้น้อยลงหน่อย!" จางเสี่ยวหลงยักไหล่ แล้วลงมือผ่าท้องหมูต่อ งานนี้ง่ายกว่าถลกหนังเยอะ เขาควักเครื่องในออกมา หั่นปอดหมูโยนให้หมาป่ากิน เนื้อหมูเก็บไว้ก่อน พรุ่งนี้เข้าเมืองค่อยหาทางเอาไปปล่อยที่ตลาดมืด

ล้างเนื้อล้างตัวริมสระน้ำทิพย์ จางเสี่ยวหลงเริ่มง่วง เลยกลับไปนอนที่เตียงตัวเอง หลับเป็นตาย เขาไม่กังวลเรื่องความสะอาดของน้ำทิพย์เลย เพราะน้ำทิพย์คือน้ำตกที่ไหลมารวมกัน ยังไงน้ำที่บ้านเขาและบ้านอารองกิน ก็คือน้ำตกเหมือนกัน สะอาดแน่นอน!

ตื่นมาอีกที ฟ้าเริ่มสาง "พี่ครับ ยังไม่ได้นอนกันเหรอ? ทำไมตาแดงก่ำกันหมดเลย?" จางเสี่ยวหลงหาววอด บิดขี้เกียจแล้วถาม "เมื่อคืนคุยกันเพลินไปหน่อย แทบไม่ได้งีบเลย!" จางลิ่วเฟิ่งปิดปากหาว "พี่หก ตอนนี้พี่เป็นพนักงานบัญชีโรงงานเหล็กกล้าแล้วนะ เป็นคนทำงานใหญ่ วันหน้าจะมาอดหลับอดนอนเพราะเรื่องแค่นี้ไม่ได้ ไม่งั้นคนเขาจะหัวเราะเยาะเอา!" สี่สาวพี่น้องหัวเราะคิกคัก บรรยากาศตึงเครียดผ่อนคลายลงทันที

จากหมู่บ้านจางจวงไปตัวอำเภอ ระยะทางร้อยสิบกว่าลี้ มีช่วงที่เป็นทางเขาแคบๆ ด้วย ตอนนี้ยังไม่มีรถประจำทาง ชาวบ้านส่วนใหญ่ใช้รถไถหรือจักรยานเดินทางไปกลับ พวกเจ้าหน้าที่คอมมูนที่มีฐานะหน่อย ก็ใช้รถจี๊ปของคอมมูน จางเสี่ยวหลงไปยืมจักรยานจากหัวหน้าหมู่บ้าน ให้จางลิ่วเฟิ่งซ้อนท้ายมุ่งหน้าสู่ตัวอำเภอ ออกเดินทางหกโมงกว่า ใช้เวลาปั่นสามชั่วโมงครึ่งก็ถึงตัวอำเภอ สองพี่น้องมาถึงโรงงานเหล็กกล้าตอนสิบโมงพอดี ดีที่จางเสี่ยวหลงอึด ถึด และทน ถ้าเป็นคนทั่วไปแบกคนซ้อนท้ายมาด้วย อย่างน้อยต้องปาไปห้าหกชั่วโมง

"พี่หก รอตรงนี้เดี๋ยวนะครับ ผมไปหาที่จอดรถก่อน!"

"อื้ม รีบมานะ! พี่อยู่คนเดียวแล้วใจคอไม่ดี~"

"วางใจเถอะ แป๊บเดียว!" จางเสี่ยวหลงไม่ไว้ใจที่จะจอดรถทิ้งไว้มั่วซั่ว หาที่ลับตาคน แล้วเก็บจักรยานเข้ามิติไปเลย ปลอดภัยที่สุด ใครก็ขโมยไม่ได้

"พี่หก เข้าไปกันเถอะ! น่าจะยังทันเวลา"

"น้องเล็ก พักหน่อยไหม? โทษทีนะที่พี่ขี่รถไม่เป็น ทำเธอลำบากแย่!" จางลิ่วเฟิ่งหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาซับเหงื่อบนหน้าผากน้องชายด้วยความสงสาร จางเสี่ยวหลงเบี่ยงหัวหลบ บ่นอุบอิบ "โธ่พี่! นี่ข้างนอกนะ เดี๋ยวคนเขาหัวเราะเยาะผมตายเลย!"

"เด็กคนนี้นี่? ฉันเป็นพี่สาวเธอนะ ใครจะมาหัวเราะเยาะ?"

"หยุด! มาทำอะไรกัน? นี่โรงงานเหล็กกล้า ห้ามคนนอกเข้าออก!" ตั้งแต่เกิดเรื่อง ระบบรักษาความปลอดภัยเข้มงวดขึ้น ยามหน้าประตูขวางทางพวกเขาไว้ "อ๋อ สวัสดีครับสหาย พวกเรามารายงานตัวที่ฝ่ายบุคคลครับ! ให้พวกเราเข้าไปได้ไหมครับ?" จางเสี่ยวหลงหยิบบุหรี่นกนางนวลออกมาครึ่งซอง ดึงส่งให้มวนหนึ่ง ยามโบกมือปฏิเสธ "เบื้องบนไม่ได้แจ้งมา ไปเช็คให้ชัวร์ก่อนค่อยมาใหม่!"

ทำไมเบื้องบนถึงไม่แจ้ง? หรือผู้จัดการหูลืม? ตามหลักไม่น่าจะเป็นไปได้! ต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ๆ จางเสี่ยวหลงเก็บซองบุหรี่ "พี่ชายครับ รบกวนช่วยโทรเช็คให้หน่อยได้ไหมครับ พวกเรามารายงานตัวจริงๆ!"

"ไม่ได้! โรงงานมีกฎระเบียบ ต้องเฝ้าระวังทุกจุดอย่างเข้มงวด จะให้เกิดโศกนาฏกรรมตายเก้าเจ็บหนึ่งซ้ำรอยไม่ได้เด็ดขาด" เห็นสีหน้าจริงจังของยาม จางเสี่ยวหลงก็เข้าใจ โรงงานเหล็กกล้าคงเข็ดขลาดยิ่งนัก การที่ฝ่ายรักษาความปลอดภัยจะเข้มงวดก็สมเหตุสมผล ตอนแรกกะว่าจะรายงานตัวแบบเงียบๆ คงทำไม่ได้แล้ว ในเมื่อเป็นแบบนี้ ก็ไม่ต้องถ่อมตัวกันแล้ว

"โจรกลุ่มนั้นผมเป็นคนเจอเอง และหัวหน้าโจรตาเดียว ผมก็เป็นคนจัดการกับมือ" ได้ยินดังนั้น ยามหน้าประตูก็เบิกตาโพลงด้วยความตกใจ "เหอหย่งเฉียง มีคนมารายงานตัวที่ฝ่ายการเงินบ้างไหม?" เสียงคุ้นหูดังมาจากข้างหลัง จางเสี่ยวหลงหันกลับไป เป็นหัวหน้าฉินที่ไปหมู่บ้านจางจวงเมื่อวานนั่นเอง หัวหน้าฉินเห็นเขา ก็รีบเดินเข้ามาจับมือจางเสี่ยวหลงเขย่าอย่างแรง "สหายจางเสี่ยวหลง รอคุณอยู่เลยครับ!" แล้วเขาก็หันไปถาม "เหอหย่งเฉียง นี่มันเรื่องอะไรกัน?"

"นายไม่รู้จักสหายจางเสี่ยวหลงเหรอ? เขาคือวีรบุรุษหนุ่มน้อยที่จัดการโจร และทวงเงินเดือนคืนให้พนักงานโรงงานเหล็กกล้ากว่าหมื่นคนของเรานะ!"

"เมื่อกี้ซุนต้าเหว่ยเข้าเวรไม่ใช่เหรอ? เขาไม่ได้บอกนายเหรอว่าสหายจางเสี่ยวหลงจะมารายงานตัวที่ฝ่ายการเงิน?"

หัวหน้าฉินด่ากราด เหอหย่งเฉียงหน้าแดงก่ำ รีบขอโทษขอโพย "ขอโทษครับ สหายจางเสี่ยวหลง! ผมมันตาต่ำ จำวีรบุรุษไม่ได้! ตบผมสักทีเถอะครับ! ผมจะได้รู้สึกดีขึ้นบ้าง!"