บทที่ 95 มอบตำแหน่งงานให้

ผู้จัดการหูเห็นดังนั้น จึงนั่งลงอีกครั้งและกล่าวด้วยความเสียใจว่า "ทางโรงงานไม่สามารถให้เงินรางวัลเต็มจำนวนได้ แต่เมื่อพิจารณาถึงคุณงามความดีของคุณที่ช่วยกอบกู้ความสูญเสียมหาศาลให้กับพนักงานโรงงานเหล็กกล้ากว่าหมื่นคน! ที่ประชุมพนักงานโรงงานจึงมีมติมอบตำแหน่งพนักงานประจำให้คุณหนึ่งตำแหน่ง! ถือเป็นการชดเชยจากทางโรงงาน!"

"เอ่อ~ ผู้จัดการหู ผมเกรงใจจริงๆ ครับ ตอนนี้ผมเป็นตำรวจสำรองอยู่ จะให้เปลี่ยนงานตอนนี้ ผมคงทำไม่ได้!" จางเสี่ยวหลงพูดตามตรง อีกอย่างเขาก็ยังไม่อยากเข้าไปทำงานในเมืองตอนนี้ มีภูเขาเป็นที่พึ่ง จะล่าสัตว์ หาของป่า ยังไงชีวิตก็สุขสบาย สร้างเนื้อสร้างตัวได้ ไม่จำเป็นต้องดิ้นรนเข้าไปหางานในเมืองหรอก

"เรื่องนี้ทางเราทราบดีครับ ดังนั้นคุณสามารถพิจารณาคนในครอบครัวได้ ในเมื่อตำแหน่งนี้มอบให้คุณแล้ว คุณมีสิทธิ์ตัดสินใจเองว่าจะให้ใครมารับตำแหน่งนี้แทน"

"แล้วก็ ผมขอเตือนไว้หน่อยนะครับ งานในโรงงานเหล็กกล้าของเราไม่ได้เข้าง่ายๆ นะ! วุฒิต่ำกว่าอาชีวะฯ เราไม่รับพิจารณา ครั้งนี้ถือเป็นกรณีพิเศษจริงๆ" ผู้จัดการหูย้ำเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"ขอถามหน่อยครับว่า งานที่ว่านี้ต้องทำอะไรบ้าง?" โอกาสดีๆ แบบนี้ จางเสี่ยวหลงไม่มีทางปฏิเสธแน่นอน

"มีทั้งหมดสามตำแหน่งครับ ฝ่ายรักษาความปลอดภัย ฝ่ายขาย และฝ่ายการเงิน เข้าไปแล้วต้องเริ่มจากการเป็นเด็กฝึกงานทั้งหมด เลือกได้ตามใจชอบเลยครับ"

ฝ่ายรักษาความปลอดภัยจริงๆ ก็ดี ถ้าเป็นตัวจางเสี่ยวหลงเอง เขาคงเลือกฝ่ายนี้ แต่เขาตั้งใจจะให้พี่สาวคนที่หกรับตำแหน่งนี้ เธอเป็นผู้หญิง ไม่เหมาะกับงานฝ่ายรักษาความปลอดภัย ส่วนฝ่ายขายต้องใช้ฝีปาก พี่หกเป็นสาวบ้านนอก ไม่ค่อยประสีประสาโลก ก็คงไม่เหมาะ เทียบดูแล้ว มีแต่ฝ่ายการเงินนี่แหละที่เหมาะที่สุด

จางเสี่ยวหลงตัดสินใจได้ทันที "ผู้จัดการหูครับ ผมเลือกตำแหน่งฝ่ายการเงินครับ!"

"ฮ่าๆๆ ดีครับ! ตาถึงจริงๆ ตกลงตามนี้! คุณเลือกคนได้แล้ว พรุ่งนี้ให้ไปรายงานตัวที่ฝ่ายบุคคลได้เลย!"

"ตกลงครับ! ถึงตอนนั้นคงต้องรบกวนผู้จัดการหูอีก"

"ไม่รบกวนหรอกครับ นี่ก็สายแล้ว เราต้องรีบกลับโรงงาน ขอตัวลานะครับ!"

จางเสี่ยวหลงพยายามรั้งให้อยู่ต่อ แต่ผู้จัดการหูยืนกรานจะกลับ จึงต้องปล่อยไป ไม่นาน รถจี๊ปก็พาคณะของผู้จัดการหูแล่นจากไปอย่างรวดเร็ว

บทสนทนาเมื่อครู่ ชาวบ้านได้ยินกันทั่ว ต่างพากันส่งสายตาอิจฉาตาร้อน "บรรพบุรุษตระกูลจางต้องทำบุญมาดีแน่ๆ นั่นมันงานโรงงานเหล็กกล้าเชียวนะ คนแย่งกันแทบตายยังไม่ได้"

"นั่นสิ! หลี่ฉางซานเคยคุยโวว่าจะให้ลูกพี่ลูกน้องที่เป็นรองผู้อำนวยการคอมมูนช่วยฝากงานโรงงานเหล็กกล้าให้ สุดท้ายแม้แต่ใบสมัครยังไม่ได้เขียนเลย"

"บ้านเป่าจู้จะรวยเละแล้ว ลูกชายเป็นตำรวจสำรอง ลูกสาวเป็นพนักงานบัญชีโรงงาน ทำไมฉันไม่มีลูกแบบนี้บ้างนะ?"

"อย่าว่าแต่แกไม่มีเลย ในหมู่บ้านจางจวงเรา ใครมีลูกชายแบบจางเสี่ยวหลงบ้าง?" "โชคดีนะที่จางเสี่ยวหลงเป็นคนหมู่บ้านเรา หมู่บ้านเราพลอยได้หน้าไปด้วย!"

"พูดอีกก็ถูกอีก หมู่บ้านหลิวจวงข้างๆ อิจฉาเราจะตาย เวลาเห็นเราแบ่งเนื้อหมู กลิ่นลอยไปถึงหมู่บ้านโน้น น้ำลายไหลกันเป็นแถว!"

"ไม่ได้การละ ฉันต้องรีบกลับบ้านไปบอกเมียให้กลับไปเยี่ยมบ้านเดิมด่วน"

"เอ่อ จะไปทำไม?"

"เมียฉันมีหลานสาวหน้าตาจิ้มลิ้ม จะให้ลองมาดูตัวกับเสี่ยวหลงหน่อย"

"แม่เจ้าโว้ย ทำไมฉันคิดไม่ถึงนะเนี่ย?" ใครที่มีญาติพี่น้องเป็นสาวงาม รีบวิ่งกลับบ้านกันจ้าละหวั่น ต่างหมายมั่นปั้นมืออยากเกี่ยวดองกับจางเสี่ยวหลง น้ำซึมบ่อทราย ไม่ให้ไหลไปนาคนอื่น หนุ่มหล่อประจำหมู่บ้าน ยังไงก็ต้องหาเมียที่เกี่ยวข้องกับคนในหมู่บ้านไว้ก่อน

ฝูงชนค่อยๆ สลายตัวไป เมื่อเจอกับโอกาสทองที่หล่นทับ ครอบครัวตระกูลจางต่างตื่นเต้นดีใจ จางเสี่ยวหลงเสนอให้ประชุมครอบครัว ทุกคนเห็นด้วย นั่งล้อมวงที่โต๊ะแปดเซียนครบเจ็ดคน จางเป่าจู้ในฐานะหัวหน้าครอบครัว แต่ครั้งนี้เขาไม่ได้เป็นคนตัดสินใจ "งานบัญชีโรงงานเหล็กกล้า เสี่ยวหลงเป็นคนหามาได้! พ่อไม่ออกความเห็น! เสี่ยวหลงตัดสินใจยังไง พ่อสนับสนุนเต็มที่!" หลินซิ่วเจินเสริมต่อ "แม่ก็เหมือนพ่อ! ให้ลูกชายตัดสินใจเลย"

พี่สาวทั้งสี่มองน้องชายด้วยสายตาเปี่ยมหวัง ทุกคนอยากได้งานนี้ อยากเข้าไปใช้ชีวิตในเมือง แต่งานมีแค่ตำแหน่งเดียว หมายความว่าจะมีแค่คนเดียวที่สมหวัง อีกสามคนต้องผิดหวัง จางเสี่ยวหลงมองพี่สาวทั้งสี่ เห็นความคาดหวังในแววตาพวกเธอ "พี่ครับ ผมรู้ว่าทุกคนอยากได้งานนี้! แต่สถานการณ์ตอนนี้ทุกคนก็รู้ดี เลือกได้แค่คนเดียว"

"ผมเอนเอียงไปทางพี่หกครับ ปีนี้พี่หกอายุย่างยี่สิบ จบ ม.1! ที่สำคัญคือจะได้แก้ปัญหาเรื่องคู่ครองด้วย"

จางลิ่วเฟิ่งแปลกใจ ไม่ว่าจะอายุหรือวุฒิการศึกษา เธอเสียเปรียบพี่น้องคนอื่น จางจิ่วเฟิ่งเรียนจบ ม.3 แต่สอบไม่ติดเลยต้องกลับมาทำนา "น้องเล็ก พี่จบแค่ ม.1 กลัวจะทำงานบัญชีไม่ไหว! ยกให้จิ่วเฟิ่งเถอะ!" จางลิ่วเฟิ่งกัดฟันพูดสิ่งที่คิด "พี่หก พี่พูดแบบนี้ผมดีใจมากครับ แต่งานนี้เหมาะกับพี่ที่สุดแล้ว! เรื่องวุฒิไม่ต้องห่วง เดี๋ยวเราหาทางเรียนภาคค่ำ หรือซื้อหนังสือมาศึกษาเองได้ครับ!"

ความกังวลใจของจางเสี่ยวหลงเบาบางลง เขากลัวที่สุดคือพี่น้องจะบาดหมางกันเพราะแย่งงาน "ทุกคนวางใจนะครับ ผมหางานให้พี่หกได้ ผมก็หางานดีๆ ให้พี่เจ็ด พี่แปด พี่เก้าได้เหมือนกัน!"

"เสี่ยวหลงไม่ต้องพูดแล้ว ไม่ว่าจะหางานได้หรือไม่ได้ การตัดสินใจของเธอ พวกพี่สนับสนุนเต็มที่!"

"พี่เจ็ดพูดถูก บ้านเราพี่น้องรักกัน ไม่เคยทะเลาะกันเพราะเรื่องผลประโยชน์ เราต้องรักษาความสัมพันธ์นี้ไว้!"

"น้องเล็ก พี่เก้าเชื่อมั่นในตัวเธอนะ! แต่อย่ากดดันตัวเองเกินไป! ตอนนี้บ้านเรามีกินมีใช้ ไม่หนาวไม่อด นานๆ ทีมีเนื้อกิน! ชีวิตแบบนี้ เมื่อก่อนฝันยังไม่กล้าฝันเลย!"

จางเสี่ยวหลงพยักหน้าหนักแน่น "ขอบคุณพี่ๆ ทุกคนที่เข้าใจครับ!" สีหน้าตึงเครียดของจางเป่าจู้ผ่อนคลายลง "งั้นตกลงตามนี้นะ!"

"พรุ่งนี้ใครจะพาลิ่วเฟิ่งเข้าเมือง?" หลินซิ่วเจินถามแทรก "งานที่กองผลิตยุ่งมาก พ่อคงปลีกตัวไปไม่ได้!"

"พ่อครับ พ่อทำงานที่กองผลิตให้สบายใจเถอะ พรุ่งนี้ผมจะพาพี่หกเข้าเมืองเอง!"

"เสี่ยวหลง ลูกไม่เคยเดินทางไกล จะไหวเหรอ?" หลินซิ่วเจินถามด้วยความเป็นห่วง

จางเสี่ยวหลงตบหลังมือแม่เบาๆ ปลอบใจ "แม่ครับ ตอนนี้ผมเป็นตำรวจสำรองนะ คนร้ายต่างหากที่ต้องกลัวผม"

"แถมผมยังรู้จักผู้กองหลิว รองหัวหน้าเหอ ผู้จัดการหู แล้วก็หัวหน้าฉินด้วย ถ้าเจอเรื่องลำบาก ผมจะไปขอความช่วยเหลือจากพวกเขาเอง! แม่มีอะไรต้องห่วงอีก?" จางเป่าจู้พยักหน้าเห็นด้วย "เสี่ยวหลงพูดถูก มีเขาไปด้วยก็น่าจะไหว"

"แต่ในเมืองมันกว้างใหญ่ ถ้าเกิดหลงทางขึ้นมาจะทำยังไง?" ในฐานะคนเป็นแม่ หลินซิ่วเจินยังวางใจไม่ลง ตัวเธอเองยังไม่เคยเข้าเมืองเลย ลูกชายจะไปรอดเหรอ?