บทที่ 94 โรงงานเหล็กกล้ามอบธงเกียรติยศ

เถียนหวาหน้าตาตื่นเต้น ราวกับว่าตัวเองเป็นคนได้รับธงเกียรติยศซะเอง "พี่เสี่ยวหลง ผมเห็นผู้บริหารโรงงานโอ่งน้ำแล้ว มาดเขากินขาดหัวหน้าหมู่บ้านเราไปเลย"

"นั่นมันโรงงานเหล็กกล้า ไม่ใช่โรงงานโอ่งน้ำ!" จางเสี่ยวหลงกลั้นขำ พยายามแก้ไขความเข้าใจผิดของเด็กน้อย

"โธ่ ก็เหมือนๆ กันแหละน่า! ชาวบ้านเขาพูดกันว่า นี่เป็นครั้งแรกที่มีผู้บริหารใหญ่โตขนาดนี้มาเยือนหมู่บ้านเรา"

"โรงงานเหล็กกล้าถือเป็นโรงงานใหญ่ระดับต้นๆ ของอำเภออันผิงเลยนะ เป็นหน่วยงานระดับทบวงกรมเชียวนะ! ผู้จัดการโรงงานเขาก็ระดับอธิบดี แน่นอนว่าต้องเหนือกว่าหัวหน้าหมู่บ้านเราอยู่แล้ว"

"อ๋อ แล้วระดับทบวงกรมคืออะไรเหรอ?"

"เอางี้แล้วกัน เลขาธิการพรรคประจำอำเภออันผิงของเรา ระดับเทียบเท่าหัวหน้ากอง ส่วนเลขาธิการพรรคประจำเขตที่สูงขึ้นไปอีกขั้น คือระดับอธิบดี พอเข้าใจไหม?" จางเสี่ยวหลงเห็นสีหน้างงเป็นไก่ตาแตกของอีกฝ่าย ก็รู้ทันทีว่าสีซอให้ควายฟัง

คุยไปเดินไป ไม่นานก็ถึงบ้าน บ้านที่เคยเงียบสงบห่างไกลผู้คน บัดนี้ถูกห้อมล้อมด้วยฝูงชนชาวบ้านแน่นขนัดไปหมด ช่างครึกครื้นจนจางเสี่ยวหลงไม่ชิน "พี่เสี่ยวหลงกลับมาแล้ว หลีกทางหน่อยครับ!" เถียนหวาทำหน้าที่เปิดทางอยู่ข้างหน้า ฝูงชนรีบแหวกทางให้จางเสี่ยวหลงเดินเข้าไป

"เสี่ยวหลงกลับมาแล้ว!" เสียงเซ็งแซ่ดึงดูดความสนใจของคนที่กำลังนั่งคุยกันในบ้าน จางเป่ากุ้ย หัวหน้าหมู่บ้าน ยิ้มหน้าบาน แนะนำจางเสี่ยวหลงให้แขกผู้มาเยือนรู้จัก "ผู้จัดการหู หัวหน้าฉิน นี่คือสหายจางเสี่ยวหลงจากกองผลิตของเราครับ และยังเป็นตำรวจสำรองของสถานีตำรวจอำเภอด้วย"

"เสี่ยวหลง นี่คือผู้บริหารสองท่านจากโรงงานเหล็กกล้าในตัวอำเภอ ท่านนี้คือผู้จัดการหู ดูแลด้านการเงินและพลาธิการ ส่วนท่านนี้คือหัวหน้าฉิน จากฝ่ายรักษาความปลอดภัย"

จางเสี่ยวหลงพิจารณาทั้งสองคน ผู้จัดการหูสวมชุดซุนยัดเซ็นสีเทาเข้ม ในกระเป๋าเสื้อหน้าอกซ้ายมีปากกาหมึกซึมเสียบอยู่ ข้อมือสวมนาฬิกายี่ห้อเหมยฮวา ผมสีดอกเลาหวีเรียบไปด้านหลัง ใบหน้าแดงเปล่งปลั่ง ดูมีสง่าราศีและน่าเกรงขาม ส่วนหัวหน้าฝ่ายรักษาความปลอดภัย สวมเครื่องแบบสีน้ำเงินเข้ม สวมหมวกทรงหม้อตาล คล้ายกับชุดตำรวจของจางเสี่ยวหลงอยู่แปดส่วน ในยุคนี้ ฝ่ายรักษาความปลอดภัยกับตำรวจก็ไม่ได้ต่างกันมากนัก ต่างก็กินข้าวหลวงเหมือนกัน เพียงแต่ฝ่ายรักษาความปลอดภัยรับผิดชอบดูแลความสงบเรียบร้อยในโรงงาน ส่วนตำรวจดูแลขอบเขตที่กว้างกว่า

ผู้จัดการหูและหัวหน้าฉินยื่นมือออกมาจับทักทายจางเสี่ยวหลงด้วยรอยยิ้ม "ผมได้ยินมาว่าสหายจางเสี่ยวหลงยังหนุ่มมาก แต่ไม่คิดว่าจะหนุ่มขนาดนี้! สมกับคำว่าวีรบุรุษแต่วัยเยาว์จริงๆ!" ฉากนี้ทำเอาจางเป่ากุ้ยอิจฉาตาร้อนผ่าว เมื่อกี้เขาเป็นฝ่ายยื่นมือไปก่อน แต่ผู้จัดการหูทำเมินเฉย ไม่ยอมจับมือด้วย

จางเสี่ยวหลงวางตัวตามสบาย ยื่นมือไปจับตอบ "ผู้จัดการหูชมเกินไปแล้วครับ! เทียบกับท่านแล้ว ผมก็แค่แสงหิ่งห้อย จะกล้าไปแข่งรัศมีกับดวงจันทร์ได้ยังไง!"

"ฮ่าๆๆ~ คนหนุ่มที่ไม่ถือตัว เป็นต้นกล้าที่ดีจริงๆ! น่าเสียดาย ผมกะว่าจะชวนคุณมาอยู่ฝ่ายรักษาความปลอดภัย ไม่นึกว่าสถานีตำรวจจะมือไวชิงตัวไปเป็นตำรวจก่อนซะแล้ว" ความเสียดายบนใบหน้าผู้จัดการหูดูจริงใจไม่เสแสร้ง "ถ้าวันไหนคุณไม่อยากเป็นตำรวจแล้ว มาหาผมได้ทุกเมื่อ! ประตูโรงงานเหล็กกล้าเปิดต้อนรับคุณเสมอ"

"ขอบคุณครับผู้จัดการหู!" ในสถานการณ์แบบนี้ จางเสี่ยวหลงไม่สะดวกจะพูดจาแบ่งรับแบ่งสู้ จึงเลี่ยงที่จะตอบรับตรงๆ

หัวหน้าฉินน้ำตาคลอเบ้า เขย่ามือจางเสี่ยวหลงอย่างแรง "สหายจางเสี่ยวหลง ในนามของสหายทั้งเก้าคนที่เสียสละชีวิตจากฝ่ายรักษาความปลอดภัยโรงงานเหล็กกล้า ผมขอขอบคุณคุณอย่างเป็นทางการครับ!" พูดจบ เขาก็โค้งคำนับอย่างซาบซึ้งใจ แขนจางเสี่ยวหลงแทบจะหลุดติดมือเขาไปแล้ว คิดในใจ: พี่ชาย เมื่อก่อนพี่ต้องเคยเป็นทหารแน่ๆ แรงเยอะชะมัด แต่ว่า... เลิกเขย่าได้แล้วมั้ง!

"หัวหน้าฉินเกรงใจไปแล้ว พิธีรีตองขนาดนี้ ผมรับไว้ไม่ไหวหรอกครับ!"

"สหายจางเสี่ยวหลง ฆาตกรที่ฆ่าพี่น้องฝ่ายรักษาความปลอดภัยทั้งเก้าคน ถูกกำจัดได้ก็เพราะคุณ! พวกเราทุกคนในฝ่ายรักษาความปลอดภัยโรงงานเหล็กกล้า จะจดจำบุญคุณครั้งนี้ตลอดไป!" เขาพูดไปเขย่าแขนจางเสี่ยวหลงไปแทบทุกคำ นี่เป็นการแสดงความรู้สึกจากใจจริง แสดงให้เห็นว่าคนคนนี้เป็นคนรักพวกพ้องและให้ความสำคัญกับมิตรภาพ จางเสี่ยวหลงนับถือคนแบบนี้เสมอมา "ฝ่ายรักษาความปลอดภัยโรงงานเหล็กกล้า มีหัวหน้าที่รักลูกน้องอย่างหัวหน้าฉิน ถือเป็นโชคดีของพวกเขาจริงๆ ครับ!"

ทักทายกันพอหอมปากหอมคอ จางเสี่ยวหลงเชิญทุกคนเข้าบ้าน ผู้จัดการหูหยิบธงเกียรติยศออกมา คลี่ออกต่อหน้าทุกคน "สหายจางเสี่ยวหลง เนื่องด้วยความกล้าหาญของคุณ โรงงานเหล็กกล้ามีมติเป็นเอกฉันท์ มอบธงเกียรติยศนี้ให้แก่คุณ!" ธงพื้นแดงตัวอักษรทองค่อยๆ คลี่ออก บรรยากาศพลันเดือดพล่าน [ต่อสู้คนร้ายอย่างกล้าหาญ ขจัดภัยพาลเพื่อปวงชน] ตัวอักษรสีทองอร่ามสะท้อนแสงแดดเป็นประกายระยิบระยับ

ผู้จัดการหูมอบธงให้ถึงมือจางเสี่ยวหลง แล้วปรบมือดังสนั่น หัวหน้าฉินปรบมือดังกว่าเดิม จนแก้วหูแทบสะเทือน รองหัวหน้าหมู่บ้าน จางเป่าจู้ และชาวบ้านที่อยู่ในเหตุการณ์ ต่างก็พากันปรบมือตาม เสียงปรบมือดังกึกก้องยาวนาน ถ้าบอกว่าไม่ตื่นเต้นก็คงโกหก จางเสี่ยวหลงภายนอกดูสงบนิ่ง ไม่ยินดียินร้าย แต่ในใจลึกๆ ก็แอบภูมิใจ และรู้สึกเป็นเกียรติอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน แค่ยื่นมือเข้าช่วย กลับได้มาทั้งหมูป่าครอกใหญ่ งานทำ และเกียรติยศ เรื่องแบบนี้วันหน้าต้องทำอีกบ่อยๆ

หลังมอบธงเสร็จ ทุกคนก็นั่งลงคุยกันต่อในบ้าน "พวกเรามาในนามของโรงงานครั้งนี้ นอกจากมามอบธงแล้ว ยังมีอีกสองเรื่องที่ต้องทำ!" ผู้จัดการหูยกถ้วยกระเบื้องเคลือบ จิบน้ำแล้วเอ่ยขึ้น "ถ้ามีอะไรให้ผมช่วย บอกมาได้เลยครับ!" จางเสี่ยวหลงส่งธงให้แม่ แล้วนั่งลงตรงข้ามผู้จัดการหู

ผู้จัดการหูเปิดกระเป๋าเอกสาร หยิบซองจดหมายออกมา "นี่เป็นน้ำใจเล็กน้อยจากโรงงานเรา ไม่มากหรอก ห้าร้อยหยวน!"

"ผู้จัดการหูทำแบบนี้ทำไมครับ? ถ้าผมเห็นแก่เงิน ตอนที่จัดการสามโจรนั่น เงินสดสามแสนหยวนกองอยู่ตรงหน้าผมแล้ว!" ความหมายแฝงของจางเสี่ยวหลงชัดเจน ถ้าผมทำเพื่อเงิน ผมคงงุบงิบเงินสามแสนนั่นไปแล้ว แต่ผมไม่ได้แตะต้องเงินแม้แต่แดงเดียว! จะมาสนใจเงินห้าร้อยหยวนของพวกคุณทำไม?

"สหายจางเสี่ยวหลงมีคุณธรรมสูงส่ง พนักงานโรงงานเหล็กกล้ากว่าหมื่นคนของเราเลื่อมใสจากใจจริง!" ผู้จัดการหูลุกขึ้นเดินมาหาจางเสี่ยวหลง ยัดซองจดหมายใส่มือเขา "ตามหลักแล้วควรจะให้รางวัลอย่างน้อยสองพันหยวน แต่ทางโรงงานเสียสละสหายไปเก้าคน และอีกคนบาดเจ็บสาหัสพิการตลอดชีวิต"

"ครอบครัวของสหายเหล่านี้ ล้วนต้องการเงินเยียวยา ดังนั้นห้าร้อยหยวนจึงดูน้อยไปหน่อย!"

"แต่นี่เป็นน้ำใจจากพนักงานทุกคนของเรา ถ้าคุณไม่รับ ก็เท่ากับรังเกียจว่าเงินน้อย!"

พูดมาขนาดนี้แล้ว จางเสี่ยวหลงจะว่ายังไงได้? "ในเมื่อเป็นอย่างนั้น ถ้าผมไม่รับก็คงจะแล้งน้ำใจเกินไป! ผู้จัดการหู งั้นผมขอรับไว้ด้วยความยินดีครับ!" จางเสี่ยวหลงรับซองจดหมายมา แล้วส่งต่อให้แม่เก็บไว้ หลินซิ่วเจินกำซองหนาเตอะไว้แน่น ในใจตื่นเต้นจนทำอะไรไม่ถูก ที่บ้านไม่เคยมีเงินเยอะขนาดนี้มาก่อน เธอตื่นเต้นจนเหงื่อออกเต็มฝ่ามือ ดีที่ซองเป็นกระดาษไข ไม่อย่างนั้นคงเปียกชุ่มไปหมดแล้ว

ไม่รู้ว่าเรื่องสุดท้ายที่ผู้จัดการหูพูดถึง คือเรื่องอะไร จางเสี่ยวหลงคิดว่า การมอบธงและเงินรางวัลเป็นแค่การเกริ่นนำ ปูทางไปสู่เรื่องสำคัญ เรื่องสุดท้ายนี้น่าจะสำคัญกว่า และสมฐานะโรงงานใหญ่อย่างโรงงานเหล็กกล้า