บทที่ 93 แอปเปิ้ลรุ่นแรกสุกแล้ว

ในความทรงจำชาติก่อน จางเสี่ยวหลงเคยได้ยินเพื่อนที่บ้านปลูกแอปเปิ้ลเล่าว่า แอปเปิ้ลรุ่นแรกที่ออกผล จะมีแค่สิบเอ็ดสิบสองลูกเท่านั้น แต่ต้นแอปเปิ้ลในแปลงสมุนไพร กลับออกผลต้นละยี่สิบกว่าลูก ซึ่งถือว่าเยอะใช้ได้ แถมยังไม่ได้เป็นต้นกล้าจากการเพาะพันธุ์แบบมืออาชีพ แต่โตมาจากเมล็ดในแกนแอปเปิ้ลธรรมดาๆ จางเสี่ยวหลงพอใจกับจำนวนนี้มาก ต้นแอปเปิ้ลหกต้น รวมๆ แล้วได้แอปเปิ้ลร้อยสามสิบสี่สิบลูก จะเอาอะไรอีก? ปกติแล้ว ต้นกล้าแอปเปิ้ลต้องใช้เวลาสามปีถึงจะเริ่มออกผล ดังนั้น แอปเปิ้ลรุ่นแรกในแปลงสมุนไพรเลยใช้เวลานานหน่อย แต่หลังจากรุ่นแรกสุกแล้ว ระยะเวลาการออกผลรุ่นต่อไปจะเร็วขึ้น ดูจากกรณีของเก๋ากี้ มันฝรั่ง และข้าวโพด จางเสี่ยวหลงคาดว่าทุกๆ สิบวันน่าจะเก็บเกี่ยวแอปเปิ้ลได้รุ่นหนึ่ง ยิ่งต้นแอปเปิ้ลโต กิ่งก้านสาขาแผ่ขยาย ก็ยิ่งออกผลเยอะขึ้น วันที่จะได้กินแอปเปิ้ลไม่อั้น คงอีกไม่ไกล

เขาคาดการณ์ไม่ผิด บ่ายวันรุ่งขึ้น แอปเปิ้ลสีแดงสดห้อยระย้าจนกิ่งโค้งงอ ดูจากขนาดแล้วน่าจะหนักลูกละสี่ห้าตำลึง จางเสี่ยวหลงเด็ดมาลูกหนึ่ง เอาเสื้อเช็ดๆ "กร้วม" กัดคำโต ลิ้มรสชาติ น้ำหวานฉ่ำของแอปเปิ้ลทำเอาเคลิ้ม เนื้อกรอบเด้งสู้ฟัน อร่อยกว่าแอปเปิ้ลต้นกำเนิดเมล็ดหลายเท่าตัว น่าจะเป็นอิทธิฤทธิ์ของแปลงสมุนไพร ที่ทำให้แอปเปิ้ลลูกใหญ่และหวานกรอบขนาดนี้ นี่ยังไม่ได้รดด้วยน้ำทิพย์เยอะนะ ไม่งั้นคงลูกใหญ่กว่านี้แน่ วันหลังคงต้องปลูกแบบลูกละสองตำลึงกว่าๆ ให้ได้สักชั่งละสี่ลูก เอาไว้ขาย แล้วปลูกแบบรดน้ำทิพย์จัดเต็มบ้าง เอาไว้กินเองหรือเป็นของฝาก

กินแอปเปิ้ลหมดลูก จางเสี่ยวหลงก็ขึ้นไปที่ชั้นสามของเจดีย์ กะว่าจะก่อเตาอิฐง่ายๆ สักเตา เขาหยิบกระทะเหล็กออกมา วาดวงกลมบนพื้นตามขนาดปากกระทะ ขุดดินจากนอกมิติเข้ามา ผสมน้ำคนให้เข้ากัน เอาโคลนที่ผสมแล้วป้ายบนก้อนอิฐ เพื่อให้ยึดเกาะกันแน่น ไม่ล้มง่าย พอโคลนแห้ง เตาจะแข็งแรงขึ้น จางเสี่ยวหลงก่ออิฐสูงหนึ่งเมตร วางกระทะเหล็กลงไป ขนาดพอดีเป๊ะ มองดูเตาฉบับทำมือ แล้วพึมพำกับตัวเอง "ขี้เหร่ไปหน่อย แต่ใช้หุงหาอาหารได้ไม่มีปัญหา!" เขาตักน้ำทิพย์ใส่กะละมังเคลือบ เทลงในกระทะ ปอกข้าวโพดสดใส่ลงไปสองสามฝัก แล้วเริ่มจุดไฟ เชื้อเพลิงในมิติมีเหลือเฟือ ทั้งเถาวัลย์มันฝรั่งแห้ง ต้นข้าวโพดแห้ง กิ่งไม้แห้งที่เก็บมาจากในป่า เอามาทำฟืนได้หมด ไม่นานกองต้นข้าวโพดใต้เตาก็ลุกโชน ใส่กิ่งไม้เพิ่ม ไฟยิ่งแรงขึ้น น้ำในกระทะเริ่มส่งเสียง "ซู่ซ่า" ก้อนอิฐถูกไฟเผา ความชื้นในดินระเหยออกอย่างรวดเร็ว จับตัวแข็งเป็นก้อน น้ำในกระทะเริ่มเดือด กลิ่นหอมเฉพาะตัวของข้าวโพดต้มลอยฟุ้งไปทั่ว "ว้าว~ หอมจัง! ไม่ได้กินข้าวโพดต้มมานานแค่ไหนแล้วนะเนี่ย!" จางเสี่ยวหลงกลืนน้ำลาย อีกเจ็ดแปดนาทีก็ได้กินของอร่อยแล้ว

ข้าวโพดสุกอย่างรวดเร็ว ไฟใต้เตายังแรงอยู่ จางเสี่ยวหลงเอาไข่ไก่เจ็ดแปดฟองใส่ลงไปต้มต่อ แล้วหยิบข้าวโพดมาแทะ สัมผัสเหนียวนุ่มที่คุ้นเคย กลิ่นหอมเฉพาะตัวของข้าวโพด รสหวานนิดๆ จางเสี่ยวหลงแทะข้าวโพดไปสามฝักรวด ถึงยอมวางซังข้าวโพดลงอย่างเสียดาย เรอออกมาหนึ่งที บิดขี้เกียจ รู้สึกสบายตัวไปหมด "ชีวิตดี๊ดี!" ไฟในเตามอดลง จางเสี่ยวหลงเก็บไข่ต้ม แล้วออกจากมิติ

เดือนพฤษภาคม ลมฤดูใบไม้ผลิพัดโชย อุณหภูมิต่ำสุดไม่ติดลบแล้ว อากาศกำลังสบาย น้ำแข็งในแม่น้ำละลายหมดเกลี้ยง ตกปลาสะดวกขึ้นเยอะ บ่อปลาสิบกว่าบ่อในหมู่บ้าน จางเสี่ยวหลงตระเวนตกจนครบ เอาปลาไปปล่อยเลี้ยงในสระน้ำทิพย์ชั้นสามหมดแล้ว วันนี้ไปตกซ้ำ ได้ปลาเล็กมาแค่สามสิบกว่าตัว "ท่าทางปลาในบ่อพวกนี้จะหมดแล้วมั้ง! คราวหน้าคงต้องไปตกในแม่น้ำใหญ่"

กลับมาถึงหมู่บ้าน เห็นรถลากเจ็ดแปดคันจอดเรียงรายอยู่ที่ปากทางเข้าหมู่บ้าน บนรถลากมีกระสอบธัญพืชวางซ้อนกันเป็นพะเนิน ชาวบ้านออกแรงเข็นรถลากอย่างทุลักทุเล มุ่งหน้าไปทางที่ทำการคอมมูน จางเป่าหลิน สมุหบัญชีกองผลิต สะพายกระเป๋าผ้าใบสีเขียวทหาร เดินนำหน้าขบวน "อาเป่าหลิน จะไปคอมมูนกันเหรอครับ!"

"ใช่ ครบกำหนดสิบวันแล้ว ต้องเอาธัญพืชที่เรียกเก็บเพิ่มไปส่งสถานีแล้วล่ะ! เสบียงขาดไปตั้งหมื่นกว่าชั่ง จะหามาโปะยังไงไหวล่ะเนี่ย!" จางเป่าหลินในฐานะสมุหบัญชี ย่อมรู้ดีที่สุดว่าเสบียงในคลังมีเท่าไหร่ และใช้ไปวันละเท่าไหร่ เสบียงเดิมก็ไม่ค่อยพอ ต้องกินอย่างประหยัดถึงจะพอประทังไปจนถึงฤดูเก็บเกี่ยวข้าวโพด ตอนนี้เสบียงหายวูบไปหมื่นกว่าชั่ง ขาดแคลนไปอย่างน้อย 20 วัน สมุหบัญชีอย่างเขาจะกลุ้มใจก็ไม่แปลก จางเสี่ยวหลงยิ้ม ไม่ตอบรับคำบ่นนั้น ปัญหานี้สำหรับเขา ไม่ใช่ปัญหาเลยสักนิด แต่เรื่องนี้พูดออกไปไม่ได้ ต้องเก็บความลับไว้คนเดียว

สมาชิกในกองผลิตต่างแสดงความเข้าใจและสนับสนุนเรื่องการจ่ายภาษีเพิ่ม ประโยคติดปากชาวบ้านคือ 'จ่ายภาษีเพิ่มเป็นนโยบายเบื้องบน ยังไงก็ต้องสนับสนุน!' อีกอย่าง เห็นแก่หน้าจางเสี่ยวหลง ก็ไม่อยากสร้างความลำบากใจให้รองหัวหน้ากองผลิต จางเป่าจู้ ทุกคนคนบ้านเดียวกัน ร่วมแรงร่วมใจฝ่าฟันอุปสรรค ช่วงนี้กินประหยัดหน่อย อดทนให้ผ่านช่วงนี้ไป พอข้าวโพดใหม่ออก ก็สบายแล้ว คำพูดเหล่านี้เข้าหูจางเสี่ยวหลง เขารู้สึกปลาบปลื้มใจ เนื้อหมูป่าที่แจกไปไม่เสียเปล่า คุ้มค่าจริงๆ เขาตัดสินใจว่าพรุ่งนี้จะเอาหมูป่ามาแบ่งให้ทุกคนกินอีกสักตัว ในมิติยังมีหมูป่าเหลืออีก 24 ตัว แถมยังเลี้ยงไว้อีก 34 ตัว น้ำหนักเพิ่มขึ้นทุกวัน เอาออกมาตัวหนึ่งให้ทุกคนได้กินของดี ไม่เดือดร้อนอะไรเลย

แต่แผนการมักตามไม่ทันความเปลี่ยนแปลง การปรากฏตัวของรถจี๊ปคันหนึ่ง ทำให้แผนของจางเสี่ยวหลงต้องเปลี่ยนไป คนจากโรงงานเหล็กกล้ามาเยือน

"เถียนหวา วิ่งหน้าตั้งมีเรื่องอะไร?" เห็นร่างคุ้นตาวิ่งสวนมา จางเสี่ยวหลงเลยร้องทัก "พี่เสี่ยวหลง ทุกคนกำลังตามหาพี่กันให้ควัก!" เถียนหวายืนเท้าสะเอว หอบแฮกๆ "หาพี่ทำไม? ที่กองผลิตมีเรื่องเหรอ? หรือที่บ้านพี่เกิดเรื่อง?"

"โรงงานโอ่งน้ำในอำเภอ ส่งคนเอาธงเกียรติยศมาให้พี่น่ะสิ"

"โรงงานโอ่งน้ำเอาธงมาให้พี่? พี่ไปเกี่ยวอะไรกับเขา?" จางเสี่ยวหลงงงเป็นไก่ตาแตก นึกไม่ออกว่าเกี่ยวข้องกันยังไง ถ้าบอกว่าเป็นโรงงานเหล็กกล้ายังพอเป็นไปได้ แต่โรงงานโอ่งน้ำนี่นึกไม่ออกจริงๆ "เถียนหวา แน่ใจนะว่าโรงงานโอ่งน้ำ? ไม่ใช่โรงงานเหล็กกล้า?" เถียนหวาเกาหัวแกรกๆ ตอบอย่างมั่นใจ "โรงงานโอ่งน้ำนั่นแหละ โรงงานที่ซือหม่ากวงทุบโอ่งไง" พอพูดแบบนี้ จางเสี่ยวหลงก็ถึงบางอ้อ เถียนหวาเคยเรียนหนังสือมาสองปี รู้จักนิทานซือหม่ากวงทุบโอ่ง เลยจำสับสนระหว่าง 'โรงงานเหล็กกล้า' (จ๋ากังฉ่าง) กับ 'ทุบโอ่ง' (จ๋า-กัง) บ้าเอ๊ย นึกว่าโรงงานโอ่งน้ำที่ไหน ที่แท้ก็แบบนี้นี่เอง "ขอบใจมากเถียนหวา พวกเขาอยู่ที่กองอำนวยการหรือที่บ้านพี่?"

"พี่เสี่ยวหลง หัวหน้าหมู่บ้านพาพวกเขาไปบ้านพี่แล้ว ชาวบ้านก็ไปมุงดูกันเต็มเลย"