บทที่ 92 กล้าเล่นตุกติกกับฉันเหรอ คราวนี้แกเสร็จแน่

"พี่หม่าซานสั่งสอนลูกน้องแล้ว พวกเรารีบไปจากที่นี่ดีกว่า เดี๋ยวจะพลอยซวยไปด้วย!"

"ใช่ๆๆ เดี๋ยวโดนลูกหลง!"

ที่แท้คนคนนี้ก็คือหม่าซาน คนที่บงการนักล้วงกระเป๋าอยู่เบื้องหลังนี่เอง จางเสี่ยวหลงจดจำใบหน้าของหม่าซานไว้ แล้วเดินกลืนหายไปในฝูงชนลึกเข้าไปในตลาดมืด เดินเล่นในตลาดสักพักก่อน แล้วค่อยออกไปดักรอพี่หม่าซานข้างนอก ต้องสั่งสอนให้หลาบจำสักหน่อย~

"นาฬิกาเรือนนี้ขายเท่าไหร่?"

"เรือนนี้ 125 หยวน แต่ถ้ารับซื้อคืน ผมให้ 90 หยวน"

"อ้าว ทำไม..."

"ไม่ต้องถามว่าทำไม! เห็นลุงแบบนี้แล้วผมใจคอไม่ดี กลัวโดนหลอกชอบกล!" จางเสี่ยวหลงหน้ามึนตึ้บ พ่อค้าคนนี้ฉลาดขึ้น หลอกไม่ง่ายแล้วแฮะ ในเมื่อเป็นแบบนี้ ก็อย่าโทษว่าฉันใช้ท่าไม้ตายก็แล้วกัน เขาควักนาฬิกาออกมาสองเรือน นั่งยองๆ ข้างแผงพ่อค้า ถือนาฬิกาโชว์รอคนมาถามราคา

"ลุงทำแบบนี้หมายความว่าไง? จะมาแย่งลูกค้าผมเหรอ? ร้านผมมีนาฬิกาให้เลือกเป็นสิบเรือน ลุงมีแค่สองเรือน จะมาสู้ผมได้เหรอ?"

"นาฬิกาฉันขายถูกกว่า แกขาย 125 ฉันขาย 115!" เชี่ย แบบนี้ก็ได้เหรอ? พ่อค้าพูดไม่ออก สรุปว่าคนแก่สมัยนี้เริ่มร้ายกาจ หรือคนร้ายกาจเริ่มแก่ตัวลงกันแน่?

"นาฬิกาขายยังไง?" พอลูกค้าเข้ามาถาม พ่อค้ารีบเสนอหน้า "เอ่อ เรือนนี้ 125 ครับ!" จางเสี่ยวหลงกระแอมเบาๆ "อะแฮ่ม..." พ่อค้าทำหน้าเหมือนอมทุกข์ ชูนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้ว "1..." จางเสี่ยวหลงชูนิ้วชี้กับนิ้วกลางขึ้นมา สื่อความหมายว่า 110 หยวน ต่ำกว่านี้ไม่ได้แล้ว พ่อค้ากัดฟันกรอด "ลุง... ลุงเป็นปู่ผมเลยเอ้า! ผม... ผมรับซื้อไว้เองก็ได้!"

จางเสี่ยวหลงยิ้มกริ่ม วางนาฬิกาลงบนแผง รับเงิน 220 หยวนมา ยัดใส่กระเป๋าเสื้อ แต่จริงๆ แล้วส่งเข้ามิติไปเรียบร้อย "ไว้มีนาฬิกาอีก ฉันจะมาขายให้แกใหม่นะ!"

"ปู่ครับ คุณปู่สุดที่รัก ปล่อยผมไปเถอะครับ!" พ่อค้าอยากจะร้องไห้ รับซื้อมาเรือนหนึ่งกำไรแค่สิบกว่าหยวน สองเรือนก็ได้ไม่ถึง 30 หยวน ช่างมันเถอะ ถือซะว่าเน้นขายออกไว กำไรน้อยหน่อยก็ช่างมัน

เดินวนรอบตลาดมืดจนทั่ว จางเสี่ยวหลงใช้คูปองที่มีอยู่จนเกลี้ยง ได้น้ำมันพืช 8 ชั่ง น้ำตาลทรายขาว 5 ชั่ง ผลไม้กระป๋อง 9 กระป๋อง ผ้าฝ้ายสีน้ำเงิน 6 ฉื่อ ผ้าลายดอก 12 ฉื่อ ลูกอมกระต่ายขาว 1 ชั่ง และของใช้ประจำวันอย่างไม้ขีดไฟ ยาสีฟัน หมดเงินไปอีก 60 กว่าหยวน รวมแล้ววันนี้ใช้เงินไป 153 หยวน ในบ้านหินตอนนี้เหลือเงิน 1,560 กว่าหยวน

ออกจากตลาดมืด จางเสี่ยวหลงเดินวนไปวนมาหลายรอบ จนแน่ใจว่าไม่มีใครตามมา ก็หาที่ลับตาคนแวบเข้ามิติ แปลงโฉมเป็นชายหน้าบาก แล้วไปยืนรอหม่าซานที่หน้าตลาดมืด ประมาณครึ่งชั่วโมงต่อมา หม่าซานก็เดินคาบบุหรี่ออกมา จางเสี่ยวหลงสะกดรอยตามห่างๆ จนถึงห้องน้ำสาธารณะ เห็นหม่าซานเดินเข้าไป จางเสี่ยวหลงดึงหมวกกดต่ำ เดินตามเข้าไปในห้องน้ำ

หม่าซานกำลังนั่งยองๆ ปลดทุกข์ หน้าตาบิดเบี้ยวดูท่าทางจะเบ่งยาก "มึงมองอะไรวะ? ไม่เคยเห็นคนท้องผูกหรือไง?" ห้องน้ำสมัยนั้นไม่ได้มีผนังกั้น เป็นแถวนั่งยองเรียงกันโล่งๆ มีคนนั่งปลดทุกข์อยู่อีกเจ็ดแปดคน "มองแล้วจะทำไม~ พ่อจะฟาดกบาลมึงด้วย!" จางเสี่ยวหลงง้างอิฐที่เตรียมมา ฟาดเข้าที่หัวหม่าซานเต็มแรง หม่าซานกางเกงยังไม่ได้ดึงขึ้น โดนอิฐทุบจนมึนตึ้บ จางเสี่ยวหลงทุบซ้ำไปอีกเจ็ดแปดที จนหม่าซานมึนหัวหมุนคว้าง เสียหลักร่วงลงไปในบ่อเกรอะ "ถุย~ โสโครกชิบหาย! วันหลังระวังตัวไว้ อย่าริอาจไปสมคบกับพวกนักล้วงกระเป๋าอีก ไม่งั้นพ่อจะเอาให้พิการเลย!" พูดจบ เขาก็บีบจมูกวิ่งหนีออกจากห้องน้ำ

ในห้องน้ำ... "ไอ้หน้าบากนั่นเป็นใครวะ? กล้าทุบหัวพี่หม่าซานด้วย?"

"ไม่รู้จักว่ะ... พี่หม่าซาน~ ให้ช่วยดึงขึ้นมาไหม?" หม่าซานยังมึนงงไม่หาย ตกลงกูไปทำเวรทำกรรมอะไรไว้กับใครวะเนี่ย? อยู่ดีๆ มานั่งขี้ก็โดนอิฐทุบหัวเฉยเลย "พวกมึงตาบอดหรือไงวะ? รีบดึงกูขึ้นไปสิโว้ย~"

สะใจชิบหาย~ ไอ้เวรเอ๊ย กล้าสั่งให้ลูกน้องมาเล่นตุกติกกับฉัน! คราวนี้ก็กินขี้ให้อิ่มไปเลยแล้วกัน หาที่ปลอดคน จางเสี่ยวหลงเข้ามิติ เปลี่ยนเครื่องแต่งกายใหม่หมด คืนร่างเดิม แล้วหยิบแป้งข้าวโพดสิบชั่ง ปลาตะเพียนแปดตัว ไข่ไก่ยี่สิบฟอง และผลไม้กระป๋องสองกระป๋องออกมา มาถึงตำบลหงฉีทั้งที ต้องแวะไปบ้านพี่สาวคนโตสักหน่อย ช่วงนี้พี่สาวอยู่ไฟ ต้องบำรุงให้ถึงๆ

"คุณน้ามาแล้ว~ คุณน้าของหนูมาแล้ว!" หวังเสี่ยวเยว่กำลังวิ่งเล่นอยู่หน้าบ้าน เห็นจางเสี่ยวหลงมาแต่ไกล ก็รีบวิ่งรี่เข้ามาหา เพื่อนเล่นในหมู่บ้านมองด้วยความอิจฉา พวกเขาได้ยินเสี่ยวเยว่พูดถึงน้าชายบ่อยๆ แถมยังบอกว่าน้าซื้อลูกอมกระต่ายขาวให้กินด้วย จางเสี่ยวหลงมือหนึ่งหิ้วของ อีกมืออุ้มหลานสาวขึ้นมา "เสี่ยวเยว่ตัวสูงขึ้นนะเนี่ย!"

"คุณน้าขา เสี่ยวเยว่คิดถึงคุณน้าจัง!"

"น้าก็คิดถึงเสี่ยวเยว่เหมือนกัน มาๆ น้าให้ลูกอม!"

"ขอบคุณค่ะคุณน้า!"

"นี่เพื่อนหนูหมดเลยเหรอ?"

"ใช่ค่ะ! พวกเขามาเล่นกับหนู!" จางเสี่ยวหลงวางเสี่ยวเยว่ลง หยิบลูกอมออกมาอีกกำมือ "เสี่ยวเยว่ เอาไปแจกเพื่อนคนละเม็ดนะ!"

"ได้เลยค่ะ!" เสี่ยวเยว่รับลูกอมไป กระโดดโลดเต้นไปแจกเพื่อนๆ

"เสี่ยวหลงมาแล้วเหรอ เข้ามานั่งข้างในก่อน เดี๋ยวพี่ทำกับข้าวให้!" หวังต้าไห่ได้ยินเสียง ก็รีบออกมาต้อนรับด้วยรอยยิ้ม "พี่เขย เอาของพวกนี้ไปเก็บในบ้านเถอะครับ!"

"โอ้โฮ~ ที่บ้านก็ยังมีเหลือ เสี่ยวหลงทำแบบนี้ พี่เกรงใจแย่..."

"คนกันเอง เกรงใจอะไรกันครับ! ตอนนี้ผมมีเงินเดือนกินแล้ว ช่วยอะไรได้ก็ช่วยกันไปครับ!"

จางเสี่ยวหลงเดินเข้าบ้าน ถามเสียงเบา "พี่ใหญ่ หลานหลับแล้วเหรอ?" ต้าเฟิ่งพยักหน้า "เพิ่งกินนมเสร็จ ก็หลับปุ๋ยไปเลย เด็กคนนี้มีบุญ พี่ได้กินซุปปลาทุกวัน น้ำนมเลยไหลมาเทมา ลูกกินอิ่มตลอด ไม่เคยร้องงอแงเพราะหิวเลย!"

"งั้นก็ดีแล้วครับ วันนี้ผมเอาปลามาให้อีก พี่กินให้เต็มที่เลยไม่ต้องห่วง" จางเสี่ยวหลงเห็นพี่สาวหน้าตาเปล่งปลั่ง มีเนื้อมีหนังขึ้นมาบ้าง ก็วางใจ

นั่งคุยเป็นเพื่อนพี่สาวอยู่พักใหญ่ ฟ้าเริ่มมืด จางเสี่ยวหลงไม่อยู่ต่อ รีบขอตัวกลับบ้าน กว่าจะถึงบ้าน ฟ้าก็มืดสนิท "เสี่ยวหลง ไปไหนมาลูก? ทำไมเพิ่งกลับเอาป่านนี้?"

"แม่ครับ ผมแวะไปดูพี่ใหญ่มาครับ เอาปลาไปให้พี่เขาต้มซุปกินด้วย"

"แม่ไม่อยู่ตั้งหลายวัน ไม่รู้สองแม่ลูกเป็นยังไงบ้าง!" ช่วงนี้ที่กองผลิตกำลังยุ่ง พ่อก็เพิ่งได้เป็นรองหัวหน้า หลินซิ่วเจินจะหยุดงานนานๆ ก็ไม่ดี เดี๋ยวคนเขาจะนินทาเอา

จางเสี่ยวหลงนั่งแทะมันฝรั่ง "แม่วางใจได้เลยครับ พี่ใหญ่ได้กินซุปปลาทุกวัน สารอาหารครบถ้วน หลานไม่อดแน่นอน!"

"งั้นแม่ก็เบาใจ! โชคดีที่ลูกจับปลาเก่ง ไม่งั้นแม่คงเป็นห่วงแย่!" หลินซิ่วเจินถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก "ตั้งแต่บ้านเรามีความเป็นอยู่ดีขึ้น ได้กินทั้งเนื้อทั้งปลา ร่างกายแม่กับพ่อก็แข็งแรงขึ้นเยอะเลย!"

"ชีวิตบ้านเราต้องดีขึ้นเรื่อยๆ แน่นอนครับ ตอนนี้ผมมีเงินเดือนกินแล้ว ร่างกายแม่กับพ่อก็จะยิ่งแข็งแรงขึ้นไปอีก!"

"ลูกเอ๊ย แม่ว่าลูกลำบากเกินไปแล้ว ต้องเข้าป่าไปจับปลาล่าสัตว์บ่อยๆ เดี๋ยวก็เจอหมาป่า เดี๋ยวก็เจอหมูป่า แม่เป็นห่วง" พูดถึงตรงนี้ หลินซิ่วเจินเสียงสั่นเครือ กอดแขนลูกชาย มองหน้าลูกด้วยความเป็นห่วง ชาติก่อนไม่เคยสัมผัสรสชาติความรักจากครอบครัว ชาตินี้สวรรค์เมตตา มอบครอบครัวใหญ่ที่อบอุ่นให้ จางเสี่ยวหลงมีความสุขมากที่ได้อยู่ท่ามกลางความรักของครอบครัว

"แม่ครับ! ผมระวังตัวทุกครั้งที่เข้าป่า อีกอย่างผมปีนต้นไม้เก่ง เจอสัตว์ร้าย แค่ปีนขึ้นต้นไม้ก็รอดแล้ว"

"แถมผมยังเคยล่าหมาป่า เคยเจอฝูงหมาป่า ฝูงหมูป่า ก็ยังรอดกลับมาได้ปลอดภัยครบสามสิบสองไม่ใช่เหรอครับ?" หลังจากปลอบใจอยู่นาน หลินซิ่วเจินถึงค่อยสบายใจขึ้น แต่ก็ยังกำชับให้ระวังตัว รักษาชีวิตให้ดีที่สุด จางเสี่ยวหลงรับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะ ไม่กล้าทำให้แม่เป็นห่วง

ในมิติเจดีย์ชั้นที่หนึ่ง ต้นแอปเปิ้ลหกต้นในแปลงสมุนไพร ออกผลแล้ว ลูกแอปเปิ้ลยังไม่ใหญ่ ประมาณลูกส้มซาทัง คาดว่าพรุ่งนี้น่าจะเก็บกินได้ นี่เป็นผลผลิตรุ่นแรกของต้นแอปเปิ้ลหกต้นนี้ จำนวนเลยยังไม่มากนัก