บทที่ 91 ขาหักแขนหักก็เพราะทำตัวเองแท้ๆ

ดูท่าตลาดมืดแห่งนี้จะมีอะไรไม่ชอบมาพากล จางเสี่ยวหลงสรุปในใจ เชี่ยเอ๊ย โชคดีที่มีหน้ากากสมปรารถนา พวกแกทำตัวเองแท้ๆ จะไปโทษใครได้ อีกอย่าง ฉันก็กะจะไปตามหาพวกแกเพื่อสั่งสอนให้หลาบจำอยู่แล้ว ใครจะไปนึกว่าพวกแกจะรนหาที่ตายมาให้ถึงที่ ประหยัดเวลาฉันไปได้เยอะ

"กลางวันแสกๆ แบบนี้ พวกแกไม่กลัวตำรวจหรือไง?" จางเสี่ยวหลงกวาดตามองสภาพแวดล้อมรอบๆ แล้วเอ่ยถาม

"ไม่ต้องมองหาใครหรอก ไม่มีใครมาช่วยแกได้หรอก! แถวนี้รกร้างว่างเปล่า ไม่มีคนอยู่สักคน มีแต่โรงงานร้าง"

"ตำรวจน่ะเหรอ? พวกมันไม่มีหูทิพย์ตาทิพย์ จะมาเห็นได้ไงว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่?" สองนักล้วงกระเป๋าพูดอย่างได้ใจ ไม่กลัวเลยว่าจางเสี่ยวหลงจะหนีรอดไปได้

จางเสี่ยวหลงคำนวณในใจ เมื่อกี้เขาจงใจล่อสองคนนี้มาไกลเกือบสองลี้ เพื่อจะได้ลงมือสะดวกๆ "ตอนนี้ยังกลับใจทันนะ ทิ้งเงิน 450 หยวนไว้ให้หมด ห้ามเอาไปแม้แต่แดงเดียว! แล้วพวกข้าจะปล่อยแกไป"

"ไอ้พวกไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ กล้ามาดักปล้นฉันเหรอ"

"แกเป็นใครวะ? กล้ามาสั่งสอนพวกข้า? ในตลาดมืดคอมมูนหงฉี ยังไม่มีใครกล้าพูดกับพี่น้องข้าแบบนี้เลยนะเว้ย!"

จางเสี่ยวหลงถอนหายใจโล่งอก กลัวแต่ว่าพวกมันจะไม่ใช่คนเลวบริสุทธิ์ ในเมื่อเป็นคนชั่วช้าสามานย์ งั้นก็ไม่ต้องเกรงใจกันแล้ว เขาเอื้อมมือไปหยิบก้อนอิฐจากด้านหลัง สายตาเย็นชาจ้องมองสองนักล้วงกระเป๋า

"แหม~ อยากเจ็บตัวก็ไม่บอก! ลูกพี่ หักขามันสักข้าง ให้มันรู้ฤทธิ์พวกเราหน่อย!" สองพี่น้องนักล้วงกระเป๋าฮึกเหิม เลือดสูบฉีดพล่าน แยกย้ายซ้ายขวาบีบเข้ามา จางเสี่ยวหลงทำท่าจะขว้างอิฐในมือ อาศัยจังหวะที่ทั้งสองคนเอียงตัวหลบ มืออีกข้างก็คว้าอิฐจากกองด้านหลัง ขว้างใส่คนที่อยู่ทางซ้ายอย่างรวดเร็ว

เจ้านั่นเพิ่งจะหลบการหลอกล่อไปได้ ยังไม่ทันจะได้ด่า ก้อนอิฐของจริงก็ลอยมาถึงตัว "เชี่ย~ แบบนี้ก็ได้เหรอ..." นักล้วงกระเป๋าเริ่มลนลาน ลืมไปสนิทว่าอิฐก็ใช้เป็นอาวุธได้ แต่ด้วยประสบการณ์โชกโชน เขายังพอมีฝีมืออยู่บ้าง จึงเบี่ยงตัวหลบอิฐก้อนนั้นได้อย่างหวุดหวิดในวินาทีสุดท้าย ขณะที่กำลังจะโล่งอก ก็พบว่าคิดผิดถนัด ไอ้หมอนี่มันร้ายกาจ ขว้างอิฐตามมาอีกสองก้อนติดๆ เขาจำต้องทุ่มสุดตัวเพื่อหลบหลีกต่อไป

นักล้วงกระเป๋าทางขวาตั้งสติได้ กำมีดสั้นแน่น แววตาอำมหิตพุ่งเข้าใส่ "ลูกพี่ เดี๋ยวผมช่วยเอง!" มีดสั้นต่อให้คมแค่ไหน ก็สู้อิฐก้อนไม่ได้ ลูกพี่ทางซ้ายถูกบีบให้ถอยร่นไปเจ็ดแปดก้าว จางเสี่ยวหลงมีเวลาเหลือเฟือ หันไปปาอิฐใส่คนทางขวาสามก้อนรวด คนทางขวาอยู่ใกล้กว่า ระยะห่างไม่ถึงสองเมตร หลบสองก้อนแรกได้ แต่ไม่พ้นก้อนที่สาม "กร๊อบ" เสียงซี่โครงหัก เจ้านั่นเจ็บปวดรวดร้าว เหงื่อแตกพลั่ก หันหลังเตรียมจะหนี โอกาสทองแบบนี้ จางเสี่ยวหลงไม่มีทางปล่อยให้หลุดมือ เขาปาอิฐรัวๆ ใส่แผ่นหลังและขาของมัน จนมันลงไปนอนร้องโอดโอยขอชีวิต "ผมผิดไปแล้ว อย่า... อย่าปาอีกเลย..."

จางเสี่ยวหลงไม่ได้คิดจะฆ่าแกงกัน ไม่อย่างนั้นคงปาใส่หัวไปนานแล้ว แต่โทษตายละเว้น โทษเป็นละเว้นไม่ได้ "พวกแกหาเรื่องเอง อย่าหาว่าฉันใจดำอำมหิตแล้วกัน!" สิ้นเสียง อิฐก้อนหนึ่งก็กระแทกเข้าที่ขาซ้ายของมันอย่างจัง "กร๊อบ~" กระดูกต้นขาหักแน่นอน คิดจะหักขาคนอื่น ก็ต้องโดนเองบ้าง เป็นการตอบแทน อีกอย่าง เขาไม่ใช่คนประเภท ยอมให้ใครมารังแกได้ง่ายๆ!

"อ๊าก~ เจ็บโว้ย ลูกพี่... ช่วยด้วย..."

"คิดจะหนี? สายไปแล้ว~" จางเสี่ยวหลงเตะมีดสั้นกระเด็น แล้วถืออิฐก้อนไล่ตามไป ลูกพี่นักล้วงกระเป๋ารู้ตัวว่าเจอของแข็ง หันหลังวิ่งหนีสุดชีวิต เขาวิ่งเร็วมาก ในใจหวาดกลัวสุดขีด พรานคนนี้โหดเหี้ยมชะมัด ใช้อิฐไล่ทุบคนหน้าตาเฉย! ถ้ารู้ก่อน ใครจะกล้าไปตอแยคนโหดแบบนี้? เสียดายที่โลกนี้ไม่มียาแก้ความเสียใจ เขาได้แต่โทษพ่อแม่ที่ให้ขามาน้อยเกินไป วิ่งไม่ทันใจเลย

"โอ๊ย..." จางเสี่ยวหลงกระโดดถีบจากด้านหลัง ส่งลูกพี่นักล้วงกระเป๋าล้มหน้าทิ่มดิน "พี่ชาย คุยกันดีๆ ผมให้เงินพี่ก็ได้!"

"ให้โอกาสไปแล้ว วันนี้ขาข้างนี้ยังไงก็ต้องหัก!"

"พี่ชาย พี่ชาย อย่า... อ๊าก..." นักล้วงกระเป๋ากอดขาซ้าย กลิ้งไปมา ร้องโหยหวนน้ำหูน้ำตาไหลพราก

จางเสี่ยวหลงทำท่าจะทิ้งอิฐ แต่คิดไปคิดมา อิฐบางทีก็ใช้ง่ายกว่ามีด เก็บไว้ดีกว่า เขาเดินกลับไป ลากคอเสื้อลูกน้องนักล้วงกระเป๋ามาเหมือนลากหมาตาย "เอาของมีค่าในตัวออกมาให้หมด ไม่อย่างนั้นขาอีกข้างก็ต้องหักด้วย!" น้ำเสียงเย็นเยียบ ยิ่งกว่าน้ำแข็งในฤดูหนาว สองนักล้วงกระเป๋าไม่กล้าขัดขืน กัดฟันควักเงินและของมีค่าออกมาวางกอง จางเสี่ยวหลงนับดู มีเงินร้อยกว่าหยวน แต่คูปองมีแค่คูปองอาหารไม่กี่สิบชั่ง

"พวกแกรู้ได้ยังไงว่าฉันขายหมาป่า?"

"อะ... โอ๊ย... ผมบอกแล้วๆ... ลูกน้องของลูกพี่ยันในตลาดมืด ชื่อหม่าซาน มันเป็นคนส่งข่าวให้" หม่าซาน? จางเสี่ยวหลงจำชื่อนี้ไว้ จากนั้นก็เงื้ออิฐขึ้น ทุบแขนข้างเดียวกับขาที่หักของทั้งสองคนจนหัก แล้วเตะก้นลูกพี่นักล้วงกระเป๋าไปทีหนึ่ง ตวาดลั่น: "ไสหัวไป! ถ้าไม่ไปเดี๋ยวหักขาอีกข้าง!"

"ครับๆๆ พวกเราไปแล้ว~ โอ๊ย..." สองนักล้วงกระเป๋าพยุงกันลุกขึ้น กัดฟันเดินกระโผลกกระเผลกจากไป "ถ้ากล้ามายุ่งกับฉันอีก ฉันจะให้พวกแกนั่งรถเข็นไปตลอดชีวิต!" จางเสี่ยวหลงตะโกนไล่หลัง ทำเอาทั้งสองเร่งฝีเท้าหนีเร็วขึ้นเป็นเท่าตัว

สั่งสอนนักล้วงกระเป๋าพวกนี้ให้เจ็บจำบ้าง ก็ไม่เสียหายอะไร จางเสี่ยวหลงลงมืออย่างรู้จักหนักเบา แค่หักแขนขาข้างหนึ่ง นอนพักรักษาตัวสักสามสี่เดือน ก็น่าจะหายดี ถือว่าช่วยขจัดภัยสังคม ให้คนมาตลาดมืดสบายใจไปได้อีกหลายเดือน!

จางเสี่ยวหลงตั้งจิตวูบเดียว กองอิฐข้างกำแพงก็หายวับไปกับตา อิฐพวกนี้ไม่ใช่ไม่มีใครเอา แต่คนคุมตลาดมืดจงใจวางทิ้งไว้ ตามจุดสำคัญๆ มีคนของพวกมันเฝ้าอยู่ เลยไม่มีใครกล้าขโมยอิฐไปซึ่งๆ หน้า แต่จางเสี่ยวหลงไม่สน เก็บเข้ามิติไปหมด จากนั้นเขาก็แวบเข้ามิติ เปลี่ยนเสื้อผ้าและแปลงโฉมอย่างรวดเร็ว สิบกว่านาทีต่อมา ชายแก่วัยห้าสิบกว่าปี ก็เดินออกจากตรอก จ่ายค่าเข้าหนึ่งหยวน เดินเข้าตลาดมืดอย่างสบายใจ แปลงโฉมได้ตามใจนึกนี่มันสุดยอดจริงๆ เข้าออกตลาดมืดได้เหมือนเดินสวนหลังบ้าน ขอแค่มีเงินค่าผ่านประตู จะเข้าออกกี่รอบก็ไม่มีใครสงสัย

เดินไปได้ไม่กี่ก้าว ข้างหน้าก็เกิดความวุ่นวาย เชี่ย บังเอิญอะไรขนาดนี้? เขาหลบฉากไปยืนดูอยู่ไกลๆ เห็นสองนักล้วงกระเป๋า หน้าตาบอกบุญไม่รับ กำลังเดินกระย่องกระแย่งออกจากตลาดมืด~ เอ่อ เรียกว่ากระโดดขาเดียวคงจะถูกกว่า! เพราะขาหักไปข้าง แขนหักไปข้าง ต้องช่วยพยุงกันกระโดดหยองแหยงไป ส่วนชายร่างยักษ์ที่เดินตามหลังมา กำลังด่าทอไม่หยุด สีหน้าถมึงทึง เสียงอึกทึกเกินกว่าจะฟังรู้เรื่องว่าด่าอะไร ชายคนนั้นสูงอย่างน้อย 185 เซนติเมตร รูปร่างบึกบึน หน้าตาโหดเหี้ยม มีแผลเป็นยาวเหมือนไส้เดือนพาดผ่านใบหน้า ดูน่ากลัวจนใครเห็นก็ต้องผงะ