บทที่ 90 เจอสองนักล้วงกระเป๋าอีกแล้ว

ร่างที่คุ้นตาไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นเฉาจื้อยงและคู่หูที่เคยทำการค้าด้วยกันมาก่อนนั่นเอง จางเสี่ยวหลงจำเฉาจื้อยงได้แม่น เพราะเป็นคนที่ซื้อหมูป่าของเขาไปครั้งล่าสุด แต่เฉาจื้อยงทั้งสองคนกลับไม่รู้เลยว่า ชายตรงหน้าคือคู่ค้าเก่าของพวกเขา

"พี่ชาย เปิดราคามาเลย ถ้าเหมาะสม พวกผมเหมาหมาป่าสองตัวนี้หมด"

"เหมาหมด? ตอนนี้ราคาเนื้อสัตว์พุ่งกระฉูด พวกพี่มีกำลังพอเหรอ?"

"ผมเฉาจื้อยง หากินในตลาดมืดมาหลายปี แค่นี้สบายมาก เมื่อไม่กี่วันก่อน ผมเพิ่งเหมาหมูป่าไปทั้งตัว ไม่เชื่อลองไปถามดูได้"

"พี่คือเฉาจื้อยง?"

"เอ่อ... รู้จักผมด้วยเหรอ?"

"เปล่าครับ แต่หมูป่าที่พี่เหมาไปคราวก่อน ก็เป็นพวกผมที่ช่วยกันล่ามานั่นแหละ"

"โอ้โฮ นี่มันบุพเพสันนิวาสชัดๆ! งั้นเราไปคุยรายละเอียดที่โกดังกันดีกว่าไหม?" เฉาจื้อยงเหลือบเห็นคู่แข่งเดินเข้ามา จึงรีบพูดตัดบท

"ไอ้ยง แกนี่มันแล้งน้ำใจจริงๆ! คราวก่อนก็งุบงิบหมูป่าไปกินคนเดียว ฟันกำไรไปตั้งเท่าไหร่ คราวนี้ยังไงก็ต้องแบ่งให้พวกข้าบ้างนะเว้ย!"

"พี่คุน นี่ลูกค้าเก่าผม ตามกฎของลูกพี่ยัน ห้ามแย่งลูกค้าเก่ากันซึ้งๆ หน้าแบบนี้นะ!"

"ลูกค้าเก่า? ข้าว่าหน้าตาไม่คุ้นเลยนะ หมอนี่ไม่เคยโผล่มาตลาดมืดเราสักหน่อย"

จางเสี่ยวหลงต้องแอบยกนิ้วให้ในใจ: เก่งจริง! สายตาเฉียบคมมาก คนที่หากินในตลาดมืดนี่ประมาทไม่ได้จริงๆ "ผมมีหมาป่าสองตัว พอดีเลย พวกพี่แบ่งกันคนละตัวดีกว่าครับ! อย่าให้เรื่องเล็กน้อยแค่นี้มาทำลายมิตรภาพเลย!" การผูกขาดกับเจ้าเดียว อาจโดนกดราคาได้ง่ายๆ จางเสี่ยวหลงเข้าใจหลักการนี้ดีกว่าคนในยุคนี้เยอะ ดังนั้น การสร้างการแข่งขันขึ้นมา เขาถึงจะได้ประโยชน์สูงสุด

กล้ามเนื้อบนใบหน้าเฉาจื้อยงกระตุกยิกๆ "พี่คุนจะให้ราคาเท่าไหร่?"

"ราคาที่ข้าให้ ไม่ต่ำกว่าแกแน่นอน!"

"ตามราคาตลาดวันนี้ ผมให้ชั่งละ 3 หยวน หนังหมาป่าแถมให้ผมด้วย!" ราคาที่เฉาจื้อยงเสนอถือว่ายุติธรรม "ข้าก็ให้ราคานี้!" พี่คุนพ่นควันบุหรี่ แล้วถามต่อ "น้องชายว่าไง?" จางเสี่ยวหลงผายมือ "ผมไม่มีปัญหา งั้นเอาตาชั่งมาเลยครับ!"

"ดี! ตรงไปตรงมาดี! พี่หวงคุน ชอบคนค้าขายแบบน้องนี่แหละ"

หมาป่าสองตัวขนาดไม่ใหญ่มาก ตัวหนึ่งหนัก 77 ชั่ง อีกตัว 73 ชั่ง จางเสี่ยวหลงเสนอ "ตัวที่หนักกว่านี้ให้เถ้าแก่เฉาไปแล้วกันครับ! เพราะคราวก่อนแกให้ราคาหมูป่าดีมาก พี่คุนคงไม่ขัดข้องนะครับ?"

"ไม่มีปัญหา เห็นได้ชัดว่าน้องชายเป็นคนรู้คุณคน ไม่ทราบว่าน้องชายชื่อเสียงเรียงนามว่าอะไรครับ~" เริ่มจะมาหลอกถามชื่อแซ่กันแล้ว? "ผมเป็นคนบ้านนอกคอกนา รู้จักแต่ล่าสัตว์ ขอแค่พวกพี่ให้ราคาดี ยังไงผมก็ขายให้พวกพี่ก่อนอยู่แล้ว" จางเสี่ยวหลงเลี่ยงที่จะตอบ แล้วยื่นมือไปรับเงินจากทั้งสองคน

หมาป่าสองตัวขายได้ 450 หยวน มากกว่าราคาหมูป่าคราวก่อนเป็นร้อยหยวน ทรัพย์สินของเขาพุ่งทะยานไปแตะที่ 1,350 หยวน "ถ้ามีของป่าอีก เอามาขายให้พี่กับไอ้ยงได้เลย ในตลาดมืดนี้ ของที่พวกพี่รับซื้อไม่ไหว คนอื่นก็รับไม่ไหวเหมือนกัน"

"พี่คุนพูดถูก ช่วงนี้เนื้อหมูป่าพุ่งไปชั่งละ 2.8 หยวนแล้ว ถ้าน้องล่ามาได้ พี่ให้ราคาหมูเป็นชั่งละ 1.9... ไม่สิ ให้ 2 หยวนไปเลย" จางเสี่ยวหลงลังเลเล็กน้อย "ตอนนี้ราคาดีก็จริง แต่หมูป่าตัวใหญ่สะดุดตาเกินไป ถึงล่าได้ ก็คงขนมาขายที่ตลาดมืดยากหน่อยนะครับ"

"อื้ม ก็จริงนะ เมื่อวานมีพรานล่ากวางได้ตัวนึง โดนปล้นกลางทาง กวางโดนแย่งไป พรานก็เกือบเอาชีวิตไม่รอด จนป่านนี้ยังจับคนร้ายไม่ได้เลย!" เรื่องที่เฉาจื้อยงเล่า จางเสี่ยวหลงเพิ่งเคยได้ยิน เขาเตือนตัวเองในใจว่า ต่อไปต้องระวังตัวให้มากขึ้น "ไม่เข้าถ้ำเสือ จะได้ลูกเสือเหรอ? พวกนายล่าสัตว์ก็เพื่อเงินไม่ใช่หรือไง! มัวแต่กลัวโน่นกลัวนี่ ชาตินี้จะรวยได้ไง! ขอแค่ขนหมูป่ามาถึงตลาดมืดได้ เรื่องราคาพวกพี่ยินดีจ่ายให้ 80% ของราคาตลาดเลย" หวงคุนร้อนใจ เนื้อหมูขาดตลาดหนักมาก ทั่วทั้งตลาดมืดหาเนื้อหมูครึ่งชั่งยังไม่มี ถ้าหาเนื้อหมูป่ามาขายได้ เงินทองก็ไหลมาเทมาเห็นๆ

"สองสามวันนี้งานที่กองผลิตยุ่งมาก ต้องไปทำงานเก็บแต้มงาน อีกสักพักพอว่าง พวกเราจะเข้าป่าดู! หวังว่าจะเจอหมูป่าสักตัวนะครับ!"

"ฮ่าๆๆ มันต้องอย่างนี้สิ! อยากรวยก็ต้องกล้าเสี่ยง พวกนายต้องล่าได้แน่"

"ในตลาดมืดมีใครขายคูปองบ้างไหมครับ? ผมอยากซื้อคูปองหน่อย!"

"อยากได้คูปองอะไรล่ะ?" หวงคุนและเฉาจื้อยงควักปึกคูปองหนาเตอะออกมาพร้อมกัน "คูปองอาหารเอาไหม? ธัญพืชหยาบ ธัญพืชละเอียด มีหมด! คูปองอาหารทั่วประเทศก็มีนะ!"

"คูปองน้ำตาล คูปองอาหารกระป๋อง คูปองผ้า พวกนี้เอาหมดครับ! เอ้อ พวกพี่มีคูปองจักรยาน กับคูปองนาฬิกาไหมครับ?"

"เอ่อ อย่างอื่นมีหมด แต่คูปองจักรยานกับนาฬิกา ตลาดมืดเราไม่มีใครขายหรอก น้องต้องไปลองดูที่ตัวอำเภอ ตลาดมืดที่นั่นน่าจะมี"

"งั้นไม่เป็นไรครับ คูปองพวกนี้ผมเหมาหมด"

จางเสี่ยวหลงซื้อคูปองไปเจ็ดสิบกว่าหยวน นอกจากคูปองน้ำตาล คูปองผ้า คูปองอาหารกระป๋อง ยังมีคูปองน้ำมันพืช คูปองขนมเปี๊ยะ คูปองสบู่ ฯลฯ มีคูปองแล้วก็ไปช้อปปิ้งชุดใหญ่ได้เลย จากบทเรียนคราวขายนาฬิกา ครั้งนี้เขาจึงระมัดระวังตัวเป็นพิเศษ พยายามทำตัวกลมกลืนไปกับฝูงชน คอยสังเกตความเคลื่อนไหวรอบข้างตลอดเวลา แต่สุดท้ายก็ยังเจอร่างที่คุ้นตา 2 ร่าง กำลังแหวกผู้คนพุ่งตรงมาทางเขา จางเสี่ยวหลงจำได้แม่น ตอนขายนาฬิกา ก็ไอ้สองนักล้วงกระเป๋านี่แหละที่ไล่กวดเขาเข้าไปในตรอก "จมูกไวอย่างกับหมาจริงๆ!" เขาไม่สนใจจะซื้อของอีก เร่งฝีเท้าเดินหนีไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว คราวก่อนไม่มีเวลา เลยปล่อยไป ครั้งนี้มีเวลาเหลือเฟือ ได้เวลาคิดบัญชีทบต้นทบดอกสักที

นักล้วงกระเป๋าสองคนสบตากันผ่านฝูงชน แล้วพยักหน้า รู้ตัวว่าเป้าหมายไหวตัวทันแล้ว ทั้งคู่เลิกทำตัวลับๆ ล่อๆ แหวกฝูงชนวิ่งไล่ตามออกไปทันที ในตลาดมืดหาที่เหมาะๆ ไม่ได้ จางเสี่ยวหลงเลยตัดสินใจออกจากตลาด เดินเลาะกำแพงโรงงานร้างไปทางที่เปลี่ยวคน สองนักล้วงกระเป๋าวิ่งตามออกมา "ฮ่าๆๆ มันหนีไม่คิดชีวิตเลยว่ะ ข้างหน้าเป็นทางตันแล้ว" ด้านซ้ายและขวาของโรงงานร้าง มีกองอิฐเล็กๆ กองขวางทางอยู่ "ลูกพี่ เราไปจับเต่าในไหกันเถอะ!"

สองนักล้วงกระเป๋าเดินย่างสามขุมเข้ามาอย่างใจเย็น ชักมีดสั้นวาววับออกมาข่มขวัญ "เฮ้ยๆๆ~ ข้างหน้าไม่มีทางไปแล้ว ส่งเงินมาซะดีๆ!"

"พี่น้องเราอยากได้เงินไม่อยากได้ชีวิต วางเงิน 450 หยวนลงซะ แล้วปู่จะปล่อยไป" จางเสี่ยวหลงสงสัยในใจ พวกมันรู้ตัวเลขเป๊ะๆ ได้ยังไง? ถึงจะสงสัย แต่ก็หันกลับมาพูดว่า "ผมไม่มีเงินเยอะขนาดนั้นหรอก!"

"ไม่มีเงิน? เมื่อกี้แกเพิ่งขายหมาป่าสองตัวไปไม่ใช่เหรอ?"

"เอ่อ~ พวกแกรู้ได้ยังไง?"

"อย่าถามมาก! รีบส่งเงินมา ไม่งั้น... ฮึ่ม! พ่อแทงไส้ไหลแน่!"

บ้าเอ๊ย อะไรจะซวยขนาดนี้ ทุกครั้งที่ขายของ ต้องมาเจอไอ้นักล้วงกระเป๋าสองตัวนี้ตลอด เมื่อกี้ตอนซื้อขายในตลาดมืด ก็เลือกที่ลับตาคนแล้วนะ รอบข้างก็ไม่มีใคร ทำไมยังโดนพวกมันเพ่งเล็งได้อีก?