บทที่ 1069 นี่น่ะหรือที่แกบอกว่าแมวตัวเล็ก

เสิ่นหลางขยี้ตา ในที่สุดโพรงจมูกก็เริ่มปรับตัวได้เสียที เขาไม่ทันได้เคี้ยวเนื้อปลาดิบในปากด้วยซ้ำ แต่กลับจ้องมองผงมัสตาร์ดนั่นด้วยความฉงน

"ไอ้เจ้านี่ความบริสุทธิ์มันจะสูงเกินไปแล้วมั้ง ผมใส่ไปนิดเดียวจริงๆ นึกไม่ถึงเลยว่ารสชาติมันจะจี๊ดจ๊าดขนาดนี้"

"แต่พอปรับตัวได้แล้ว ทำไมถึงรู้สึกว่ามันก็สะใจดีเหมือนกันนะ..."