บทที่ 1070 จับลิงซ์ได้หนึ่งตัว

พั่วจวินได้ยินคำพูดของเจ้านาย ก็พยักหน้าอย่างจริงจังหนึ่งครั้ง "โฮก..."

"เจ้าเด็กนี่ช่างซื่อตรงนัก เหมือนใครกันนะ?" เสิ่นหลางบ่นอุบ เขาพิจารณาดูต้นไม้ใหญ่อย่างละเอียด พบว่าลำต้นหนาเกินไป การจะปีนขึ้นไปดูไม่ค่อยสมเหตุสมผลนัก

เมื่อมองย้ายไปยังยอดไม้ที่เจ้าลิงซ์เกาะอยู่ ความสูงจากพื้นดินอย่างน้อยก็ยี่สิบกว่าเมตร แถมยอดไม้กิ่งก้านใบยังหนาทึบ ต่อให้ปล่อยอินทรีทองหรือเหยี่ยวสื่อสารออกไปก็คงไม่ได้ผล พวกมันตัวใหญ่เกินไป ช่วงปีกกว้างเกินกว่าจะแทรกตัวเข้าไปได้ นับประสาอะไรกับการเข้าไปจับลิงซ์