บทที่ 111 หมีควายยักษ์

ต้าฮุยวิ่งนำหน้าไปได้ระยะหนึ่ง ก็วิ่งย้อนกลับมาเอาหัวถูกับขาเจ้านาย เป็นสัญญาณบอกให้เดินตามไป จางเสี่ยวหลงตั้งสติได้ รู้ทันทีว่าต้าฮุยต้องเจออะไรดีๆ เข้าแล้ว เขาเดินตามไปสักพัก ก็สะดุดตากับรอยเท้าชุดหนึ่งบนพื้น บริเวณนี้ดินค่อนข้างเยอะและร่วนซุย ใบไม้แห้งมีน้อย จึงประทับรอยเท้าได้อย่างชัดเจน เมื่อพิจารณาดูดีๆ พบรอยเท้าสองแบบที่แตกต่างกัน แบบแรกเป็นรอยเท้าทรงกลมแบน อีกแบบเป็นทรงยาว ด้านหน้ากว้างด้านหลังแคบ เหมือนกับไม่มีส้นเท้า แต่ทั้งสองแบบมีรอยกรงเล็บแหลมคมชัดเจนที่ส่วนปลาย และเรียงกันเป็นชุดละสี่รอย นี่มันรอยเท้าหมีชัดๆ!

จางเสี่ยวหลงมั่นใจในการตัดสินใจของตัวเอง แถวนี้มีหมีควาย (เฮยเซี่ยจื่อ) ออกหากินจริงๆ เกิดมาสองชาติ ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยเห็นหมีควาย เขาเคยเห็นใกล้ๆ แค่ระยะสามสิบถึงห้าสิบเซนติเมตรด้วยซ้ำ แต่ตอนนั้นมีกระจกนิรภัยหนาเตอะกั้นอยู่ มีกระจกนิรภัยคุ้มกัน หมีควายก็ทำอะไรเขาไม่ได้ แต่ตอนนี้ที่นี่ ไม่มีกระจกนิรภัย มีแต่หมีป่าที่ผลุบโผล่ไร้ร่องรอย ถ้าบอกว่าจางเสี่ยวหลงไม่กลัวเลย ก็คงโกหก แต่ความกลัวมีแค่นิดเดียว ส่วนใหญ่คือความตื่นเต้น ระทึกใจ และความคาดหวัง เชี่ยเอ๊ย หมีควายเชียวนะ~ ถ้าล่าหมีควายได้สักตัว ไม่รวยเละเหรอ?

เนื้อหมีควายเก็บไว้ขายวันหลังได้ หนังหมีเอามาทำเสื้อโค้ท หรือจะรอขายตอนราคาดีๆ ก็ได้ เอ่อ... ช่างเถอะ เก็บไว้ฟอกเองดีกว่า ไว้หน้าหนาวเอามาทำเบาะรองนอนให้ปู่กับย่า อุ้งตีนหมีกับดีหมีนี่ยิ่งเป็นของดี ขายในตลาดมืดได้ราคางามแน่ ยิ่งคิดก็ยิ่งตื่นเต้น จางเสี่ยวหลงข่มหัวใจที่เต้นรัว พาหมาป่าทั้งสี่ตัวแกะรอยตามรอยเท้าไป สายลมพัดเอื่อยๆ ใบไม้ไหวเสียดสีกันดังสวบสาบ จางเสี่ยวหลงตบหัวเจ้าวั่งไฉเบาๆ กระซิบว่า "เจ้าพวกตัวแสบ ข้างหน้ามีของใหญ่นะ! ระวังตัวกันหน่อย!" น้ำเสียงของเขาเจือไปด้วยความคาดหวังและดีใจอย่างปิดไม่มิด