บทที่ 112 สังหารหมีควายยักษ์

หมีควายตัวมหึมาคิดจนหัวแทบแตกว่านี่มันเกิดอะไรขึ้น แววตาที่เคยฉายแววตื่นตระหนก เริ่มเปลี่ยนเป็นความหวาดกลัวสุดขีด จากหมาป่าตัวเดียว กลายเป็นสอง ตอนนี้โผล่มาเป็นสี่ ใครจะไปรู้ว่าข้างหลังนั่นจะมีโผล่มาอีกกี่ตัว? หมีควายกลัวจนขี้ขึ้นสมอง หมาป่าเยอะขนาดนี้ สู้ไปก็ไม่ชนะ หนีดีกว่า!

จางเสี่ยวหลงคาดไม่ถึงเลยว่าหมาป่าทั้งสี่ของเขาจะดุเดือดขนาดนี้ โดยเฉพาะเจ้าต้าฮุยตัวแสบ เล่นเกาะติดเป็นพวงกุญแจห้อยต่องแต่งไปมา ขืนยิงปืนพลาดไปโดนมันเข้า ไม่ตายก็เลี้ยงไม่โต บ้าเอ๊ย งั้นไม่ใช้ปืนก็ได้ กะว่าจะฝึกยิงหมีสักหน่อย คงไม่ได้ยิงแล้ว ลำพังตัวฉันบวกหมาป่าอีกสี่ จะจัดการหมีตัวเดียวไม่ได้เชียวรึ? คิดได้ดังนั้น จางเสี่ยวหลงก็เก็บปืน ชักมีดปลายปืนออกมา แล้ววิ่งเข้าใส่หมีควาย

หมีควายเริ่มคิดหนี มันเหวี่ยงอุ้งตีนเป็นวงกว้าง ฟาดเจ้าไหลฝูที่งับมือมันอยู่ลงพื้นอย่างแรง พร้อมคำรามลั่น คิดในใจ: ฟาดขนาดนี้ ยังไม่รีบปล่อยปากอีก? ไหลฝูโดนฟาดจนมึนงง ยอมปล่อยปากจากอุ้งตีนหมีจริงๆ จางเสี่ยวหลงใจหายวาบ หมีควายแรงเยอะมหาศาล ฟาดเมื่อกี้อย่างน้อยก็น่าจะสองพันชั่ง เจ้าไหลฝูจะรอดไหมเนี่ย~ ไอ้เวร กล้าฆ่าหมาป่ากู กูจะฆ่ามึง! จางเสี่ยวหลงโกรธจัด วิ่งตะบึงเข้าไป~