บทที่ 1145 การผลัดเปลี่ยนของพั่วจวิน

หมีน้ำตาลตัวเขื่องคือเจ้าป่า และเป็นผู้ที่เอาชีวิตรอดมาจากพายุคาวเลือด ประสบการณ์การต่อสู้ในป่านั้นโชกโชนยิ่งนัก

หลังจากคู่ต่อสู้หายวับไปต่อหน้าต่อตา มันก็ตระหนักได้ถึงลางร้าย โดยไม่สนว่าด้านหลังจะเป็นอย่างไร และไม่คิดจะหันกลับไปมอง สิ่งแรกที่มันคิดคือต้องพุ่งทะยานไปข้างหน้าเพื่อหนีเอาตัวรอด หลบเลี่ยงอันตรายตรงหน้าให้พ้นเสียก่อน ส่วนเรื่องจะเสียหน้า... หรือเสียศักดิ์ศรีหมีนั้น ไม่มีอยู่ในหัว ผู้ที่เหลือรอดอยู่ (เหลือรอด) ต่างหากคือราชา! ขนาดชีวิตยังจะรักษาไว้ไม่ได้ แล้วจะเอาหน้าตาไปทำอะไร?

"แม่เจ้าโว้ย หมีน้ำตาลนี่ตัดสินใจเด็ดขาดชะมัด ประสบการณ์การต่อสู้ช่างเหลือล้นจริงๆ..." เสิ่นหลางอุทานไม่หยุด เขาไม่ได้มีความคิดจะเข้าไปขวางหมีน้ำตาลตัวนั้นเลย