บทที่ 1166 จากประหยัดสู่ฟุ่มเฟือยนั้นง่าย

มิติชั้นที่สาม เสิ่นหลางนั่งอยู่บนเก้าอี้ไท่ซือ พลางทอดสายตามองไปทางปากถ้ำ ภายนอกแสงแดดเจิดจ้า ใบไม้ในป่าร่วงหล่นลงมาบ้างประปราย แต่ภายในถ้ำนั้นแสงสว่างยังคงสลัวมัวซัว

เสิ่นหลางหยิบกล้องส่องทางไกลขึ้นมาปรับโฟกัสไปยังปากถ้ำนั้น "พับผ่าสิ มองไม่เห็นคนเลยแฮะ ดูท่าถ้ำนี้จะลึกไม่น้อย แถมยังมีทางโค้งเลี้ยวลดบังสายตาอีก..."

เขาวางกล้องส่องทางไกลลง ลุกขึ้นไปหยิบกระติกน้ำร้อนเตรียมจะชงชาสักกา "จะใช้จอกกระเบื้องดื่มชาตลอดมันก็น่าเบื่อไปนิด วันนี้ขอลองใช้ชีวิตให้สำราญดูสักคราว นำกาจื่อซาออกมาชงชาลิ้มรสชาติเสียหน่อยดีกว่า"