บทที่ 1167 ปลดทุกข์

ในสมองของเสิ่นหลางเต็มไปด้วยความฉงน หรือว่าพวกสายลับเหล่านี้ยังเป็นเหมือนเมื่อก่อน ที่แบ่งแยกกันเป็นหลายฝักหลายฝ่าย? จวินถ่ง? จงถ่ง? ซีซี? หรือว่า... แต่ นี่มันยุคสมัยไหนกันแล้ว พวกเขายังรักษาธรรมเนียมปฏิบัติอันดีงามแบบเก่าๆ ด้วยการกัดกันเองไม่เลิกอยู่อีกรึ?

สายลับชายคนที่แอบดูชูนิ้วขึ้นเป็นสัญญาณ พร้อมกับเผยรอยยิ้มอันหยาบโลนออกมา เขาเริ่มก้าวเดินนำหน้าไปทางทิศที่สายลับหญิงหายตัวไป สายลับอีกสองคนก็เอามืออุดปากหัวเราะขำขัน แล้วรีบตามไปอย่างรวดเร็ว

"พับผ่าสิ มาเล่นซ่อนแอบกันตรงนี้เนี่ยนะ!" เสิ่นหลางมองดูด้วยความระอาพลางบ่นพึมพำออกมา