บทที่ 117 ดันมองว่าที่น้องเขยเป็นศัตรูหัวใจซะงั้น

ผู้จัดการหูหน้าเขียวคล้ำ นิ้วชี้จิ้มไปที่จมูกของสยงเหล่ย ท่าทางเหมือนโกรธจนควันออกหูที่ลูกน้องไม่ได้ดั่งใจ "ผู้จัดการหู ในกระสอบนี้มีแต่เนื้อหมูทั้งนั้นเลยนะครับ ไม่เชื่อผมจะยกมาให้ดู... โอ๊ย... เอวผม~" สยงเหล่ยออกแรงยก แต่ผลปรากฏว่ายกกระสอบไม่ขึ้น แถมเกือบจะทำเอวเคล็ด เขาเอามือข้างหนึ่งกุมเอว อีกมือดึงปากกระสอบลง เผยให้เห็นเนื้อหมูป่าขาวจั๊วะอยู่ข้างใน "โห~ เนื้อจริงๆ ด้วย! นายทำได้ไม่เลวนี่หว่า!" สีหน้าของผู้จัดการหูเปลี่ยนจากมืดครึ้มเป็นสดใสทันตาเห็น เมื่อกี้ยังเหมือนพายุลง ตอนนี้กลายเป็นฟ้าหลังฝนที่สดใส ปากฉีกยิ้มกว้างจนหุบไม่ลง

สยงเหล่ยขยี้จมูก บุ้ยปากไปทางจางเสี่ยวหลง "อะแฮ่ม ผู้จัดการหูครับ เนื้อพวกนี้เขาเป็นคนหามาครับ!"

"คนไหน? สหายจางเสี่ยวหลงเหรอ?" ผู้จัดการหูชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตบต้นขาตัวเองดังฉาด "ฉันเกือบลืมไปเลยว่าคุณเป็นพรานฝีมือดี!" สยงเหล่ยแอบปาดเหงื่อบนหน้าผาก รอดตัวไปที อย่างน้อยก็เบนความสนใจผู้จัดการหูไปได้ จางเสี่ยวหลงชำเลืองมองสยงเหล่ย หมอนี่ก็มีไหวพริบใช้ได้เหมือนกัน "ผู้จัดการหูชมเกินไปแล้วครับ หมู่บ้านเล็กๆ ในหุบเขาของพวกเราไม่มีของดีอะไรหรอกครับ"