บทที่ 1250 ปลาแซลมอนเคต้าผู้ละทิ้งอาหารระหว่างการอพยพ

เสิ่นหลางแหงนหน้าทอดถอนใจพลางรำพึงออกมาว่า: "ตกไม่หมด ตกเท่าไหร่ก็ไม่มีวันหมดจริงๆ" เขามองดูฝูงปลาที่แหวกว่ายอยู่บนผิวน้ำด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ก่อนจะเอ่ยเบาๆ ว่า:

"พวกแกแน่มาก ผมไม่ตกมันแล้วก็ได้ พอใจหรือยัง?" เขาจัดการเก็บกะละมังไม้อย่างรวดเร็ว จากนั้นจึงคว้าไม้พายออกแรงพายเรือมุ่งหน้าไปให้ไกลจากจุดเดิม

ทว่าในพริบตาที่เขาเก็บกะละมังไม้ไปนั้น ฝูงปลาซ่งเหล่านั้นกลับแสดงสีหน้าผิดหวังออกมา จากนั้น พวกมันก็เริ่มว่ายตามเรือเล็กของเขามาติดๆ