บทที่ 1251 เปลี่ยนวิธีใหม่

ชาวซูคนนั้นรูปร่างกำยำล่ำสันยิ่งนัก ดูแล้วให้ความรู้สึกสูงใหญ่ราวกับยักษ์ปักหลั่น อีกทั้งแขนทั้งสองข้างของเขายังหนาเตอะ ไม่ต้องถามก็รู้ว่าคนผู้นี้ต้องมีพละกำลังมหาศาลแน่นอน ในยามนี้ กล้ามเนื้อบนท่อนแขนที่กำลังยึดแหไว้เบ่งนูนขึ้นมาประหนึ่งก้อนเหล็ก เส้นเลือดปูดโปนขดเคี้ยวราวกับรากไม้ที่พันกันยุ่งเหยิง ดูจากท่าทางของเขาแล้ว พอจะเดาได้ว่าแหคราวนี้ต้องจับปลาตัวใหญ่ได้แน่นอน และคงไม่ได้มีเพียงตัวเดียวเสียด้วย

กล้องส่องทางไกลของเสิ่นหลางยังคงจับจ้องไปที่แหหลังนั้น เขาปักใจเชื่อไปแล้วว่า แหคราวนี้ต้องติดปลาซ่งมาเป็นจำนวนมากแน่ๆ อย่างไรเสีย บนพื้นหิมะริมตลิ่งก็ยังคงเห็นรอยเท้าของอินทรีทองได้อย่างชัดเจน รวมถึงร่องรอยที่เขาลงไปริมน้ำเมื่อคืนนี้ด้วย ใช่แล้ว ที่นี่ก็คือบริเวณจุดตกปลาจุดแรกของเสิ่นหลางเมื่อคืนนี้นั่นเอง

"หึๆ... ผ่านไปเพียงคืนเดียว กลับได้มาเยือนถิ่นเก่าเสียแล้ว" เสิ่นหลางเอ่ยพลางยิ้มขื่นๆ