บทที่ 1254 ฝูงปลาแซลมอนเคต้าขาดสาย

เมื่อเวลาค่อยๆ ล่วงเลยไป เริ่มมีปลาที่เรียกชื่อไม่ถูก สีสันสดใส และรูปร่างงดงามหลายชนิดทยอยผุดขึ้นเหนือผิวน้ำ เพื่อดื่มน้ำสระวิญญาณอย่างตะกละตะกลาม

"พับผ่าสิ ปลาพวกนี้สวยจริงๆ ถ้าเอาไปเลี้ยงในตู้ปลาคงจะดูดีไม่น้อย" "ทว่า... ผมไม่มีตู้ปลาหรอกนะ แต่ผมมีทะเลทั้งผืนเลยนี่นา! เอาพวกมันไปเลี้ยงไว้ในมิติของผม ยามว่างก็แวะไปนั่งดู ก็นับว่าเป็นการพักผ่อนที่ยอดเยี่ยมทีเดียว"

เสิ่นหลางไม่ได้นึกรังเกียจปลาหลากสีสันเหล่านี้ ขอเพียงพวกมันว่ายมาสัมผัสเชือกป่าน เขาก็จะเก็บพวกมันเข้าสู่มิติไปทันที หลังจากตกปลาไปได้ประมาณยี่สิบกว่านาที เสิ่นหลางก็เริ่มรู้สึกกระวนกระวายใจขึ้นมา