บทที่ 1253 เครื่องมือโกง

ลูกชายคนรองคนนี้ทำงานไม่เอาถ่านแม้แต่นิดเดียว นึกอยากจะเปลี่ยนงานอยู่สามวันดีสี่วันไข้ อวี๋เสี่ยวเหลียนพอนึกถึงเรื่องนี้ ในใจก็ว้าวุ่นจนบอกไม่ถูก ยามนี้เห็นลูกชายโผล่มาที่กรมในเวลาทำงาน หัวใจของเธอก็กระตุกวูบ ไม่รู้ว่าเจ้าเด็กคนนี้จะมาไม้ไหนอีก

"แม่ครับ มีอะไรเรากลับไปค่อยๆ คุยกัน ขอบคุณมากครับสหาย..." หลิวกวางปิงดึงแขนแม่พลางหันไปขอบคุณทหารยาม เจ้าเด็กคนนี้ยังนับว่ารู้จักมารยาทอยู่บ้าง ทหารยามกำลังปฏิบัติหน้าที่ยืนยามอยู่จึงไม่ได้เอ่ยปาก เพียงแค่พยักหน้าเล็กน้อยเป็นเชิงว่าไม่เป็นไร

สองแม่ลูกเดินเข้าไปในห้องพัก ซึ่งเป็นที่พักของอวี๋เสี่ยวเหลียนและสามี "ทีนี้บอกมาได้หรือยัง?" อวี๋เสี่ยวเหลียนนั่งลงบนเก้าอี้ด้วยความโกรธเคืองพลางนึกในใจว่า: เจ้าเด็กคนนี้คงไม่ได้จะมาโวยวายขอย้ายไปอำเภออันผิงอีกหรอกนะ? เมื่อไม่กี่วันก่อน กว่าจะเกลี้ยกล่อมให้เขาเลิกล้มความคิดนั้นได้ และยอมอยู่ที่เมืองจินไห่เพื่อทำงานต่อไปก็ลำบากแทบแย่ ส่วนเรื่องรักๆ ใคร่ๆ ของหนุ่มสาวนั่น ให้วางไว้ข้างก่อน เรื่องงานสำคัญที่สุด