บทที่ 1256 ความรู้สึกไม่เลวเลย

"พับผ่าสิ ปลาแซลมอนเคต้าพวกนี้มันจะเยอะเกินไปแล้วรึเปล่า? ผมตกมาตั้งชั่วโมงกว่าแล้ว ความหนาแน่นของฝูงปลาไม่เพียงไม่ลดลง กลับดูเหมือนจะเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ อีกแฮะ"

เสิ่นหลางบ่นพึมพำกับตัวเอง รู้สึกว่าการยืนตกปลาแบบนี้ติดต่อกันนานๆ ช่างน่าเมื่อยล้ายิ่งนัก เขาใช้พลังจิตวูบหนึ่ง หยิบม้านั่งออกมาจากมิติแล้วนั่งลงอย่างผ่อนคลาย

"เจ้านายครับ ผมว่ายออกมาไกลมากแล้ว ข้างหลังยังมีฝูงปลาแซลมอนเคต้าตามมาอีกมหาศาลจนมองไม่เห็นจุดสิ้นสุดเลยครับ จะให้ผมว่ายออกไปดูให้ไกลกว่านี้อีกไหมครับ?" กระแสจิตจากวาฬหัวทุยส่งกลับมาอย่างขาดช่วง