บทที่ 1257 ตกหลุมรักเข้าแล้ว

ทันใดนั้น เสิ่นหลางก็เกิดความรู้สึกเสียดายขึ้นมาเล็กน้อย เขาพึมพำในใจว่า: เฮ้อ ตอนนั้นผมมัวแต่คิดอะไรอยู่กันนะ แม้ตอนนี้จะรู้สึกว่าความรู้สึกนั้นมันไม่เลวเลยก็เถอะ

แต่พอนึกดูดีๆ กลับจำไม่ได้แม่นยำนักว่ารสสัมผัสนั้นมันวิเศษตรงไหน?

ถ้าได้กอดอีกสักที ไม่แน่ว่าอาจจะซึมซับความรู้สึกนั้นได้ชัดเจนขึ้น...