บทที่ 1277 พระพุทธรูปทองคำฐานหยก

"ผมมีความผิด... ผมขอสารภาพความผิดและรายงานปัญหาครับ..."

ซุนเต๋อเพ่ยไม่ยอมลุกขึ้นยืน ในใจของเขายังคงรู้สึกราวกับมีดวงตาหลายคู่กำลังจับจ้องมองมาที่เขาจากด้านหลังอยู่ตลอดเวลา ขอเพียงเขาขยับเขยื้อนกายทำสิ่งใดไม่ซื่อ หรือไม่ปฏิบัติตามคำสั่งของชายหนวดเคราครึ้มคนนั้น เขาอาจจะไม่มีชีวิตรอดผ่านพ้นคืนนี้ไปได้

"หา... อะไรนะ? คุณตั้งใจจะมาสารภาพความผิดและรายงานปัญหารึ..." ทหารยามผู้เฝ้าประตูถูกภาพตรงหน้าทำให้มึนงงทำอะไรไม่ถูก ใช่ว่าเขาจะไม่เคยเห็นข้าราชการเดินทางมาสารภาพความผิดด้วยตนเอง