บทที่ 1285 โรคกลัวที่แคบ

"อืม ทุกคนลำบากกันมาก พวกเธอพักผ่อนกันสักหน่อยเถอะ รอให้ทางกองบรรณาธิการตรวจทานและพิสูจน์อักษรเสร็จสิ้น จนแน่ใจว่าไม่มีข้อผิดพลาดใดๆ แล้ว ค่อยกลับไปนอนพักผ่อนที่หอพักกัน" วังเวินหลงเอ่ยสั่งการ จากนั้นก็รีบกระหืดกระหอบมุ่งหน้าไปยังแผนกพิสูจน์อักษรเพื่อควบคุมดูแลงานด้วยตนเองทันที

หัวหน้าแผนกยกมือขึ้นเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก พลางระบายลมหายใจยาวเหยียดออกมาอีกครา ก่อนจะหันไปเอ่ยถามรองหัวหน้าแผนกที่อยู่ข้างๆ ว่า: "ผู้อำนวยการวังแกเป็นอะไรไปน่ะ? หนังสือพิมพ์งวดคืนนี้ก็ไม่ได้มีรายงานข่าวใหญ่อะไรเด็ดดวงเสียหน่อย ทำไมแกถึงได้ดูกระตือรือร้นและเอาจริงเอาจังขนาดนี้กันนะ?"

"หัวหน้าครับ คุณยังไม่ทันสังเกตเห็นอีกรึ? วันนี้... เอ่อ เวลานี้ต้องเรียกว่าเมื่อเช้าตรู่ของเมื่อวานแล้วสิ พวกเราไม่ได้อยู่ทำงานล่วงเวลา เพื่อจัดเรียงตัวอักษรแท่นพิมพ์สำหรับรายงานข่าวชิ้นหนึ่งเป็นพิเศษหรอกรึครับ?"