บทที่ 133 ถูกร้องเรียนข้อหาเก็งกำไร

เจ้าหน้าที่จัดซื้อลงพื้นที่มาพร้อมภารกิจ ถ้าทำไม่สำเร็จ พวกเขาจะต้องถูกลงโทษ ดังนั้น เจ้าหน้าที่จัดซื้อพวกนี้จึงทุ่มเทสุดกำลัง แถมราคาที่โรงงานรับซื้อยังสูงลิ่วอีกด้วย เนื้อหมูป่าชั่งละ 5 หยวน เนื้อกระต่ายป่า 4 หยวน เนื้อหมาป่า 4.5 หยวน... ด้วยราคาเย้ายวนใจขนาดนี้ กองผลิตต่างๆ จึงเริ่มตาลุกวาว ดังนั้น หลายกองผลิตจึงจัดตั้งทีมล่าสัตว์ เข้าป่าล่าสัตว์เอามาขายแลกเงินหรือเสบียง "หัวหน้าครับ กองผลิตเราไม่ตั้งทีมล่าสัตว์เหรอครับ?" "ตอนนี้ยังไม่ได้ตัดสินใจ อาคิดว่าช่วยบ้านเธอสร้างบ้านให้เสร็จก่อน แล้วรอเธอกลับมาค่อยหารือกัน" "กองผลิตอื่นล่าได้เยอะไหมครับ?" "เท่าที่ดูตอนนี้ก็ถือว่าไม่เลว แต่คนเข้าป่ากันเยอะขึ้น สัตว์ป่าก็น้อยลงเรื่อยๆ เกรงว่าจะได้ไม่นานหรอก" "หัวหน้าครับ แล้วหัวหน้าคิดยังไง?"

เรื่องบางเรื่อง ปล่อยให้ทำดีกว่าไปขวาง หัวหน้ากองผลิตต้องคิดให้รอบคอบ อีกอย่าง เรื่องล่าสัตว์ใครจะไปห้ามได้ ภูเขาตั้งกว้างใหญ่ ป่าไม้ตั้งหนาทึบ ที่เขาว่ามีภูเขานับแสนลูก ก็คงไม่เกินจริงเท่าไหร่หรอก ใครจะมีปัญญาไปเฝ้าภูเขาทั้งแสนลูก ห้ามคนอื่นเข้าป่าล่าสัตว์ได้ล่ะ? แม้จางเสี่ยวหลงจะไม่สนใจว่าจะมีใครเข้าป่าล่าสัตว์บ้าง แต่เขาจะไม่เสนอความคิดเห็น เพราะมันเกี่ยวกับความปลอดภัย ถ้าเกิดมีสมาชิกโดนหมูป่าขวิด หรือโดนหมีควายตบตายขึ้นมา~ อุบัติเหตุพวกนี้ไม่มีใครรับประกันได้ว่าจะไม่เกิดขึ้น เขาไม่อยากเห็นเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นกับสมาชิกส่วนใหญ่ในกองผลิตของเขา แน่นอน คนอย่างจางเป่าหมิง ไม่นับรวมในกลุ่มนี้

จางเป่ากุ้ยขยี้ก้นบุหรี่ ตัดสินใจขั้นสุดท้าย แล้วพูดช้าๆ "อาคิดว่าตอนนี้อย่าเพิ่งคิดเรื่องนี้เลย รอให้ดูสถานการณ์ต่อไปก่อนค่อยว่ากัน" "ก็ดีครับ กองผลิตเราก็มีพรานฝีมือดีไม่กี่คน เข้าป่าไปอาจเกิดเรื่องได้ง่ายๆ!" จางเสี่ยวหลงนับถือการตัดสินใจของหัวหน้ากองผลิต ถ้าเป็นเขา ก็คงตัดสินใจแบบนี้เหมือนกัน "อานั่งพักก่อนนะครับ เดี๋ยวผมไปดูบ้านหน่อย" ส่งบุหรี่ให้จางเป่ากุ้ยเสร็จ เขาก็เดินไปที่บ้านรองก่อน ในกระทะเหล็กใบใหญ่สองใบ เสียงน้ำเดือดปุดๆ ดังต่อเนื่อง กลิ่นข้าวหอมๆ ผสมกับกลิ่นเนื้อ ชวนให้น้ำลายสอ "แม่ครับ ให้ผมช่วยไหม?" หลินซิ่วเจิน แม่ม่ายหวัง และคนอื่นๆ กำลังนวดแป้งทำหมั่นโถว "ไม่ต้องมายุ่งหรอก ไปทำงานของลูกเถอะ" "อ๋อ งั้นตามสบายเลยครับ!"