บทที่ 132 บ้านสร้างเสร็จแล้ว

"อาได้เป็นรองหัวหน้าแผนกก็เพราะเธอช่วย เงินเดือนเพิ่มขึ้นตั้งเยอะ อาเลี้ยงน้องไหวหรอกน่า" จางเป่าฉินตัดสินใจแน่วแน่ว่าจะต้องให้เงินก้อนนี้ให้ได้ "แล้วก็นี่ ของที่อาซื้อให้พ่อแม่กับปู่ย่า เธอช่วยเอาไปให้ด้วยนะ!" ห่อของสองห่อใหญ่ตุงไปด้วยขนมปังกรอบ แอปเปิ้ล ผลไม้กระป๋อง และนมผง หนักอึ้งเอาเรื่อง

"งั้นผมรับไว้นะครับ!" จางเสี่ยวหลงแกล้งทำเป็นรับเงิน อาศัยจังหวะที่อาเผลอ แอบยัดเงิน 50 หยวนใส่กระเป๋าเสื้อลูกพี่ลูกน้อง จ้าวอ้ายจวินอ้าปากจะพูด แต่โดนสายตาดุๆ ของพี่ชายขู่จนต้องกลืนคำพูดลงคอ จางเป่าฉินเดินมาส่งได้ระยะหนึ่งก็กลับบ้าน "แม่ครับ พี่ให้เงินผม!" "หา? เมื่อไหร่? ให้เท่าไหร่? ห้าสิบหยวน~ นี่มัน... โอ๊ย พ่อคุณทูนหัว ทำไมไม่รีบบอก!" "ผมไม่กล้า... พี่จะตีก้นผม!" "ฮึ! ถ้าพี่เขาตีก็สมควรแล้ว!"

หมู่บ้านหลิวเจียถุน ช่วงนี้หลิวต้าเม่าอารมณ์บูดบึ้งสุดขีด สมาชิกกองผลิตที่ไปทำงานโรงงานอิฐ ต่างได้ส่วนแบ่งเนื้อหมูป่า กินกันปากมันแผล็บ โดยเฉพาะเพื่อนบ้านซ้ายขวา ต่างก็ทำงานที่โรงงานอิฐทั้งคู่ ทั้งสองบ้านทำเมนูเนื้อกินติดต่อกันหลายวัน กลิ่นหอมของหมูป่าลอยฟุ้งยั่วน้ำลายชวนให้หิว ทำเอาคนบ้านหลิวต้าเม่ากินข้าวไม่ลง มองน้ำแกงใสๆ ในชามตัวเองแล้วหดหู่ใจ "เพราะแกนั่นแหละ นังลูกล้างผลาญ ตาถั่วจริงๆ ลูกเขยดีๆ แบบนั้นทำไมถึงมองข้ามไปได้?" "ดูตอนนี้สิ จางเสี่ยวหลงล่าหมูป่าได้ตั้งหลายตัว ชาวบ้านคนอื่นได้กินเนื้อกันถ้วนหน้า" "แต่ฉันที่เป็นว่าที่พ่อตา กลับได้แค่ดมกลิ่นเนื้อจากหม้อคนอื่น!" "ไอ้ลูกเวร ลูกล้างผลาญ~" หลิวหง ลูกสาวคนรอง โดนด่าเช้าด่าเย็นจนหูชา ช่วงนี้กินข้าวทีไร เป็นต้องโดนด่าทุกที