บทที่ 131 พี่ครับ ช่วยแต่งงานกับครูประจำชั้นผมหน่อยสิครับ

จางเสี่ยวหลงยื่นถุงในมือให้อา แล้วเดินไปเปิดหน้าต่าง สายลมสดชื่นพัดเข้ามาในห้อง ช่วยให้อากาศถ่ายเทสะดวกขึ้นมาก อ้ายกั๋วและอ้ายจวิน พี่น้องสองคนมองลูกพี่ลูกน้องด้วยสายตาขอบคุณ "เสี่ยวหลง นี่อะไร..." ถุงขยับดุ๊กดิ๊กไปมาเป็นระยะ ทำเอาจางเป่าฉินตกใจเกือบโยนถุงทิ้ง "อ๋อ ในนั้นมีปลาอยู่สองสามตัวครับ ยังไม่ตาย! เดี๋ยวต้มกินสักสองตัว" "ไปเอาปลามาจากไหน? ปลาในแม่น้ำแถวอำเภอ โดนคนจับเกลี้ยง เหลือแต่ลูกปลาตัวเท่าไม้ขีด"

ได้ยินคำว่า "ลูกปลา" จางเสี่ยวหลงหูผึ่ง กำลังจะอ้าปากถามว่ามีขายที่ไหน กะว่าจะซื้อมาเยอะๆ จะได้ไม่ต้องมานั่งตกเองทีละตัว "ว้าย..." จางเป่าฉินโยนถุงทิ้งหน้าซีดเผือด "ไข่ไก่..." จางเสี่ยวหลงตาไว รับถุงไว้ได้ทันก่อนไข่จะแตกกระจาย "อาครับ วันนี้เป็นอะไรไป ตกใจง่ายจัง? ไข่ไก่กว่าผมจะหามาได้ เกือบแตกหมดแล้วเนี่ย!" "อ้าว อาไม่รู้ว่ามีไข่ไก่ อาเห็นหัวนั่น... ตกใจแทบแย่!" "อ๋อ อาหมายถึงหัวหมูป่าน่ะเหรอ" จางเสี่ยวหลงเข้าใจทันที หันไปโยนหัวหมูให้จ้าวโหย่วไฉ "อย่ายืนบื้อสิ~ เอาไปจัดการ ถอนขนให้เกลี้ยงนะ!"

"นายให้ฉันไปถอนขนหมู..." "ทำไมครับ? ผมเป็นแขก จะให้ผมไปถอนเหรอ? อย่ามองอาผม ตอนนี้สถานะอาไม่เหมือนเดิมแล้วนะ เป็นหัวหน้าคุณเต็มตัว! ถ้าคุณไม่ทำ แล้วใครจะทำ?" กลุ้มเว้ย! ผมโคตรกลุ้มเลย! จ้าวโหย่วไฉก่นด่าในใจเป็นหมื่นล้านคำ รับหัวหมูป่าเดินปึงปังเข้าครัวไป "อาครับ เย็นนี้ทำหมูป่าตุ๋นมันฝรั่ง ไข่เจียว แล้วก็ต้มปลาสองตัว ให้น้องๆ กินแก้ขัดหน่อยครับ" "หา? มีเนื้อหมูป่าด้วยเหรอ! ชิ้นเบ้อเริ่มเลย มันเยอะกว่าของโรงอาหารเราอีก เยี่ยมไปเลย!" "เนื้อหมูป่าที่โรงอาหารอา ผมก็เป็นคนเอาไปมอบให้ผู้จัดการหม่าเองครับ! ต่อไปนี้ ผมส่งหมูป่าให้โรงงานเครื่องจักรการเกษตรได้เดือนละตัว!" "เสี่ยวหลง ไม่ได้ล้ออาเล่นใช่ไหม~ เนื้อตั้งเยอะราคาเท่าไหร่เนี่ย? งั้นที่อาได้เป็นรองหัวหน้าแผนก ก็เพราะเรื่องนี้ด้วยเหรอ!"