บทที่ 135 กล้าเล่นตุกติกกับน้องเมียผม ผมก็จะร้องเรียนเหมือนกัน

หลิวต้าเม่ามองสมาชิกกองผลิตจางจวงอย่างลำพองใจ ในใจสะใจอย่างบอกไม่ถูก ไม่ให้ฉันกินเนื้อ งั้นพวกแกตระกูลจางก็อย่าหวังว่าจะได้อยู่อย่างสงบสุข ไอ้พวกสวะ ตอนนี้มีอะไรจะพูดอีกไหม? ชาวบ้านมองหน้ากันเลิ่กลั่ก เชี่ยเอ๊ย นึกว่าเรื่องใหญ่อะไร! ที่แท้ก็อิจฉาที่เสี่ยวหลงสร้างบ้านใหม่ เลยเล่นสกปรก แต่ว่า... ในกองผลิตจางจวงมีใครบ้างที่ไม่รู้ที่มาที่ไปของเงินสร้างบ้านเสี่ยวหลง? ไอ้คนใจดำอำมหิตจากหมู่บ้านหลิวเจียถุน คิดจะใช้เรื่องนี้มาใส่ร้ายป้ายสีเสี่ยวหลงของเราเหรอ? ฝันไปเถอะ!

"ทำไมเงียบกันหมดล่ะ? เป็นใบ้กันไปแล้วเหรอ?" โจวหรงผลักหลิวต้าเม่าออกไปข้างๆ แล้วเดินนำหน้าขึ้นมา "อธิบายที่มาของเงินสร้างบ้านจางเสี่ยวหลงไม่ได้ล่ะสิ?" "ผมจะบอกพวกคุณให้นะ ในคอมมูนเซิ่งลี่ของเรา จะไม่มีการยอมรับพฤติกรรมเก็งกำไรเด็ดขาด" "คนที่ไม่เคารพกฎหมายอย่างจางเสี่ยวหลง ต้องได้รับบทลงโทษทางกฎหมายอย่างสาสม" "ผมโจวหรง—จะไม่มีทางยอมให้เขามาทำให้คอมมูนของเราเสื่อมเสียชื่อเสียง"

รองหัวหน้าโจวผู้ฮึกเหิม ร่ายยาวน้ำลายแตกฟองด้วยความมาดมั่น จางเป่ากุ้ยและชาวบ้านกองผลิตจางจวงมองการแสดงของเขาเหมือนมองคนบ้า กว่าจะรอให้โจวหรงพูดจบ "ผู้กำกับจ้าว ส่งคนไปดักรอจางเสี่ยวหลงที่ทางเข้าป่า! พอเขาโผล่มาให้จับกุมทันที!" จ้าวเจิ้นกั๋วยังคงนั่งนิ่งสูบบุหรี่อยู่บนรถ จากประสบการณ์ทำคดีมาหลายปี เขามองออกว่าสีหน้าของชาวบ้านสื่อถึงอะไร พวกเขาไม่ได้ตกใจ และไม่ได้สมน้ำหน้า แต่กลับมีสีหน้าโกรธแค้นแทนคนที่ถูกใส่ร้าย อีกอย่าง เขารู้เรื่องที่จางเสี่ยวหลงได้รับเงินรางวัล 500 หยวน มีเงินก้อนนี้ ส่วนที่เหลือก็อาจจะยืมมา ดังนั้น จ้าวเจิ้นกั๋วจึงมั่นใจ และไม่ฟังคำสั่งมั่วซั่วของโจวหรงที่จะให้จับคน