บทที่ 136 จดจำบุญคุณจางเสี่ยวหลง

"ผมสยงเหล่ย พนักงานจัดซื้อแผนกจัดซื้อที่หนึ่ง โรงงานเหล็กกล้าอำเภออันผิง ผู้จัดการโรงงานส่งผมมาประจำที่กองผลิตจางจวง เพื่อรับซื้อสัตว์ป่าจากพรานโดยเฉพาะ!" "ถ้ายึดตามความเข้าใจของรองหัวหน้าโจวเรื่องเก็งกำไร พวกเราพนักงานจัดซื้อก็นับว่าเป็นพวกเก็งกำไรด้วยหรือเปล่า?" "ทีมล่าสัตว์กองผลิตหลิวจวง และทีมล่าสัตว์ของกองผลิตอื่นๆ คนที่เอาของมาขายพวกนี้ ถือว่าเก็งกำไรไหม?" "แล้วก็อย่างที่ผมบอกเมื่อกี้ จางเป่าหมิง หัวหน้ากลุ่มสองกองผลิตจางจวง กับสองพี่น้องจ้าวต้าจ้วง จ้าวเอ้อร์จ้วง" "เร็วๆ นี้พวกเขาก็เพิ่งขายหมูป่าให้พนักงานจัดซื้อคนอื่น ได้เงินไปพันกว่าหยวน แบบนี้ถือว่าเก็งกำไรหรือเปล่า?"

สยงเหล่ยฝีปากกล้า ไล่ต้อนด้วยคำถามรัวๆ จนอีกฝ่ายจนมุม จริงๆ แล้วเรื่องพวกนี้ เจ้าหน้าที่ในคอมมูนรู้กันดีอยู่แล้ว พวกเขาก็ต้องกินเนื้อเหมือนกัน โรงอาหารคอมมูนช่วงนี้ก็ได้กระต่าย ไก่ป่า มาทำอาหารบ้าง ก็เอามาจากทีมล่าสัตว์พวกนั้นแหละ เรื่องขี้ประติ๋วแค่นี้ ใครบ้างจะไม่รู้ โรงอาหารคอมมูนก็เหมือนโรงงานใหญ่ๆ ในอำเภอ แอบจัดซื้อกันอย่างโจ่งแจ้ง เสบียงไม่พอ เนื้อสัตว์ยิ่งขาดแคลนหนัก ปัญหานี้แก้ไม่ได้ในเร็ววัน เรื่องส่งพนักงานจัดซื้อไปประจำจุดต่างๆ ก็ได้แต่หลับตาข้างลืมตาข้าง ปล่อยเลยตามเลย

โจวหรงกัดฟันกรอด อีกฝ่ายยิงคำถามมาแต่ละดอกแหลมคมจนเขาไปไม่เป็น โรงงานเหล็กกล้าไม่ใช่ที่ที่รองหัวหน้าคอมมูนตัวเล็กๆ อย่างเขาจะไปตอแยด้วยได้ แถมเบื้องหลังไม่ได้มีแค่โรงงานเหล็กกล้าที่เดียว ยังมีโรงงานใหญ่อื่นๆ อีกเพียบ พวกเขาเป็นเครือข่ายเดียวกัน รังแตนนี่ห้ามแหย่เด็ดขาด! "สหายสยงเหล่ย กรณีของพวกคุณไม่นับว่าเก็งกำไร ถือเป็นกรณีพิเศษต้องได้รับการดูแลเป็นพิเศษ!" "โรงงานเหล็กกล้ามีคนงานเป็นหมื่น พวกเขาก็ต้องกินเนื้อเหมือนกัน!" "ถ้าร่างกายไม่แข็งแรง จะเอาแรงที่ไหนไปรับใช้ชาติ!" "ดังนั้น พวกคุณจะรับซื้อยังไง ก็ทำต่อไปเถอะ! คอมมูนยังมีประชุมสำคัญ ผมต้องรีบกลับแล้ว ลาก่อน!"