บทที่ 137 เป็นอะไร มองหน้าไม่ได้เหรอ!

ชาวบ้านคนอื่นๆ ในกองผลิตต่างพากันสนับสนุนข้อเสนอของหัวหน้ากองผลิต "เอาล่ะ ผมเข้าใจเจตนาของทุกคนแล้ว" จางเป่ากุ้ยยกมือขึ้นห้ามปรามให้ทุกคนเงียบเสียงลง แล้วหันไปถาม "เสี่ยวหลง เธอมีอะไรจะเสริมไหม?" "งั้นก็แบ่งตามที่หัวหน้ากองผลิตบอกเลยครับ บ้านผมไม่ขอรับส่วนแบ่ง เหลือ 176 ครัวเรือน ก็แบ่งไปบ้านละ 1 ชั่ง" จางเสี่ยวหลงพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "น้าหวังกับเถียนวา สองบ้านนี้ขอแบ่งเพิ่มให้อีกบ้านละ 1 ชั่งครับ" เขาไม่อธิบายเหตุผล แต่ทุกคนก็เข้าใจดี "เสี่ยวหลงว่าไงก็ว่าตามนั้น พวกเราไม่มีปัญหา" "สมควรแล้ว แค่แม่ม่ายหวังกล้าปาโคลนใส่หน้ารองหัวหน้าโจว ก็คู่ควรกับเนื้อที่เพิ่มมาแล้ว" "เจ้าเถียนวาก็รับส่งดีมาก หิ้วถังโคลนตามติดแม่ม่ายหวังตลอด" "ฮ่าๆ ใช่ๆ ช็อตเด็ดสุดคือตอนเอาถังครอบหัวหลิวต้าเม่านั่นแหละ สะใจจริงๆ" ทุกคนหัวเราะเฮฮา ไม่มีใครคิดเล็กคิดน้อยเรื่องส่วนแบ่งที่มากน้อยกว่ากัน "หัวหน้าครับ ผมว่าทุกคนคงไม่มีปัญหา งั้นเริ่มแบ่งเนื้อกันเลยเถอะครับ!"

ปฏิกิริยาของชาวบ้านทำให้จางเสี่ยวหลงรู้สึกอุ่นใจ ขอแค่ทุกคนรู้บุญคุณ เนื้อพวกนี้ก็ถือว่าไม่เสียของเปล่า ยิ่งได้เห็นเหตุการณ์เมื่อครู่ เขามั่นใจว่าต่อให้เขาเก็งกำไรจริงๆ ชาวบ้านก็คงไม่ยอมให้โจวหรงพาตัวเขาไปแน่ๆ จางเสี่ยวหลงรู้สึกดีที่มีคนกลุ่มหนึ่งคอยปกป้อง ทำให้ไม่รู้สึกโดดเดี่ยว แถมครอบครัวเขาก็จะได้รับการปกป้องและสำนึกบุญคุณจากคนทั้งกองผลิต "ให้บ้านเธอเลือกก่อน ต้าหย่ง ตัดเนื้อ 34 ชั่งส่วนของเสี่ยวหลงออกมา" หัวหน้ากองผลิตจางเป่ากุ้ยอยู่กับตัวเลขมานาน คำนวณแม่นไม่แพ้นักบัญชี 176 ครัวเรือน บ้านละ 1 ชั่ง บวกส่วนเพิ่มของแม่ม่ายหวังกับเถียนวาอีก 2 ชั่ง ก็เหลือ 34 ชั่งพอดี

จางเสี่ยวหลงชี้ส่งๆ ไปที่เนื้อส่วนหนึ่ง ให้หลี่ต้าหย่งตัดมาชั่ง "33 ชั่ง 7 ตำลึง เดี๋ยวเติมให้อีกหน่อย" "ต้องน้าต้าหย่งนี่แหละ ฝีมือเฉือนเนื้อแม่นราวจับวาง พลาดไปแค่ 3 ตำลึง สุดยอดจริงๆ!" จางเสี่ยวหลงชมจากใจ "รบกวนช่วยแบ่งเป็นก้อน 10 ชั่งหนึ่งก้อน กับ 5 ชั่งอีกสองก้อนด้วยครับ" "โธ่~ ฝึกมาตั้งหลายปี ช่วงหลังไม่ค่อยได้ฆ่าหมู ฝีมือตกไปเยอะ" หลี่ต้าหย่งถ่อมตัว แบ่งเนื้อเสร็จก็ส่งให้จางเสี่ยวหลง "ไม่ต้องห่วงหรอกครับ วันหน้ามีให้ฝึกมืออีกเพียบ" "นั่นสิ ปีนี้ได้ฝึกไปห้าหกหนแล้ว ต้องขอบใจเธอที่ให้โอกาส ฮ่าๆๆ~"